Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Ότι ονειρεύομαστε γίνεται…..ή είμαστε;

Πηγή Εικόνας: https://eu.jsonline.com/story/sports/nba/bucks/2019/06/24/twitter-reacts-giannis-antetokounmpo-winning-mvp/1555716001/

Από το πρωί όλα τα MME και τα Social Media μας, γέμισαν με την υπέροχη είδηση ότι ο γνωστός και αγαπημένος αθλητής Γιάννης Αντετοκούνμπο, έλαβε μια εξαιρετικά τιμητική διάκριση που πραγματικά του αξίζει και με το παραπάνω, καθώς βραβεύτηκε ως MVP του NBA. Ως ο πολυτιμότερος δηλαδή παίκτης, μια διάκριση την οποία είναι ο δεύτερος Ευρωπαίος που λαμβάνει. Δεν θα σας μιλήσω για το ιστορικό του Γιάννη, καθώς όλοι τα γνωρίζουμε λίγο πολύ και καθώς παντού αναφέρονται και μπορούμε να τα διαβάσουμε. Ούτε για το πόσο υπερήφανοι θα πρέπει να είμαστε ως λαός και το αν και πόσο τον βοήθησε αυτή η χώρα (άλλο θέμα αυτό…και άλλη ανάρτηση).

Θα ήθελα όμως να τονίσω την αξία του να πιστεύουμε στα ονειρά μας, να διατηρούμε την ελπίδα και να παλεύουμε να διεκδικήσουμε όλα όσα μας αξίζουν, με τα μέσα που διαθέτουμε. Αυτό δεν σημαίνει οτι πρέπει να πατάμε επί πτωμάτων ούτε να αγωνιζόμαστε εις βάρος άλλων, καθώς κάθε «λάθος» κίνηση έχει το τίμημά της.

Υπάρχουν δύο πολύ σοφές φράσεις που τις αγαπώ πολύ και πιστεύω ότι αποτελούν ένα μέρος της φιλοσοφίας μου όσον αφορά το ταξίδι της ζωής. Η μιά είναι: «Δεν μπορείς να ανακαλύψεις νέους ωκεανούς αν δεν έχεις το κουράγιο να αφήσεις την ακτή από τα μάτια σου» (Πλάτωνας) και η άλλη είναι: «Σημασία δεν έχει ο προορισμός… αλλά το ταξίδι» (Καβάφης).

Η πρώτη αφορά το ρίσκο που παίρνουμε αλλά και την θέλησή μας να αφήσουμε τη σταθερότητα και το σίγουρο και να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Το μεγαλύτερο στοίχημα που θεωρώ ότι έβαλα με τον εαυτό μου και κέρδισα, ήταν η μετακόμισή μου από την Τρίπολη στην Αθήνα και η προσπάθειά μου να μάθω να ζω μόνη. Δεν ήταν κάτι το υπεράνθρωπο, υπάρχουν άτομα που με πολύ περισσότερες δυσκολίες από εμένα κατάφεραν να κάνουν πολύ ψηλότερα άλματα, αλλά το να φύγω από την αγκαλιά της μαμάς και του μπαμπά και την φροντίδα των δικών μου ανθρώπων και να πάρω τα προβλήματά μου και να προσπαθήσω να συμβιβαστώ με αυτά, αλλά και να συμβιώσω μαζί τους, ήταν για μενα ένα μεγάλο και σημαντικό βήμα. Εκεί που τα είχα όλα έτοιμα, έπρεπε να βρω τρόπους να τα κάνω όλα μόνη μου. Άλλα τα έκανα με ευκολία, άλλα με δυσκολία, για άλλα έκλαψα, απογοητεύτηκα, νευρίασα και άλλα τα προσάρμοσα απλά στα δικά μου δεδομένα. Μην γελιόμαστε, δεν ήμουν εντελώς μόνη μου. Ανά πάσα στιγμή είχα την ευλογία να έχω ένα σωρό ανθρώπους να τρέχουν για εμένα και για ότι χρειαστώ. Αυτό είναι κάτι για το οποίο θα είμαι πάντα ευγνώμων και σε εκείνους αλλά και στον Θεό.

