Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

My Break News!!!

unsplash-logorawpixel

Καλησπέρες σε όλα τα αγαπημένα μου φιλαράκια!!! Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά μετά από ολες αυτές τις μέρες απουσίας μου!

Πριν από 10 περίπου μέρες, την προηγούμενη Παρασκευή δηλαδή, πήρα επιτέλους την απόφαση να αφαιρέσω τη χολή μου και να ηρεμήσω από τους φρικτούς πόνους. Η επέμβαση έγινε στο Ερρίκος Ντυνάν και στάθηκα πολύ πολύ τυχερή από άποψη ιατρικού προσωπικού. Θέλω λοιπόν αρχικά να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τον χειρουργό μου κύριο Μαντωνάκη αλλά και την αναισθησιολόγο που με ανέλαβε, κυρία Μπούσουλα για όλα όσα έκαναν για εμένα. Εκείνοι μπορεί να θεωρούν ότι έκαναν απλά τη δουλειά τους, αλλά εγώ προσωπικά στα τόσα χρόνια (σχεδόν από τη μέρα που γεννήθηκα) τέτοια ένδειξη προσοχής, συμπαράστασης, κατανόησης και ανθρωπιάς δεν βρήκα πουθενά. Δεν είναι απλά ότι φρόντισαν όλη η διαδικασία πριν μετά αλλά και κατά την επέμβαση, να γίνει με όσο πιο ανώδυνο τρόπο ήταν δυνατόν, αλλά και με στήριξαν ψυχολογικά καθώς κατάλαβαν το άγχος που είχα.
Με πραγματικό ενδιαφέρον, όμορφα λόγια, την αίσθηση του «είμαστε εδώ για σένα» και μικρές απλές κινήσεις που για εμένα είναι πολύτιμες και ανεκτίμητες! Φυσικά θα αναφερθώ και στο νοσηλευτικό προσωπικό του νοσοκομείου τόσο εντός κι εκτός χειρουργείου που υπήρξε άψογο πραγματικά! 

Η επέμβαση όπως είπα πήγε μια χαρά! Η χολή μου είχε εκτός από μια φλεγμονή και κάτι πραγματάκια παραπάνω μέσα. Λόγου χάρη βρήκαμε κάτι πετρούλες, λασπούλα, έναν μετεωρίτη, τον βράχο της Ακρόπολης και κάπου εντοπίσαμε και την χαμένη Ατλαντίδα νομίζω! Για επιπλέον αρχαία της Αμφίπολης δεν άκουσα κάτι για να είμαι ειλικρινής 😛 Το ζήτημα είναι ότι βγήκε από μέσα μου και ησύχασα!!!

Φυσικά .. όπως πάντα…  δεν βρεθήκαμε και μόνοι μας 😛 . Στα τόσα χρόνια που μπαινοβγαίνω όπως είπα ήδη στα νοσοκομεία οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες είναι τουλάχιστον οδυνηρές. Και μόνο που πλησιάζω πλέον νιώθω την αδρεναλίνη μου και το άγχος μου στα ύψη. Βελόνες , φάρμακα και σωληνάκια μου προκαλούν τρόμο κι ας προσπαθώ να μην το δείχνω. Δεν θα κρυφτώ λέγοντας ότι ήμουν ψύχραιμη γιατί δεν ήμουν. Βασικά όχι… στην αρχή ήμουν αλλά λίγο πριν το χειρουργείο το διαολεμένο άγχος με νίκησε και έχασα την ψυχραιμία μου και με έπιασε μια κρισούλα πανικού. Οι αγαπημένοι μου άνθρωποι όμως, καθώς επίσης και οι γιατροί μου κατάφεραν να με ηρεμήσουν αρκετά και να μην τους κάνω τη ζωή κόλαση 😛 

Μέσα στην «ατυχία» μου λοιπόν, πρέπει να ομολογήσω ότι σε ένα θέμα έχω σταθεί τυχερή και ευλογημένη. Θα σας εξηγήσω αμέσως τι ακριβώς εννοώ. Όλος ο κόσμος πάει να κάνει μια επέμβαση ρε παιδί μου και παίρνει μαζί του τη μαμά του, το μπαμπά του, τα αδέρφια του και άντε και 2-3 βασικούς συγγενείς. Εμείς οοοοοχι! 
Μαζευόμαστε καμπόσοι.. ένα πουλμανάκι ρε αδερφέ! Έτσι από τις 7 το πρωί που έπρεπε να βρισκόμαστε στην κλινική, έσκασαν μύτη οι πρώτοι!!! Η θεία Άννα, η Κατερίνα μου και ο Μάκης μου ήταν οι πρώτοι που ήταν από την αρχή εκεί!!!! Σιγά σιγά άρχισαν να μαζεύονται και οι υπόλοιποι. Θεία Αντωνία από Τρίπολη, Θεία Δέσποινα και θείος Δημήτρης από Αθήνα, θείος Νίκος από το χωριό, θείος Γρηγόρης,  φίλοι, κολλητή-κουμπαρούλα,  ξαδέρφια και για να μην σας τα πολυλογώ όλη μέρα από την ώρα που μπήκα στο νοσοκομείο μέχρι την ώρα που κοιμήθηκα πρέπει να μίλησα με… τουλάχιστον 15 άτομα…. για μια απλή και ταπεινή επέμβαση έτσι; (έχουμε κλείσει και 25 άτομα σε μια μέρα μην σας φαίνονται πολλά χαχαχαχχαχ ).

