Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Στιγμές

Helena Lopes
Τι είναι άραγε αυτό που μετράει περισσότερο στη ζωή μας; Τι είναι αυτό που κοιτάζοντας κάποια στιγμή μελλοντικά στο παρελθόν μας, και κάνοντας έναν απολογισμό…. θα είμαστε σε θέση να πούμε οτι χαρήκαμε περισσότερο; Σίγουρα όχι τα λεφτά ούτε τα υλικά αγαθά άσχετο με το ποσο όλοι τα θέλουμε, τα χρειαζόμαστε και τα διεκδικούμε. Η πολύτιμη κληρονομιά μας, ο θησαυρός μας, ο πιο ανεκτίμητος είναι απλές, μικρές στιγμές…
Στιγμές με φίλους, στιγμές με την οικογένεια, στιγμές στη δουλειά, στιγμές ακόμα και με τη μοναξιά μας.  Σήμερα έφυγε ένας γνωστός μας από το φαν κλαμπ της Καίτης, ένα γλυκύτατο παιδί γυρω στα 40, εντελώς ξαφνικά, και για άλλη μια φορά σοκαρίστηκα από το γεγόνος οτι τελικά… σήμερα είμαστε αυριο δεν είμαστε.

Αμέσως μετά τη δουλειά,  βρέθηκα με τρεις φίλες και για άλλη μια φορά, συνειδητοποίησα την σημασία των στιγμών αυτών. Τη σημασία του να ζεις τη ζωή σου, να κάνεις όνειρα και σχέδια άσχετα με το αν θα καταφέρεις να τα εκπληρώσεις ποτέ, να βάζεις στόχους και κυρίως να γελάς. Να προσπαθείς να γελάς πολύ και δυνατά! Με όλη τη δύναμη της ψυχής σου. Γιατί το γέλιο, εκτός από την αγάπη είναι αντίδοτο… είναι λύτρωση… είναι σωτηρία.

Ξέθαψα λοιπόν αυτή την ανάρτηση που την είχα γράψει αρκετά χρόνια πριν και σας την επισυνάπτω ξανά…..

Αρπάξτε τη ζωή από τα μαλλιά και απλά…. ζήστε… γεμίστε τη ζωή σας με στιγμές!!!


«Καθε μερα ο Θεος μας δίνει μαζι με τον ηλιο, μια στιγμή κατα την οποια είναι δυνατον να αλλάξει κάθετι που μας κάνει δυστυχισμένους» Paulo Coehlio

«Δεν θυμόμαστε μέρες. Θυμόμαστε στιγμές». Cesare Pavese

«Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τι σου συμβαίνει, αλλά τι θυμάσαι και πώς το θυμάσαι«.Gabriel Garcia Marquez

 
Οι εποχές που διανύουμε είναι πράγματι πολύ δύσκολες….κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Ο καθένας από εμάς το βιώνει διαφορετικά, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του, ανάλογα τα βιώματά του, τις ανάγκες του, αλλά και την κατάσταση την οποία βρίσκεται τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Kleiton Silva

Διαρκώς ακούμε για οικονομική κρίση, για ΔΝΤ, για βομβες, για τρομοκρατία και ένα σωρό άλλα που επιβαρύνουν την ήδη πιθανώς πεσμένη ψυχολογία μας, διότι  όλοι μας , έχουμε και προσωπικά θέματα να επιλύσουμε. Όμως μιας και είμαι … εκ φύσεως αισιόδοξο άτομο, πάντα πίστευα πως ότι κι αν γίνει, ότι κι αν περάσουμε, εν τέλει … οοοοοοολα θα πάνε καλά!!!

