Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Το Ταξίδι ενός Φλιτζανιού

18cc4cf2fcb40ece785673671e427a51Ένιωσε ένα καυτό δάκρυ να πέφτει πάνω του, πριν τα δυο της χέρια το τυλίξουν σε ένα χαρτί εφημερίδας προκειμένου να μην σπάσει στην μεταφορά. Μπορεί να ήταν ένα άψυχο αντικείμενο όμως… η ιστορία της ζωής της είχε «τυπωθεί» πάνω του, μετά από τοσα χρόνια που το είχε στην κατοχή της. Ήταν δώρο της μητέρας της 25 χρόνια πριν, όταν ξεκίνησε το γυμνάσιο. Ένα φλιτζάνι , ολόιδιο μ’εκεινο της Πεντάμορφης, από το παραμύθι «Η Πεντάμορφη και το τέρας» που τόσο αγαπούσε και είχε δει άπειρες φορές . Στην πραγματικότητα το μέγεθός του παρέπεμπε σε κούπα, όμως εκείνη πάντα έλεγε οτι ήταν το αγαπημένο της φλιτζάνι, και μάλιστα του είχε δώσει και το όνομα Chip όπως ακριβώς έλεγαν  στο παραμύθι.

Ο Chip ήταν στα χέρια της σε όλα τα στάδια της ζωής της. Εκεί έβαζε τα δημητριακά της στο πρωινό, τις ζεστές σοκολάτες αργότερα, τους καφέδες μέχρι σήμερα. Ήταν εκεί στις χαρές και στις λύπες της ζωής της, στις επιτυχίες και στις αποτυχίες. Τον είχε πάρει μαζί της στο νοσοκομείο, όταν στην εφηβεία της, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας την καθήλωσε στο κρεβάτι για μήνες ολόκληρους, την άκουσε να κλαίει από τον πόνο, την ένιωσε να το βάζει για λίγο κάτω, αλλά και να μαζεύει τις δυνάμεις της για να σταθεί ξανά στα πόδια της. Και τα κατάφερε. Και κάθε νίκη την συνόδευε με μια κούπα σοκολάτα, στο αγαπημένο της φλιτζάνι…

Άκουσε όλες της τις συζητήσεις με τις φίλες της, για το σχολείο, για τις εκδρομές της, για τα πρώτα σκιρτήματα και τις απογοητεύσεις. Ήταν εκεί όταν πέρασε στο Πανεπιστήμιο, όταν πήρε το πτυχίο της όταν έκανε μια προσπάθεια να δώσει εξετάσεις για μια θέση στο δημόσιο. Μάζευε τα δάκρυά της, όταν έχασε την αγαπημένη της θεια, δάκρυα που ανακατέυονταν με τον καφέ, κι ένιωθε την αλμύρα τους  στα χείλη της. Την άκουσε να κλαίει με λυγμούς απαρηγόρητη , κι αργότερα να μουρμουράει ατελείωτα και ανεξήγητα «γιατί«, γεμάτα απελπισία, και χωρίς καμιά απάντηση, προσπαθώντας να κρύψει τον πόνο της ώστε να μην στενοχωρεί και τους δικούς της που ζούσαν την ίδια κατάσταση.

Αργότερα βίωσε τον θυμό της και τον εκνευρισμό της όταν κάθε απόπειρα για ανεύρεση εργασίας κατέληγε σε αδιέξοδο. Ένιωσε την ελπίδα όταν πήρε την αποφαση να ασχοληθεί με κάτι που αγαπούσε, κάτι τελείως διαφορετικό από εκείνο που είχε σπουδάσει. Την συντρόφευε όταν έκανε τα σχέδιά της για την καινούρια απόπειρα, όταν διάβαζε ώρες ατελείωτες όταν έκανε το μεταπτυχιακό της πάνω στο αντικείμενο που είπε επιλέξει να αφοσιωθεί πια. Κι εκείνη, πολλές φορές αντιμετώπιζε την ζωγραφιστή φατσούλα στο φλιτζάνι της, ,σαν να ήταν ο καλύτερός της φίλος, και πολλές φορές του μιλούσε σαν να την άκουγε πραγματικά.

Κι όταν ένα απο τα μεγαλύτερα της όνειρα πραγματοποιήθηκε, δηλαδη να βρεί τον πρίγκιππα της ζωής της και να κάνει την δική της οικογένεια,x354-q80 ο Chip ήταν πάλι δίπλα της. Εκείνον, τον συνάντησε σ’ενα συνέδριο, σχετικό με την καινούρια της δουλειά. Ήταν εισηγητής του συνεδρίου και η ομιλία του την ενδιέφερε και την αφορούσε άμεσα, σχετικά με αυτά που ήθελε να κάνει, έτσι πήγε και του μίλησε για να μάθει περισσότερες πληροφορίες. Δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφος ούτε είχε τα χαρακτηριστικά του ονειρεμένου άντρα με το γεροδερμένο κορμί τα ξανθά μαλλιά και τα  μπλε μάτια που όλες ονειρεύονταν. Ηταν απλά γοητευτικός. Την κέρδισε το χαμόγελό του, τον κέρδισαν τα μάτια της. Και οι δυο είχαν ένα χαρακτηριστικό που  λάτρευαν εξίσου, και ηταν το τελειωτικό χτύπημα. Χιούμορ. Έξυπνο και καυστικό.

