Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Παιδιά είναι….

unsplash-logoRobert Collins

Δεν ξέρω αν αυτό που με εξόργισε περισσότερο είναι η απαράδεκτη συμπεριφορά δυο ανήλικων παιδιών στη Φολέγανδρο που για κάποιο λόγο που ποτέ δεν θα καταλάβω, αποφάσισαν να το παίξουν «αντράκια» βασανίζοντας και κυνηγώντας μια ανυπεράσπιστη γατούλα ή η απάντηση του πατέρα του ενός, με την κλασική δικαιολογία «Εντάξει… παιδιά είναι»…. 

Όχι κύριε! Αυτή δεν είναι μια δικαιολογία που μπορείς να πεις για την συγκεκριμένη συμπεριφορά του παιδιού σου. Προσπαθείς έτσι να υπερκαλύψεις τη δική σου αχρηστία να του μάθεις κάποια στοιχειώδη πραγματα και να το κάνεις σωστό και άξιο άνθρωπο και προφανώς να του βάλεις όρια. 

 

Για να τα πάρουμε από την αρχή. Τα παιδιά έρχονται στον κόσμο ως τα απόλυτως αθώα και αγνά πλάσματα. Ανυπεράσπιστα και επίπλαστα περιμένουν εσένα ως γονιό, να τα βοηθήσεις να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους. Ένα παιδί θέλει (και οφείλει) να παίζει με τους φίλους του  επιτραπέζια, παιχνίδια φαντασίας, ηλεκτρονικά, αθλητικά κλπ κλπ. Οφείλει να κάνει σκανδαλιές όπου η χειρότερη θα είναι να χτυπαει τα κουδουνια στις πολυκατοικίες όπως κάναμε όλοι μας, ή να κοροιδεύει τη μαμά και το μπαμπά λέγοντας τους  ότι σφάχτηκε και βάζοντας αντι για αίμα κέτσαπ. Πρέπει να ζει ξέγνοιαστα και να μαθαίνει τις αξίες της ζωής και αυτά που πρέπει και δεν πρέπει να κάνει. Πρέπει να εχει όρια. Οχι αυταρχισμό, ούτε και υπερβολική ελαστικότητα. Όρια. Βασικά και στοιχειώδη. 

Ενα παιδί που «την βρίσκει» με το να κακοποιεί ζώα, με το να είναι επιθετικό με τους συμμαθητές του ασκώντας τους bullying, με το να δίνει ασέβεια στους μεγαλύτερους, με το να μη σέβεται την διαφορετικότητα, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, την ομοφυλοφιλία, τους μετανάστες κλπ δεν είναι «παιδί». Είναι μια διαταραγμένη προσωπικότητα με αβέβαιο μέλλον. Αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο. 

 

Πες ότι ένα παιδί ξέφυγε, παρασύρθηκε από το συμμαθητή του, το έπιασε μια κρίση υποτιθέμενου ανδρισμού κλπ κλπ και θέλησε να το παίξει μαγκάκι. Άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε. Το χειρότερο είναι ότι εσύ σαν γονιός αντί να αναρρωτηθείς ΤΙ δεν έκανα καλα; Γιατί το παιδί μου έχει αυτή τη συμπεριφορά; Πως θα το βοηθήσω να διορθωθεί; Αντί λοιπόν να μπεις σε αυτή τη διαδικασία σπεύδεις να το δικαιολογήσεις με μια τάση ωχαδερφισμού και την ατάκα: «Ελα μωρε… παιδιά ειναι…». Δυστυχώς το πιο δραματικό κομμάτι της όλης ιστορίας είναι αυτό. 