Σας καλώ λοιπόν, να βάλετε στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σας, όλα όσα σας ταλανίζουν, σας κουράζουν, και βασανίζουν το μυαλό σας, γεμίζοντάς το με
αρνητικές σκέψεις που προκαλούν αντίστοιχα αρνητικά συναισθήματα. Με αυτή την ανάρτηση, θα ήθελα να εστιάσουμε σε στιγμές που όλοι λίγο πολύ ζουμε, και μας κάνουν έστω για λίγο να νιώσουμε όμορφα, θετικά και να μας γεμίσουν όμορφες σκέψεις 😛 Θα μου πειτε… αν περιμενουμε από στιγμές για να ειμαστε καλά..σωθήκαμε αλλά… αν τις συγκεντρώσετε όλες σ’ ένα «κουτάκι» θα δείτε πως είναι τόσες πολλές που φτάνουν για να υπερκαλύψουν την αρνητικούρα που πλανάται ακομα και στον αέρα τον τελευταίο καιρό.

Η ζωή είναι γεμάτη στιγμές… στιγμές από εκείνες που το μυαλό και η καρδιά έχουν την ανάγκη να κρατήσουν ολοζώντανες μέσα μας. Πολλές φορές, αυτομάτως πιάνουμε την φωτογραφική στιγμή για να τις φυλακίσουμε… και να τις κρατήσουμε για πάντα αποτυπωμένες σ’ ένα χαρτί. Διαπιστώνω όμως, πως η φωτογραφία, αν κι έχει το πλεονέκτημα να αποθανατίσει οπτικά ένα γεγονός, μια .. στιγμή, δεν εχει τη δυνατότητα να εκφράσει τα συναισθήματα που νιώθουμε την ώρα εκείνη, το δυνατό γέλιο ενός ανθρώπου που αγαπάμε πολύ, τον ήχο της θάλασσας καθώς περπατάμε δίπλα της , το τρυφερό άγγιγμα ενός μικρού παιδιού και πολλά άλλα που όλοι μας λίγο πολύ έχουμε βιώσει.

Για παράδειγμα, όμορφη στιγμή για μενα ήταν το προχθεσινό απόγευμα με τις φιλες μου, στην παραλία του Άλιμου, καθισμένες (λέμε τώρα) στα παγκάκια μπροστά από τη Θάλασσα, λέγοντας αστεία, βγάζοντας φωτογραφίες, και καταλήγοντας να τραγουδάμε τον Καπετανάκη και το Μπάμ και Κάτω προκαλώντας τα περίεργα βλέμματα αλλά και τα γέλια όλων όσων μας άκουγαν. (το ξέρω ότι γίναμε ρομπα δεν χρειάζεται να το σχολιάσετε :P)

Όμορφη στιγμή ήταν το χθεσινό απόγευμα στο ξαδερφάκι μου, που μιας και είχε μέρες να με δει, δεν ξεκολλούσε κυριολεκτικά από πάνω μου, οι αγκαλιές του, τα φιλιά του, τα λογάκια του ακόμα και οι σκανδαλιές του. Τοπ ατάκα της μέρας που πραγματικά με έλιωσε:
Γιώργος(σημειωτέον είναι μόλις 3μιση ετών): «Και τι θα γίνει αμα σου πάρει ο κλέφτης τη τσάντα?»

Εγώ: «Δεν θα έχω λεφτά μετά»

Γιώργος: «Καθόλου?»

Εγω: «Μα καθόλου όμως!!»

Γιώργος: «Περίμενε περίμενε… πάω να σου φέρω το κουμπαρά μου… εχω μαζέψει πολλά» (είναι να μην το ζουλάς ένα 24ωρο μετά??)
Όμορφη στιγμή ήταν κι ένας απλός καφές, μετά από μια κατάσταση απογοήτευσης, όταν 2 μέρες πριν βρέθηκα σε προσωπικό γεγονός φίλης που ας πουμε ότι δεν εκτυλίχθηκε όπως το θέλαμε και το περιμέναμε. Παρόλη την απογοήτευσή όμως, στο μυαλό και στην καρδιά μου, συγκράτησα το δίωρο που πέρασα μαζί με δυο ανθρώπους που εκτιμώ και αγαπώ πολύ, οι συζητήσεις, τα γέλια, τα χαμόγελα που έστω για λίγο μας απέσπασαν από την αναποδιά της μέρας.

