Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Όταν μας βλέπουν

Ο ρατσισμός ήταν και θα είναι πάντα ένα θέμα διαχρονικά επίκαιρο. Βρισκόμαστε στο 2020 κι ακόμα παρακολουθούμε γύρω μας επιθετικές συμπεριφορές απέναντι σε αλλοδαπούς-μετανάστες, σε μαύρους, σε ομοφυλόφιλους, ακόμα και σε ΑμΕΑ (ναι μην φρικάρετε) και γενικά σε οτιδήποτε διαφορετικό.

Στην παρούσα ανάρτηση θα αναφερθώ στην βία εναντίον των μαύρων παρουσιάζοντάς σας μια εκπληκτική mini-σειρά του Netflix που πιστεύω πως όλοι μας αξίζει να δούμε.

Θα ήθελα να ξεκινήσω την παρουσίαση με μια αναφορά στην δολοφονία του George Floyd τον περασμένο Μάρτιο από αστυνομικούς στην Μινεάπολη. Ο 46χρονος πατέρας ενός 6χρονου κοριτσιού έπειτα από μια μικρή διένεξη με τον αστυνομικό Derek Chauvin, έχασε την ζωή του άδικα και αναίτια. Ο αστυνομικός αφού έσυρε τον Floyd με τη βία έξω από το αμάξι, τον έριξε στο έδαφος και για 46 ολόκληρα δευτερόλεπτα είχε τα γόνατά του στο λαιμό του, αδιαφορώντας για τις δραματικές εκκλήσεις του θύματος, του οποίου οι τελευταίες επαναλαμβανόμενες λέξεις ήταν “I can’t breath” (Δεν μπορώ να αναπνεύσω.

www.pixabay.com

Το βίντεο με την δολοφονία του κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο σε όλον τον κόσμο και σε πολύ συντομο χρονικό διάστημα πυροδότησε μια σειρά εξεγέρσεων και αντιδράσεων. Έχοντας ως σύνθημά τους την τελευταία φράση του άτυχου άνδρα “I can’t breath” και “black lives matter“, άνθρωποι ανά όλη την υφήλιο επαναστάτησαν ενώ σε πολλές περιοχές των Η.Π.Α οι αντιδράσεις ήταν τόσο έντονες που κυρήχθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Νεκροί, τραυματίες αλλά και πολλές υλικές ζημιές ήταν ο απολογισμός του ξεσπάσματος ενώ ακολούθησαν και άλλες παρόμοιες ντροπιαστικές συμπεριφορές από τα υποτιθέμενα όργανα της τάξης.

Φωτογραφία από τον χρήστη ksh2000 στο Pexels

Είναι αλήθεια πως οι μαύροι έχουν υποφέρει στα χέρια των Αμερικανών και για πολλά χρόνια θεωρούνταν κατώτεροι ως λαός, θύματα δουλείας αλλά και εγκλημάτων. Δυο χαρακτηριστικές ταινίες που προσωπικά με έχουν αγγίξει πολύ ήταν το “12 χρόνια σκλάβος” με τον Chiwetel Ejiofor το οποίο μάλιστα το το 2014 κέρδισε 3 Oscar και το “Help” με την αγαπημένη μου Viola Davis.

Αν ανατρέξει κανείς σε ιστορικές πηγές του παρελθόντος θα εξοργιστεί με την αντιμετώπιση των ανθρώπων αυτών αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι πως εν έτει 2020 το φαινόμενο ναι μεν μπορεί να έχει περιοριστεί αλλά δυστυχώς δεν έχει εξαλειφθεί και η δολοφονία του Floyd το απέδειξε περίτρανα.

Πηγή

Η σειρά η οποία θα σας παρουσιάσω λέγεται “When they see us” (όταν μας βλέπουν) και πρόκειται για μια σειρά χαστούκι που θα σας ταρακουνήσει δυνατά καθώς πρόκειται για αληθινή ιστορία και καθόλου μακριά από την πραγματικότητα, του παρόντος και του παρελθόντος.

Το 1989 στο Χάρλεμ, μια νεαρή κοπέλα, την ώρα που κάνει jogging πέφτει θύμα βιασμού και ξυλοδαρμού ενώ σώζεται από θαύμα, αλλά με σοβαρά προβλήματα υγείας. Για την δολοφονία της κατηγορούνται άδικα 5 νεαρά αγόρια τα οποία υπό πίεση και με “μεθοδευμένες” διαδικασίες αναγκάζονται να “ομολογήσουν” έναν φόνο που δεν έκαναν.

Τόσο ο ρατσισμός όσο και η αδιαφορία από τους ιθύνοντες για την πραγματική διάσταση των γεγονόντων αλλά και η ανάγκη να βρεθεί ένα εξιλεαστήριο θύμα προκειμένου να κλείσει γρήγορα και θριαμβευτικά η υπόθεση, οδήγησε σε μια άδικη και εξοργιστική ετυμηγορία.

Η σειρά δεν μας μιλά απλά για την υπόθεση και για τη δική αλλά και για τον αντίκτυπο που είχαν ολα αυτά στην ψυχολογία, την ψυχοσύνθεση αλλά και ολόκληρη τη ζωή των 5 παιδιών και των οικογένειών τους.