Της υποσχέθηκε να της λύσει όλες τις απορίες αρκεί να τον άφηνε να την κεράσει ένα καφέ, ή ένα ποτό, ή ότι ήθελε εκείνη. Αν και σπάνια δεχόταν προσκλήσεις από κάποιον που δεν γνώριζε καθόλου, κάτι την έσπρωξε να το κάνει. Τον ερωτεύτηκε σφόδρα και τον αγάπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής της. Ήταν εκείνο που έψαχνε , εκεινο που ονειρευόταν, εκείνος που ήθελε για πατέρα των παιδιών της. Το αγαπημένο της φλιτζάνι έζησε αυτόν τον έρωτα σε όλες τις πτυχες του. Φυσικά και δεν ήταν πάντα όλα μέλι-γάλα. Είχαν και τις γκρίνιες τους, και τους καυγάδες και τα μικρά χαριτωμένα σκηνικά ζήλιας. Όμως ποτέ δεν ξέφευγαν από ένα όριο. Τα έβρισκαν σχεδόν αμέσως καθώς δεν μπορούσαν να κρατήσουν «μούτρα» ο ένας στον άλλον.Οταν μια μέρα εκείνος την πείραξε για τον Chip, εκείνη πήγε και του αγόρασε ένα σχεδόν ίδιο φλιτζάνι αλλά και την μαμά τσαγιέρα για να τους συντροφεύει. Έτσι, είτε την γέμιζαν γαλλικό καφέ, είτε τσάι, με λογιών λογιών αρώματα και βότανα και τους κρατούσε συντροφιά σε χειμωνιάτικα χουχουλιάσματα , στο καναπέ κατω απο μια μικρή κουβέρτα, σε ερωτικές εξομολογήσεις και αργότερα στο δικό τους σπίτι σε ρομαντικά βράδια μπροστά στο τζάκι, πριν ανοιξουν ένα μπουκάλι κρασί.

imagesΈπειτα, σε ένα ταξίδι στο Παρίσι ήρθε η πολυπόθητη πρόταση γάμου. Την άκουσε να περιγράφει στις φίλες της όλο το σκηνικό, που έγινε όπως ακριβώς το ήθελε αλλά με πινελιές του ιδίου που έκαναν την πρόταση ακόμα πιο ξεχωριστή. Σε μια μίνι κρουαζιέρα με δείπνο, στο Σηκουάνα, εκείνος της ζήτησε να γίνει γυναίκα του χαρίζοντας της ένα δαχτυλίδι το οποίο ήταν ακριβώς αυτό που ζητούσε, απλό,λιτό, διακριτικό. Όλες τις ετοιμασίες του γάμου, τις έκανε με το φλιτζανάκι της στα χέρια. Το θεωρούσε πια γούρικο και έπινε μέχρι και το νερό της εκεί . Ζούσε την απόλυτη ευτυχία, ακόμα και η καθημερινότητά της ήταν γεμάτη μικρές στιγμές και μικρές εκπλήξεις. Η οικογένειά του την λάτρευε , όπως η δική της λάτρευε εκείνον. Έτσι το σπίτι τους ήταν γεμάτο από όμορφες οικογενειακές στιγμές, γεμάτες γέλιο και πολύ αγάπη. Είχαν επίσης πολλούς φίλους, οι δικοί του έγιναν δικοί της και το αντίθετο. Αφιέρωναν πολύ από τον ελεύθερο χρόνο τους στο να βρίσκονται μαζί τους, είτε σε εκδρομές, είτε έξω, είτε στο σπίτι τους. Στα γενέθλιά της, εκείνος για να την πειράξει, της έκανε δώρο έξι φλιτζάνια ίδια με τον Chip, για να έχει, όπως της είπε, πολλά γούρια. Εκείνη αφού γέλασε με την καρδιά της, του είπε… «όσα φλιτζάνια κι αν μου πάρεις, το γούρι μου θα είναι αυτό» και του έδειξε τον δικό της Chip!