Όμορφη στιγμή είναι και τα αστεία με συναδέλφους στη δουλειά, σε μια στιγμή χαλάρωσης έπειτα από μια δυσκολη μέρα, οι συζητήσεις με ορισμένους από αυτούς, η αγάπη τους, το ενδιαφέρον τους για μένα, και τα ευχαριστώ τους για κάθε τι που μπορώ να κάνω για να βοηθήσω.

Όμορφη στιγμή θα μπορούσα να πω πως είναι και οι προσπάθειες συμφιλίωσης μετά από καυγάδες (ομηρικούς πολλές φορές) με τη μαμά
η το μπαμπά (οκ το ομολογώ… κυρίως με τη μαμά), οι αγκαλιές και τα φιλιά ανακωχής, και το συναίσθημα, η σιγουριά και η ασφάλεια ότι αυτοί οι άνθρωποι θα είναι πάντα δίπλα σου να σε στηρίζουν , οσο κι αν εσύ τους βασανίζεις (ή οσο κι αν εκείνοι ορισμένες φορές παραλογίζονται… ΑΑΑΑ ΟΛΑ ΚΙ ΟΛΑ!!! :P).
Τέλος, στις όμορφες στιγμές θα ήθελα να κατατάξω ακομα και όταν  στο νοσοκομείο (παλιότερα μην τρομάξετε), ταλαιπωρημένη έπειτα από πολύωρη επέμβαση, διαπίστωσα πως γύρω μου είχα (το λιγότερο) 20 χαμόγελα, να περιμένουν και να αγωνιουν για μένα, άνθρωπους να μπαινουν στο δωματιό μου και να προσπαθουν να μου φτιάξουν τη διάθεση, αδιαφορωντας για την απελπισία των γιατρών και των νοσοκόμων που διαμαρτύρονταν πως «…. Εδώ μέσα είστε τουλαχιστον 7 άτομα… πως θα ξεκουραστεί το παιδι????». Τα γέλια μου όταν παρίσταναν πώς έφευγαν σαν βρεγμένες γάτες αλλά επέστρεφα  αμέσως μολις οι γιατροι και οι λοιποι ….συγγενείς απομακρύνονταν γιατί «το παιδί» δεν ηθελε ξεκουραση! Παρέα και αγάπη ήθελε!!!

Heather Schwartz

Είμαι σίγουρη πως όλοι αν αναλογιστουμε, θα βρουμε παρόμοια παραδείγματα που θα μας κάνουν να χαμογελάσουμε, γιατί θα ξέρουμε πως έχουμε ζήσει καταστάσεις που άλλοι ονειρεύονται, έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που άλλοι δεν είχαν την τύχη να συναντήσουν ποτέ, έχουμε νιώσει συναισθήματα που άλλοι δεν ένιωσαν. Και φέρνοντας τα όλα στο νου σας , συγκεντρωμένα θα δειτε πως θα σας δώσουν τη δυναμη να συνεχίσετε, και να υπερπηδήσετε όλα τα εμπόδια που θα βρεθουν στο δρόμο σας… το καλύτερο αντίδοτο στις δυσκολίες.

Κλεινοντας θα ήθελα να σας παραθέσω 2 τετράστιχα από ένα υπέροχο τραγουδι (Φυσικά της αγαπημένης μου Καίτης Γαρμπή σε ντουέτο της με τον Κώστα Τουρνά) τα οποία νομίζω πως συνοψίζουν όλα όσα έγραψα παραπάνω καθώς επίσης κι ένα video του τραγουδιου με τους 2 καλλιτέχνες να το ερμηνεύουν:

Στιγμές λοιπόν σαν θα ‘ρθουν
να τις ζήσεις
Μην τις χαλάσεις μ’ αγωνίες
για το μέλλον

Στα λέω εγώ στιγμές
που έχω αγαπήσει
άμα τις ζεις δεν θα φοβάσαι
μην με χάσεις

Print Friendly, PDF & Email