Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Το μέτρημα….

Πάντα πίστευα πως ο άνθρωπος δεν έχει γεννηθεί για να ζει μόνος του. Πως η μοναξιά είναι απλά μια ανάγκη στιγμής και όχι ανάγκη ζωής… Ναι μεν όλοι την χρειαζόμαστε, όλοι την αποζητούμε σε κάποια φάση της ζωής μας, και θεωρώ πολύ σημαντικό το να μάθουμε να περνάμε καλά και με τον εαυτό μας. Προσωπικά το έχω καταφέρει μια χαρά! Δεν την παλεύω βέβαια για πολύ μόνη μου αλλά όταν την παλέψω…. το κάνω με μεγάλη επιτυχία 😛

Η ζωή όμως είναι στιγμές. Στιγμές χαράς, λύπης, θυμού, ηρεμίας, τρικυμίας…. στιγμές που δεν έχουν καμιά σημασία αν δεν μπορούμε να την μοιραστούμε με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Αν δεν μπορούμε να τους αγκαλιάσουμε, να ακουμπήσουμε πάνω τους, να τους δώσουμε έναν ώμο η ένα χέρι βοήθειας. Να μοιραστούμε μαζί τους όλα αυτά τα συναισθήματα που μας κατακλύουν!

Πηγή: DevianArt

Η ζωή είναι ρόδα… ρόδα που γυρίζει, όχι όμως σαν την ρόδα του Λονδίνου για παράδειγμα, αλλά σαν το γύρω γύρω όλοι που ανεβαίναμε όταν ήμασταν μικρά, και γυρίζαμε γυρίζαμε και αν και ζαλιζόμασταν δεν θέλαμε με τίποτα να σταματήσει και να κατέβουμε. Φανταστείτε τη ζωή κάπως έτσι. Μια οριζόντια ρόδα, τεμαχισμένη σε…. φέτες. Κάθε φέτα αποτελεί ένα σταθμό μας. Άλλη τα παιδικά μας χρόνια, άλλη τα εφηβικά, άλλη τις σπουδές μας, το εργασιακό μας περιβάλλον και ούτω, καθ’, εξής. Και όσο η ρόδα γυρίζει κάποιος ανεβαίνει κάποιος κατεβαίνει. Και φτάνουμε σε κάποιο σημείο της ζωής μας (και μάλλον όχι μόνο μια φορά) που θέλουμε να σταματήσουμε τη ρόδα ξανά και ξανά για να δούμε ποιος έχει παραμείνει σε αυτή και ποιος έχει φύγει.

Τα συναισθήματα όταν αντιλαμβανόμαστε μια ή και περισσότερες απουσίες είναι πολλά και διαφορετικά. Συνήθως μια απώλεια πονάει. Η χειρότερη περίπτωση είναι φυσικά ο θάνατος. Είναι το πιο επώδυνο, το πιο έντονο το πιο δυνατό καθώς γνωρίζουμε ότι δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ξαναδούμε το πρόσωπο που χάσαμε. Η δεύτερη περίπτωση είναι οι συνθήκες. Μπορεί να χάθουμε με κάποιον διότι απλά άλλαξαν οι συνθήκες ζωής μας. Αλλάξαμε πόλη, αλλάξαμε συνήθειες, ο ένας απο τους δύο έκανε οικογένεια κλπ Σε αυτή τη περίπτωση δεν υπάρχει πόνος απλά υπάρχει το αίσθημα του «κενού«. Μας λείπουν κάποιοι άνθρωποι αλλά αν και δεν τους βλέπουμε συχνά, ξέρουμε ότι μας αγαπάνε και οτι τους αγαπάμε και πως θεωρητικά τουλάχιστον, είναι κάπου εκεί έξω. Μια άλλη περίπτωση είναι η επιλογή του άλλου να μας συνεχίσει χωρίς εμάς στο πλάι του, κάτι που θεωρώ ότι πονάει επίσης πολύ. Διότι όταν γνωρίζουμε ξεκάθαρα ότι ήταν επιλογή του ατόμου να φύγει από τη ζωή μας, να κάνει άλλες επιλογές, να διαπιστώσουμε ότι πλέον δεν του είμαστε αρκετοί, αυτό είναι μαχαιριά στη καρδιά, άσχετα με το ποιος έφταιξε και ποιος όχι. Θεωρώ οτι και σε αυτή τη περίπτωση ο άνθρωπος βιώνει τα 5 στάδια του πένθους. Άρνηση, Θυμός, Διαπραγμάτευση,Κατάθλιψη, Αποδοχή. Ίσως όχι πάντα με αυτή τη σειρά, και ίσως όχι πάντα με … ανώδυνη αποδοχή. Ένας τσακωμός, ένας χωρισμός αλλά και πολλές άλλες αιτίες μπορεί να οδηγήσουν στην «φυγή» του άλλου από τη ζωή μας.