Λίγους μήνες αργότερα ήρθε το πρώτο μωρό, ένα πανέμορφο κοριτσάκι που έκανε τους γονείς της να λάμπουν από ευτυχία. Ο Chip ήταν πάλι$_1 εκεί να ακούει τα κλάματα και τα γέλια, τις πρώτες φωνούλες , τα πρώτα ποδοβολητά, αλλά και τις πρώτες συλλαβές. Τρόμαξε το ίδιο με τη μαμά της, όταν η μικρή βούτηξε το χεράκι της μέσα του, τη στιγμή που περιείχε ζεματιστό καφέ.Χαιρόταν, όταν εκείνη έβαζε στο αγαπημένο της φλιτζάνι το αυγό της κορούλας της και της έδινε να κρατάει το κίτρινο χερούλι και να χαϊδεύει το ζωγραφιστό προσωπάκι του. Δυο χρόνια μετά ήρθε και το αγοράκι τους. Το ζευγάρι έπλεε σε πελάγη ευτυχίας και παρά τις όποιες δυσκολίες και εμπόδια, τα ξεπερνούσαν μαζί και συνέχιζαν

Κι έπειτα, λίγα χρόνια μετά, ήταν σαν ένα μαύρο σύννεφο να στάθηκε πάνω από το σπιτικό τους και έριχνε καθημερινά κεραυνούς. Η εταιρεία που δούλευε εκείνος, περνούσε δύσκολα, και καθώς βρισκόταν πλέον σε διευθυντική θέση, είχε όλη την ευθύνη πάνω του. Άρχισαν οι γκρίνιες, τα ξεσπάσματα θυμού,οι μεγάλοι καυγάδες και τα κλάματα. Εκείνος έλειπε ώρες από το σπίτι, εκείνη προσπαθούσε να κρατήσει όλες τις ισορροπίες. Να ασχολείται με την δική της δουλειά,- ευτυχώς εργαζόταν από το σπίτι- να καθησυχάζει τα παιδιά που είχαν καταλάβει πως κάτι συμβαίνει, να δέχεται όλα τα πυρά από τον άντρα της που έδειχνε να έχει αλλάξει αρκετά.

Είχε ξεχάσει εντελώς τον εαυτό της, δεν είχε χρόνο να του αφιερώσει. Είχε αδυνατίσει επικίνδυνα, είχε αφεθεί τελείως.Το φλιτζάνι τα άκουγε όλα, κι ένιωθε σαν να είχε βρεθεί σε μια σκοτεινή, μαύρη ζώνη. Εκείνη εξακολουθούσε να πίνει τον καφέ της εκεί, όμως τον πότιζε συχνότερα με δάκρυα.Δάκρυα που επέτρεπε στον εαυτό της να τρέξουν μόνο οταν τα παιδιά έλειπαν στο σχολείο ή στις διάφορες δραστηριότητές τους. Δεν ήθελε να γεμίζει την δική τους ψυχούλα με την πίκρα της. Οι γονείς τα είχαν καταλάβει όλα, αλλά προσπαθούσαν να μην παρεμβαίνουν στις ζωές των παιδιών τους και απλά βοηθούσαν με όποιον τρόπο μπορούσαν, κυρίως απασχολώντας τα παιδιά .

ffdd42cab53438e4dfc245c93580d61fΈπειτα η εταιρεία χρεοκόπησε κι εκείνος έμεινε χωρίς δουλειά. Τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Οι στιγμές τους πιο σκοτεινές και τα περισσότερα βράδια κοιμόνταν χωριστά. Μπροστά στα παιδιά προσπαθούσαν να παίζουν θέατρο, χωρίς όμως να σημαίνει πως τα κατάφερναν καλά. Εκείνος πάνω στην απελπισία του που δεν έβρισκε δουλειά, άλλωστε η κρίση πια είχε κάνει αισθητή για τα καλά την παρουσία της, ξεκίνησε το κάπνισμα και το αλκοόλ. Εκείνη μάζευε κουράγια και δυνάμεις να αντέξει και να στηρίξει και όλους τους υπόλοιπους. Μέχρι που λύγισε, και κατέληξε στο νοσοκομείο με υπερκόπωση. Οι γονείς τους θορυβήθηκαν κι αποφάσισαν να παρέμβουν πια. Τον έπιασαν και του μίλησαν, κι εκεινος παραδέχτηκε τα λάθη του και υποσχέθηκε οτι θα αλλάξει. Και άλλαξε, και την βοήθησε να συνέλθει, κι έκανε περισσότερη υπομονή και κράτησε τα νεύρα του για τον εαυτό του. Όμως εκείνη, μετά την αναρρωση της, δεν ήταν πια η ίδια. Κάτι είχε σπάσει μέσα της, δεν ήθελε ούτε να τον βλέπει. Ένιωθε πως κάθε προσπάθεια που είχε κάνει είχε πάει στο βρόντο, και αρνιόταν να του δώσει μια ακόμα ευκαιρία. Οι καυγάδες συνεχίστηκαν, η γκρίνια στο σπίτι παρέμεινε. Ωσπου εκείνη, πήρε την μεγάλη απόφαση, ένα ωραίο πρωινό, στο μέσο ενός ακόμα άσχημου καυγά.»Θα φύγω…«του είπε«Δεν αντέχω άλλο… θα φύγω..Θα πάρω τα παιδιά και θα πάω για λίγο καιρό στους γονείς μου«. Έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του… έχασε τον κόσμο του ολόκληρο. Έκλαψε, έπεσε στα γόνατά της , την παρακάλεσε να το ξανασκεφτεί. Την συγκίνησε πολύ, τον λυπήθηκε, αλλά δεν λύγισε. Ήταν σίγουρη πως αυτό πια έπρεπε να είναι το επόμενο βήμα