Η δεύτερη φράση έχει να κάνει με το πόσα κερδίζουμε και πόσα χάνουμε στην διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στο στόχο μας άσχετα αν τελικά τον πετύχουμε ή όχι. Πάντα μου άρεσε να είμαι δραστήρια, να κάνω πολλά και καινούρια πράγματα, να γνωρίζω κόσμο και να αποκτώ γνώσεις και εμπειρίες. Εκανα γλώσσες, σεμινάρια, νοηματική, έδωσα εξετάσεις για την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης (μη σας πω τι κατάφερα 😛 δεν το επιτρέπει η διαγωγή μου και η …. κόσμια γλώσσα στου blogging 😛 ) και άλλα. Κάποια τα έφερα εις πέρας, καποια με κούρασαν και τα σταμάτησα ενώ σε κάποια απέτυχα παταγωδώς και υπερήφανα. Ποτέ όμως δεν μετάνιωσα για όλα αυτά. Γιατί θεωρώ πως κάθε τι που κάνουμε είναι ένας σταθμός στη ζωή μας. Μικρός ή μεγάλος. Και στο σταθμό αυτό είτε «φορτώνουμε» είτε «ξεφορτώνουμε». Κάθε ένας από αυτούς είναι μάθημα και έχει νίκες και ήττες, απώλειες και επιτυχίες. Έτσι μέχρι το τέλος της διαδρομής έχουμε περάσει από όλους αυτούς και έχουμε κερδίσει ή χάσει κάποια πράγματα. Το βασικό όμως πιστεύω ότι είναι να μην χάσουμε τον εαυτό μας. Να μην χάσουμε την αξιοπρέπειά μας και την υπερηφάνειά μας για όλα όσα καταφέραμε. Να πατάμε γερά στα πόδια μας αλλά και να επιβραβεύουμε με σύνεση τον εαυτό μας. Να αναγνωρίζουμε εκείνους που μας βοήθησαν, να μην είμαστε αχάριστοι και να έχουμε τη συναίσθηση του τι καταφέραμε μόνοι μας και τι όχι.

Η ζωή είναι ένα συνονθύλευμα τύχης και επιλογών. Σίγουρα και το έχω πει ξανά, κάποια πράγματα είναι θέμα τύχης. Είναι όμως στο δικό μας χέρι να χρησιμοποιήσουμε σωστά όλα όσα μας φέρνει η μοίρα και η τύχη στο δρόμο μας.

Θα κλείσω με μια ακόμα αναφορά στον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Δεν είχε καν κάποιο σχετικό υπόβαθρο, δεν είχε «βύσμα» και σίγουρα ούτε καν την οικονομική ευχέρεια να φτάσει τόσο ψηλά και να βρεθεί από τα Σεπόλια στο Μιλγουόκι. Είχε άστρο, είχε ταλέντο, είχε όμως και πείσμα, θέληση και εργατικότητα. Πάλεψε σκληρά και άκουσε τους σωστούς ανθρώπους και κατάφερε να ζήσει το όνειρό του. Εκείνο όμως που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση και το παρατήρησα και σήμερα στην ομιλία του μετά από την βράβευση, είναι ότι δεν έχασε τον «Γιάννη». Δεν ξέχασε τις ρίζες του, δεν ξέχασε από που ξεκίνησε, δεν ξέχασε την χώρα του. Είναι ευγνώμων για όλα, για τον Θεό που του χάρισε το ταλέντο του, για τους γονείς και τα αδέρφια του, για τους συμπαίκτες του, τους προπονητές και τους μάνατζερ του και για όλα όσα βρέθηκαν στο δρόμο του. Αυτή θεωρώ την μεγαλύτερή του επιτυχία! Γιατί μας έδειξε πως όταν θες να καταφέρεις κάτι, διατηρείς την ελπίδα σου και πιστεύεις στα όνειρά σου…. μπορείς να πας εκεί που θες!!! Θέλει πείσμα, υπομονή και … αναγνώριση!!!

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να πετύχετε όλοι τους στόχους που έχετε θέσει και να πραγματοποιήσετε όλα σας τα όνειρα.
Καλό μας βράδυ!