Θα μου πείτε καλά δεν κουράστηκες; Δεν σε ενοχλεί όλο αυτό; Όχι μόνο δεν με ενοχλεί αλλά το έχω και ανάγκη! Έχω ανάγκη όλη αυτή την αγάπη και την θετική ενέργεια, κι ακόμα κι αν δεν έχω πάντα τις αντοχές να μιλήσω και να ανταποκριθώ και μόνο η παρουσία τους εκεί, τα λόγια τους, τα αστεία που λέμε μου είναι αρκετά. 

Φυσικά η ένδειξη αγάπης δεν τελείωσε στην φυσική παρουσία. Πολλά τηλέφωνα πολλά μηνύματα, πολύ πολύ αγάπη, πολύ θετική ενέργεια που όπως έγραψα πρόσφατα και στο Facebook μου αποτελούν για εμένα και την οικογένειά μου, κινητήριο δύναμη να υπερπηδούμε τα εμπόδια και να προχωράμε μπροστά, νιώθοντας πάντα πως έχουμε ένα δίχτυ ασφαλείας και αγάπης τριγύρω μας. Ξέρω πως υπήρξαν και πολλά άτομα που ήθελαν να είναι εκεί και για διάφορους λόγους δεν μπορούσαν, δεν έχει σημασία όμως γιατί η σκέψη τους και μόνο έκανε την παρουσία τους αισθητή!!!!! Να ευχαριστήσω τέλος και τη φωνάρα ψυχοθεραπεία μου που για άλλη μια φορά ήταν παρούσα με πολλούς και διάφορους τρόπους!!! Σας ευχαριστώ όλους. Μόνο αυτό θα πω! 

Κλείνοντας δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στην μεγάλη έκπληξη εκείνου του Σαββατοκύριακου. Από την κλινική βγήκα την επόμενη μέρα του χειρουργείου, δηλαδή το Σάββατο και αφού ξάπλωσα λίγο και ξεκουράστηκα ξαφνικά άκουσα το κουδούνι της πόρτας κι εκεί που περίμενα γνωστούς και συνήθεις ύποπτους είχα μια τεράστια έκπληξη. Η άλλη κολλητή μου από την Τρίπολη «βούτηξε» όχι μόνο άντρα και μπεμπούλα αλλά και τον παιδικό μου αδερφικό φίλο Γιώργο και ήρθαν όλοι μαζί να είναι δίπλα μου, να μου φτιάξουν την διάθεση, να με συγκινήσουν απεριόριστα και για άλλη μια φορά να ευχαριστώ το Θεό για όσους έχει στείλει στο δρόμο μου.

Φυσικά έχει στείλει στο δρόμο μου και ανθρώπους που αποτελούν το ΑΚΡΙΒΩΣ αντίθετο παράδειγμα από τους παραπάνω αλλά να σας πω κάτι; δεν πειράζει. Γιατί εκείνοι τελικά είναι που δείχνουν ακόμα περισσότερο την αξία των άλλων. Εκείνοι που σε κάνουν να αναγνωρίζεις αυτούς που αξίζουν και σου προσφέρουν πραγματικά. Όποτε ευχαριστώ το Θεό και για εκείνους που αν και με πόνεσαν και με πλήγωσαν βαθιά, μου έμαθαν πολλά για το πως να διαχειρίζομαι ανθρώπους και καταστάσεις!!! 

Τη στιγμή που σας γράφω η αναρρωτική περίοδος έχει περάσει. Έκοψα τα ραμματάκια μου, θέλω λίγη προσοχή στη διατροφή μου για τον επόμενο μήνα και μετά όλα καλα!! (θέλω να πιστευω οτι είναι η τελευταια περιπέτεια). Στη δουλειά θα δουλέψω για λίγο εξ αποστάσεως και σιγά σιγά θα επανέρθω στα λημέρια μου και στα φιλαράκια μου !!! Τα σχέδια των επόμενων ημερων τα αποκαλύπτουμε .. αγάλι αγάλι 🙂 

Πάω λίγο να ξαπλώσω να δω καμιά σειρά και να χαλαρώσω και θα προσπαθήσω να επανέλθω το συντομότερο!!! 
Καλό απόγευμα!!! 



Print Friendly, PDF & Email