Ο σεβασμός στην ζωή και την αξιοπρέπεια αλλά και η φιλοζωία, είναι δείγματα υγιειούς πολιτισμού, παιδείας και ανθρωπιάς. Πρέπει κάποιοι να καταλάβουμε οτι φιλόζωος δεν σημαίνει καλά και ντε ότι πρέπει να έχεις ζώο στο σπίτι σου. Πολλοί δεν το μπορούν για ποικίλους λόγους. Για παράδειγμα εγώ αν και θα ήθελα πάρα πολύ να έχω ένα ζωάκι για συντροφιά, αναγνωρίζω ότι είναι μια μεγάλη δέσμευση, που απαιτεί αφοσίωση , χρόνο και αυτή τη στιγμή δεν είμαι πρόθυμη να δεσμευτώ. Επίσης έχει ανάγκες που οι δικές μου δυσκολίες δεν μου επιτρέπουν να τις καλύψω και δεν θα πάρω ένα ζώο που δεν θα μπορώ να φροντίσω σωστά απλά για να πείσω κάποιους.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν τα αγαπώ ή ότι έχω το δικαίωμα να τους φέρομαι απάνθρωπα. Δεν έχει ΚΑΝΕΝΑΣ αυτό το δικαίωμα και πραγματικά πιστεύω πως ένας άνθρωπος που μπορεί να βασανίσει ένα ζώο, είναι ικανός να επιτεθεί και σε έναν άνθρωπο! 

Σε αυτό το σημείο θέλω να κάνω μια τεράστια παρένθεση. Είναι εξίσου σημαντικό να αναγνωρίζονται κάποια όρια ανάμεσα στον άνθρωπο και στα ζώα. Τι εννοώ; Εννοώ αφενός πως δεν είναι όλα τα ζώα κατάλληλα για συναναστροφές με ανθρώπους ή για να τα έχουμε κλεισμένα σε ένα διαμέρισμα. Το να έχουμε το κατάλληλο κατοικίδιο στο σπίτι, προϋποθέτει σωστή φροντίδα τόσο από εμάς τους ίδιους όσο και στενή κτηνιατρική παρακολούθηση και σωστή εκπαίδευση ειδικά όταν υπάρχουν στο σπίτι παιδιά. Είδαμε τι έγινε πρόσφατα στα Γλυκά Νερά με τον θάνατο του βρέφους. 

Ξεκάθαρα δεν φταίνε τα ζώα! Έχουν το ένστικτο της επιβίωσης και το παραμικρό, ακόμα και κάτι χωρίς λόγο μπορεί να τα κάνει επιθετικά με τραγικές πολλές φορές συνέπειες. Ειδικά τα αδέσποτα (στην Τρίπολη έχουμε πολύ σοβαρό θέμα με αυτά) είναι λογικό πως όταν πεινάνε, κρυώνουν , δεν έχουν στέγη ειναι λογικό ότι θα γίνονται επιθετικά. Δεν συμφωνώ όμως και με την λογική των φανατισμένων που τα βάζουν πάντα με τους ανθρώπους. Προφανώς και αν ένα ζώο μου επιτεθεί θα αμυνθώ όπως θα γινόταν ακριβώς αν μου είχε επιτεθεί άνθρωπος. Λίγη λογική δεν βλάπτει!!!

 

Κλείνει η παρένθεση και επανερχόμαστε στο θέμα μας. 

Είναι τρομακτικό να βλέπεις δυο παιδάκια δημοτικού να φέρονται τόσο βάναυσα και να ξέρεις ότι όχι απλά δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό αλλά συμβαίνουν διαρκώς τέτοια και χειρότερα έκτροπα. 

Αγαπητοί γονέις ξέρουμε πως «άλλος παιδί δεν έκανε μόνο η Μαριώ το Γιάννη» αλλά πραγματικά πρέπει λίγο να κουνήσετε τα κεφάλια σας και να σκεφτείτε μακροπρόθεσμα. Σταματήστε να δικαιολογείτε τα βλαστάρια σας σε όλα, σταματήστε να είστε πολύ ελαστικοί, πολύ αυστηροί, πολύ αδιάφοροι, πολύ γαντζωμένοι από αυτά. Βρείτε τις ισορροπίες και περάστε στα παιδιά σας τις βασικές αξίες της ζωής, της αξιοπρέπειας, της κοινωνικής ευθύνης και συναναστροφής. Γιατί δυστυχώς τα πράγματα έχουν αγριέψει… και δεν ξέρω τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Αλλά σίγουρα το: «παιδιά είναι….» σε τέτοιες και άλλες ίσης σημασίας περιπτώσεις….δεν ειναι δικαιολογία… είναι έγκλημα!