Και να την τώρα, λίγες μέρες μετά την μεγάλη απόφαση, να μαζεύει τα αγαπημένα της πράγματα, για να επιστρέψει στο πατρικό της. Φέρνει στο νου της όλα αυτά, εικόνες περνάνε από το μυαλό της, συναισθήματα πλημμυρίζουν την ψυχή της. Και ένα αγκαθάκι τσιμπάει την καρδιά της. Μήπως κάνει λάθος, μήπως πρέπει να δώσει μια ευκαιρία να σώσει το γάμο της; Γιατί έκανε πίσω; Αφού τον αγαπά… αχ Θεέ μου πόσο τον αγαπάει. Μήπως τελικά δεν του το έδειξε όπως έπρεπε;Μήπως δείλιασε; Με αυτές τις σκέψεις ξετύλιξε ξανά το αγαπημένο της φλιτζάνι, να φτιάξει έναν τελευταίο καφέ στο σπίτι που μοιράστηκε τόσα, που έζησε τόσα, με έναν άνθρωπο που την έκανε να δει τη ζωή διαφορετικά. Κι εκείνη τη στιγμή, άκουσε τα βήματά του.Γύρισε την πλάτη προς τη πόρτα της κουζίνας, και τον είδε να μπαίνει μέσα , με τα μάτια κλαμένα για άλλη μια φορά, και περίμενε να της πει αντίο. Και μισούσε τόσο τα αντίο. Αλλά εκείνος, απλά της άπλωσε το χέρι και της έκανε νόημα να πάει κοντά του.
«Μη φύγεις… σε παρακαλώ. Δώσε άλλη μια ευκαιρία στο γάμο μας…. Έχουμε νιώσει τόσα πολλά!Έχουμε ζήσει τόσα πολλά! Μοιραζόμαστε ακόμα περισσότερα. Μην αφήσεις στα λάθη μας να μπουν ανάμεσά μας. Ξέρω… εγώ ήμουν αυτός που ξεκίνησα το tumblr_n0spz7tq7V1qj6mq9o1_250… τέλος μας, και γιαυτό θέλω να είμαι εκείνος που θα το σταματήσει… Δώσε μας άλλη μια ευκαιρία…»

Άπλωσε το χέρι της κι έκανε απλά μερικά βήματα προς το μέρος του και του είπε:
«Κι αν δεν τα καταφέρουμε;»
Έβαλε τις παλάμες του πάνω στα μάγουλά της, ακούμπησε το μέτωπό του στο δικό της, και χάθηκε στα μάτια της, σ’εκείνα που τον κέρδισαν από την πρώτη στιγμή.
«Θα τα καταφέρουμε…»της απάντησε»κι αν δεν τα καταφέρουμε, τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι προσπαθήσαμε μέχρι τέλους, και δεν το βάλαμε κάτω….»
Εκείνη ξάφνου ήξερε ποια ήταν η απόφαση που έπρεπε να πάρει, ξέσπασε σε λυγμούς, και κλείστηκε στην αγκαλιά του ψιθυρίζοντας:
«Θα τα καταφέρουμε…. δεν θα το βάλουμε κάτω»

Και τα κατάφεραν…
Και απέκτησαν κι ένα τρίτο παιδί, και έζησαν μαζί ως τα βαθιά γεράματα, και το φλιτζανάκι ήταν ακόμα κάπου εκεί να τους παρακολουθεί και να καμαρώνει!!! 

Το ταξίδι ενός Φλιτζανιού λοιπόν. Αυτή είναι η δική μου συμμετοχή στην ιδέα της Πέτρας… που μας προκάλεσε να ταξιδέψουμε μ’ ένα φλιτζάνι. Δεν ξέρω πως μου ήρθε η ιδέα και εμπνέυστηκα όλο αυτό και σίγουρα δεν περιμενα να μου βγεί τοσο μα τόσο μεγάλο! Παρολα αυτά ελπίζω να σας αρέσει, και να αγαπήσετε τους ήρωές μου όσο τους αγάπησα κι εγώ…. κι ας τους έπλασα για λίγο μονο 😉