Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Να καταγγείλει κανείς… ή να μη καταγγείλει;;;

Φωτογραφία από Annie Spratt από το Pixabay

Καλημέρα μας και πολύ πολύ όμορφο σαββατοκύριακο σε όλους. 
Ο Νοέμβριος έφτασε στο τέλος του και χειμώνα δεν έχουμε ακομα καταλάβει. Όσο για Χριστούγεννα… ούτε καν λογος!!! 
Σήμερα και αύριο ετοιμάζομαι να στολίσω αλλά για να πω την μαύρη μου αλήθεια, γιορτινή περίοδο δεν έχω ακόμα καταλάβει. 

Τον τελευταίο καιρό κάνω πολλές σκέψεις για πολλά πράγματα. Συμβαίνουν τόσα γύρω μας που δεν μπορώ να κατανοήσω ή να εξηγήσω. Ζούμε πραγματικά στη χώρα και στην εποχή του παραλόγου. 
Ζουμε σε μια χώρα που την μια μέρα κατάφερε να στείλει ένα παιδάκι στο εξωτερικό, να κάνει μια θεραπεία – ζήτημα ζωής και θανάτου και την άλλη μέρα κάνει καταγγελίες για ανήλικα που βλέπουν το τζόκερ και για καπνιστές στο 1142. 

Φωτογραφία από Ralf Kunze από το Pixabay

Να τα πάρουμε όμως ένα ένα για να μην παρεξηγηθώ. Θεωρώ πως έχουμε χάσει τελείως το μέτρο, την ουσία και το νόημα. 

Δεν είμαι καπνίστρια, έχω καπνίσει αλλά μόνο για την πλάκα μου χωρίς να το έχω πραγματική ανάγκη, κι έχω να το βάλω στο στόμα μου χρόνια. (Μιλάμε για ένα – δυο άντε τρία τσιγάρα καθε 6 μήνες). Θεωρώ όμως πως σε κάθε νόμισμα υπάρχουν δυο όψεις. Αντιλαμβάνομαι πως όσοι επιλέγουν να μην το αρχίσουν ή να το κόψουν, προφανώς το κάνουν γιατί δεν θέλουν να υποστούν τις βλαβερές συνέπειες του ,επομένως δεν είναι υποχρεωμένοι ούτε υπάρχει και λόγος να εισπνέουν τον καπνό του άλλου. Ως εδώ δεκτό και κατανοητό. Επίσης δεν ειναι δυνατόν να είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που δεν τηρεί κάποιους βασικούς κανονισμούς υγείας και ασφάλειας. Που δεν θεωρεί κάποια πράγματα αυτονόητα. Που δεν υπολογίζει τον διπλανό του. 

Από την άλλη όμως…γραμμή καταγγελιών;;; Έλεος βρε παιδιά!!!! Και το πιο τραγικό όλων είναι ότι γίνεται σου λέει πανικός με τα τηλέφωνα! Εκείνο που με λυπεί περισσότερο δεν είναι απλά ότι ο άλλος μπαινει σε ολόκληρη διαδικασία για να ρουφιανέψει τον συνάνθρωπό του (ναι ρουφιανιά είναι ξεκάθαρα) που κάνει ένα τσιγάρο τις δύσκολες αυτές εποχές που ζούμε, που για πολλούς είναι η μόνη διαφυγή αφού εχουν κοπεί τα πάντα πλέον, το χειρότερο είναι ότι όλοι αυτοι πολύ αμφιβάλλω αν γνωρίζουν κάποια άλλη γραμμή καταγγελιών όπως για το bullying , όπως για την κακοποίηση, όπως για την κατάθλιψη ή για τους άστεγους. Όλοι αυτοί δεν έκαναν την παραμικρή κίνηση. 

Είναι πολύ τραγικό να ακούς στις ειδήσεις ότι ιερέας βίαζε συστηματικά την θετή του κόρη, όλο το χωριό το γνώριζε, αλλά όλοι στρουθοκαμηλίζαν προστατεύοντας τα δικα ΤΟΥΣ παιδιά!!! Είναι τραγικό να ακούς και να ξέρεις ότι στο σπίτι του γείτονα υπάρχει έντονο πρόβλημα ενδοοικογενειακής βίας και να σφυρίζεις αδιάφορα γιατί θεωρείς ότι δεν σε αφορά!!! Είναι τραγικό να βλέπεις έναν άστεγο και να μην κάνεις ούτε καν τον κόπο να τηλεφωνήσεις στο δήμο με την σκέψη, ε ας το κανει κάποιος άλλος. Θα μου πείτε: γιατί; εσυ το κάνεις; οχι δεν το κάνω δυστυχώς (και πρέπει να αλλάξω λογική) αλλά εννοείται ότι δεν θα καταγγείλω έναν χριστιανό επειδή καπνίζει!!!!! 

Φωτογραφία από Michal Jarmoluk από το Pixabay

Δεν είμαι κατά του αντικαπνιστικού νόμου, είμαι όμως κατά του γεγονότος ότι ο Ελληνικός λαός ψάχνει να βρει πάντα λόγους και αφορμές για να διχαστεί.  Θεωρώ ότι η μεγάλη μαγκιά δεν είναι να απαγορεύσεις το κάπνισμα παντού και να τρέχεις σε γραμμές καταγγελιών. Η μαγκιά είναι και οι δυο πλευρές, να σέβονται η μία την άλλη. Και οι καπνιστές τους μη καπνίζοντες αλλά και το αντίθετο. Να είναι όλα θέμα παιδείας και να μην χρειαζόμαστε ούτε νόμους ούτε γραμμές. Να θεωρούμε λογικό το αυτονόητο. Είναι όλα θέμα παιδείας κι αν μας έπιασε ο πόνος να γίνουμε Ευρώπη ας μην ξεκινήσουμε από τον αντικαπνιστικό. Ας ξεκινήσουμε από τον σεβασμό! 

Αυτά από εμένα προς το παρόν… θα επανέλθω με προτάσεις για σειρές από το Netflix 😀 
Καλό σαββατοκύριακο σε όλους!!!!