Aυτό όμως είναι το άσχημο σημείο της ρόδας. Γιατί υπάρχει και το θετικό. Πάντα υπάρχει το θετικό. Ποιοι ανέβηκαν και ποιοι παρέμειναν. Είμαι άνθρωπος που του αρέσει να γνωρίζει πολύ κόσμο. Είμαι άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στο διαχωρισμό της φιλίας από την παρέα. Κάποιοι λένε ότι φίλους μπορεί να έχεις μόνο έναν ή δυο. Δεν ξέρω αν ισχύει στην πλειοψηφία,αλλά όπως έχω ζήσει εγώ δεν το πιστεύω. Διότι σε πολλά μπορεί να στάθηκα άτυχη, αλλά στο θέμα της φιλίας στάθηκα πραγματικά τυχερή. Και δεν πιστεύω ότι έχω μόνο μία ή δυο φίλες γιατί πραγματικά θα υποτιμούσα πολλούς. Πιστεύω ότι έχω πολλούς φίλους. Προφανώς και με τον καθένα έχω διαφορετική σχέση, διαφορετικής έντασης και ιδιαιτερότητας. Αλλά ναι… έχω πολλούς φίλους και φίλες. Και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχασα κάποιους. Φυσικά και έφυγαν πρόσωπα από τη ζωή μου, φυσικά και πληγώθηκα φυσικά και πόνεσα και αμφισβήτησα πολλές φορές ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Αλλά (αν και πλησίασα αρκετά κάποιες φορές) ποτέ δεν μπήκα στο «τριπάκι» να γίνω καχύποπτη ή να σταματήσω να γνωρίζω κόσμο. Θεωρώ πως πάντα πρέπει να γνωρίζω νέους ανθρώπους. Πως από κάποιους έχω κάτι να πάρω σε κάποιους έχω κάτι να δώσω, και φυσικά τις περισσότερες φορές είναι αμφίδρομο. Δεν θα γίνουν όλοι φίλοι μου και ίσως από τους 10 που θα γνωρίζω να αξίζουν μόνο 5. Από αυτούς τους 5 όμως, έστω ένας μπορεί να αποτελέσει σημαντικό πρόσωπο στη ζωή μου.

Δεν έγινα καχύποπτη, έμαθα όμως να κρατάω αποστάσεις, και να προστατεύω λιγο περισσότερο τον εαυτό μου. Προφανώς και δεν θα το καταφέρνω πάντα, προφανώς θα πέφτω ακόμα έξω σχετικά με πολλούς, θεωρώ όμως πως πλέον κρίνω καλύτερα και ας πούμε ότι τα περιμένω όλα. Δεν με απασχολεί τόσο πολύ πια από την άποψη ότι νιώθω είναι τόσο γεμάτη που… ας πούμε οτι δεν ψάχνω για φίλους αλλά πως όποιος έρθει με αυτή τη διάθεση  θα είναι πάντα καλοδεχούμενος. Εκείνους λοιπόν που παραμένουν δίπλα σας σε κάθε… σταμάτημα της ρόδας, να τους αγαπάτε λίγο περισσότερο, και να τους φροντίζετε ακόμα πιο πολύ. Γιατί εκεινοι θα αποτελούν τις σταθερές σας, τις άγκυρές σας, το δικό σας λιμανάκι, και φυισκά θα πρέπει να περιμένουν κι από εσάς το ίδιο!

Γεμίστε με ανθρώπους θετικούς, χαμογελαστούς, όχι μίζερους και σίγουρα όχι αρνητικούς. Βγάλτε από αυτήν κάθε τι τοξικό, κάθε τι που σας λυπεί, που σας βαραίνει. Η ζωή ειναι μικρή για να την γεμίζουμε με τοξικούς ανθρώπους. Αλλά μην μένετε μόνοι και μην κολλάτε στο τετριμμένο: φίλοι είναι ελάχιστοι. Ναι ίσως είναι, υπάρχουν όμως και οι παρέες. Δεν χρειάζεται να βρίσκεστε μόνο με φίλους. Οι παρέες έχουν τη δική τους χάρη. Γνωρίστε κόσμο, πάρτε πράγματα, δώστε κι εσείς, γεμίστε την ψυχή και το μυαλό σας με νέες εμπειρίες, με νέες σχέσεις, με νέες (γιατί οχι) φιλίες!!!

Θα κλείσω με το τραγούδι της μοναδικής Νατάσας Μποφίλιου που πάντα μου πυροδοτεί αυτές τις σκέψεις και που εκείνο με ενέπνευσε να γράψω όλα αυτά.