Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Η ταίνια: Ο Καθρέφτης έχει δυο πρόσωπα… και ο δικός μου φόβος για την μοναξιά…

Στην ρομαντική κομεντί «Ο Καθρέφτης έχει δυο πρόσωπα» η μοναδική Barbra Streisand  συμπρωταγωνιστεί με τον επίσης καταπληκτικό αλλά και κούκλο Jeff Bridges και μας παρουσιάζουν μια ιστορία που πραγματεύεται κυρίως τον φόβο για την μοναξιά αλλά και την πολυπλοκότητα των σχέσεων.  Ο λόγος που λάτρεψα τόσο την ταινία αυτή και την έχω δει τουλάχιστον 5-6 φορές  είναι γιατί ίσως κάπου νιώθω να ταυτίζομαι με την πρωταγωνίστρια. Η μοναξιά ήταν ανέκαθεν ο μεγαλύτερος φόβος μου.


Η Rose και ο Gregory είναι δύο μεσήλικες καθηγητές που καθώς δεν έχουν βρει το άλλο τους μισό, αρχίζουν να φοβούνται την μοναξιά αλλά με διαφορετικό τρόπο ο καθένας. Ο Gregory αρχίζει να αναπτύσσει μια δική του (ηλίθια) θεωρία, πως για τις αποτυχημένες σχέσεις, βασική αιτία είναι …. η σαρκική επαφή και αποφασίζει να βρει μια γυναίκα, όχι ιδιαίτερα όμορφη, με την οποία όμως θα έχει χημεία και με την οποία θα παντρευτεί χωρίς να την αγγίξει ποτέ ή έστω .. μετά από συμφωνία για το….. τυπικό της υπόθεσης. 


Η Rose  από την άλλη είναι ρομαντική. Πιστεύει στην αγάπη και στον έρωτα και σε όλα εκείνα τα συναισθήματα που προκαλούνται σε ένα ζευγάρι σε όλες τις εκφάνσεις της σχέσεις τους. Τόσο ψυχικής όσο και σωματικής. Στην συνάντησή της με τον Gregory βρίσκει σε αυτόν «αυτό το κάτι» που αναζητά, νιώθει την μεταξύ τους χημεία και παρόλο που ακούει την παράδοξη θεωρία του, δέχεται να του δώσει μια ευκαιρία και να προχωρήσει σε μια σχέση  με τους δικούς του όρους. 

Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά για εκείνη που τελικά θέλει να ζήσει τη σχέση της με όλο το πάθος και πιστεύει πως αυτό που απωθεί τον άντρα της είναι η εμφάνισή της. Έτσι αποφασίζει να την αλλάξει… για να τον κερδίσει περισσότερο και να αλλάξει την δική του φιλοσοφία για έναν πλατωνικό γάμο. Είναι όμως τελικά εκεί το πρόβλημα; θα καταφέρει άραγε η Rose να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα; Δεν θα σας πω περισσότερα, θα σας αφήσω να δείτε μόνοι σας αυτή την υπέροχη, ρομαντική τρυφερή ταινία. 


Όπως είπα ταυτίστηκα με την Rose τόσο για τα πιστεύω της σχετικά με την αγάπη, όσο και για τον φόβο της για την μοναξιά. Πάντα έχω την ανάγκη να έχω δίπλα μου φίλους και ανθρώπους που με αγαπούν και αγαπώ. Όταν όμως τα χρόνια περνάνε χρειάζεσαι ακόμα περισσότερο κι από μια άλλου είδους συντροφιά. Έχεις ανάγκη από κάποιον που θα είναι δίπλα σου στα δύσκολα και στα εύκολα. Που θα είναι το στήριγμά σου και θα βαδίζει δίπλα σου.
Οι φίλοι είναι πάντα εκεί για εσένα (οι πραγματικοί) όμως κι εκείνοι σιγά σιγά κάνουν τη ζωή τους, τις οικογένειές τους και ο χρόνος που μπορούν πια να σου αφιερώνουν (και είναι λογικό) λιγοστεύει. 