Πηγή

Την σκηνοθεσία έκανε  η Ana DuVernay η οποία πραγματικά έδωσε τον καλύτερο της εαυτό και μας πέρασε δυνατά μηνύματα, τοποθετώντας μας στο χώρο και τον χρόνο όσων διαδραματίστηκαν . Μας παρουσιάζει το σύστημα που επικρατούσε τότε (και τώρα ???) και μας κάνει να νιώσουμε το θυμό να βράζει μέσα μας και το άδικο να μας πνίγει για όλα όσα πέρασαν τα παιδιά αυτά. Ένα σύστημα που στην πραγματικότητα δεν το νοιάζει η δικαίωση του θύματος αλλά η τιμωρία των θυτών ακόμα κι αν δεν είναι οι πραγματικοί δράστες. Μικρής σημασίας λεπτομέρειες. Θα χρησιμοποιήσουν κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο προκειμένου να παγιδεύσουν τα αγόρια και να τα κλείσουν στη φυλακή καταστρέφοντας τις ζωές τους και στιγματίζοντας τα σε τόσο μικρή ηλικία.

Εκτός από την σειρά, αξίζει να δείτε επίσης στο Netflix την εκπομπή της Opra που έχει καλεσμένους τους “5 του Σέντραλ Πάρκ”, τα πραγματικά πρόσωπα της υπόθεσης που θα μας μιλήσουν για την ιστορία τους αλλά και για όσα βίωσαν.

Ο ρατσισμός είναι κάτι που σιχαίνομαι από και προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Είναι μια ιδεολογία που κρύβει μίσος, φόβο αλλά και απέχθεια για οτιδήποτε διαφέρει από εμάς. Το κακό δεν είναι απλά ή άποψη πως όποιος διαφέρει είναι κατώτερος αλλά και οι πράξεις στις οποίες οδηγεί ή άποψη αυτή! Επιθετική συμπεριφορά, απαξίωση, εκφοβισμός και ακόμα και δολοφονικές πράξεις είναι λίγα από όσα βιώνουν πολλοί συνανθρώποι μας που έτυχε να γεννηθούν, είτε μαύροι, είτε γκέι, είτε μετανάστες κλπ.

Αντιπαθώ τους ρατιστές όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε και κρατώ τις αποστάσεις μου ενώ δεν τους θέλω στη ζωή μου. Θεωρώ πως ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να αποδεχθεί τα δικαιώματα των άλλων, μόνο και μόνο επειδη διαφέρουν δεν μπορεί να έχει αγάπη μέσα του και είναι ικανός να προβεί σε βίαιες πράξεις προσπαθώντας υποτίθεται να προστατεύσει τον εαυτό του και την υποτιθέμενη κανονικότητά του.

Pixabay

Θα ήθελα κλείνοντας να αναφέρω κάτι που με εξόργισε απίστευτα και το οποίο το έγραψα πρόσφατα και στα social media μου. Σας το μεταφέρω αυτούσιο:

Σεπτέμβριος 2018 :Στην Αθήνα, Ο Ζακ Κωστοπουλος ενεργός ακτιβιστής και μέλος της ΛΑΟΤΚΙ κοινότητας μπήκε σε ένα κατάστημα, πιθανό για να κρυφτεί πιθανόν για να κλέψει (κανείς δεν θα μάθει την αλήθεια) και έπεσαν όλοι πάνω του και πέθανε σαν το σκυλί. Όλοι τότε θεώρησαν χρέος τους να προστατεύσουν τον καταστήματαρχη πετώντας πέτρες στον αβοήθητο άνθρωπο και δίνοντας του κλωτσιές μέχρι που να σφαχτει από τα σπασμένα γυαλιά.

Σεπτέμβριος 2020 : στην Κέρκυρα, “άνδρας” χωρίς γεννητικά όργανα και παντελόνια προφανώς, ξυλοκόπησε την πρώην γυναίκα του μπροστά στα μάτια του ανηλίκου παιδιού του που έκλαιγε, μπροστά στα μάτια όλων των παρευρισκομενων γονέων και παιδιών μετά τον αγιασμό του σχολείου και μαντέψτε. Κανένας δεν βρέθηκε να του φυτέψει τα δόντια στο πεζοδρόμιο γιατί….. Επικράτησε η λογική σύμφωνα με τα λεγόμενα τους και δεν ήθελαν να ανακατευτούν…. Κοινωνία ώρα μηδέν στην Ελλάδα του 2020. Ντροπή μόνο…

Φωτογραφία από Markus Winkler από το Pixabay

Ευχομαι μέσα από την καρδιά μου όσο περνάνε τα χρόνια η κατάσταση αυτή η να ανατραπεί… εύχομαι όλοι να μάθουμε να αγαπάμε τους άλλους και να καταλάβουμε αφενός πως τίποτα δεν μας ανήκει και πως…. όλοι στο ίδιο χώμα θα καταλήξουμε!!!!!

Δείτε αυτη την εκπληκτική σειρά και θα με θυμηθείτε