Δεν ήμουν ποτέ από τα άτομα που έχουν από το πρωί ως το βράδυ την έννοια να βρουν κάποιον, ούτε που πέφτουν στα χαρακώματα επειδή είναι μόνα τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μου αρέσει ή μου είναι ευχάριστο. Ούτε ότι δεν προσμένω κι εγώ αυτό το άλλο μου μισό. Βλέπω και καμαρώνω τους φίλους μου και τις παρέες μου που προχωρούν, κάνουν τις δικές τους οικογένειες, τις χαίρομαι, το ζω και καμαρώνω αλλά όσο βλέπω πως τα χρόνια περνάνε … η μοναξιά με πλησιάζει και με τρομάζει περισσότερο από παλιά. Το πρόβλημα, και ίσως και η βασική διαφορά μου με την Rose είναι ότι δύσκολα θα συμβιβαστώ απλά και μόνο για να μην είμαι μόνη μου. Ως Μαρία πιστεύω ότι καλύτερα να είσαι μόνη, παρά με κάποιον που δεν ταιριάζεις , δεν σε θέλει και δεν σου φέρεται όπως σου αξίζει. Καλύτερα μόνη και ήρεμη παρά εγκλωβισμένη σε μια κατάσταση μόνο και μόνο από συμβιβασμό.

Καλύτερα να είσαι δυστυχισμένος μόνος παρά δυστυχισμένος μαζί με κάποιον άλλον.


Μαίριλυν Μονρόε, 1926-1962, Αμερικανίδα ηθοποιός

Προφανώς και δεν πιστεύω ότι στις σχέσεις είναι όλα  μέλι λουλούδια και αγάπες αλλά θεωρώ πως για να παλέψω για κάτι θα πρέπει να παλέψει κι εκείνο για εμένα. Πιστεύω πως μετράει τόσο το timing όσο και οι επιλογές. Είναι το τυχερό αλλά ως ένα σημείο. Από κάποιο σημείο και μετά είναι και οι επιλογές που κάνει το κάθε ζευγάρι.


Δεν είναι ένα θέμα που συζητάω συχνά και εύκολα,  παρά μόνο με ελάχιστα και συγκεκριμένα άτομα και μόνο αν μου βγει ή προκύψει συζήτηση. Ίσως γιατί πιστεύω ότι δύσκολα μπορεί να σε καταλάβει κάποιος εκτός αν βρίσκεται στη δική σου κατάσταση. Επίσης πολύ συχνά ακούω και το: «Ελα μωρέ σιγά και τι έγινε?» και κυρίως από δεσμευμένα άτομα και μου την δίνει ακόμα περισσότερο στον εγκέφαλο 😛 Απλά μετά από αυτή τη ταινία ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ και τα δικά μου συναισθήματα και σκέψεις σχετικά με το θέμα αυτό. 


Όταν είσαι μόνη μην κλάψεις. Σκέψου πως και το φεγγάρι είναι μόνο του και όμως λάμπει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έχω πέσει σε τέλμα 😛 η ότι γυρίζω σαν την άδικη κατάρα να βρω τον Πρίγκιππα με το άσπρο άλογο (καλά και ενα κάμπριο δεν θα με χαλουσε :P) σημαίνει απλά ότι είναι προβληματισμοί που όσο να ναι περνάνε απο το μυαλό μου, και τα τελευταία χρόνια ακόμα περισσότερο και λιγάκι με μελαγχολούν (λιγάκι). Υπάρχει όμως ένα καταπληκτικό κομμάτι του Μπάμπη Στόκα που λέει: 

Αντί να βρίζεις το σκοτάδι 
άναψε φίλε ένα κερί
εκεί που δεν το περιμένεις 
θα ‘ρθει η αγάπη να σε βρει

Έτσι πιστεύω… πως αν είναι να έρθει θα έρθει απρόσμενα από εκεί που δεν το περιμένω και θα αλλάξει όλα όσα πιστεύω ως τώρα….Αλλά κι αν δεν έρθει δεν πειράζει . Η ζωή μου είναι τόσο γεμάτη από ανθρώπους, αγάπη κι ενδιαφέροντα… που θα μάθω να ζω και με αυτό… όπως με τόσες και τόσες δυσκολίες 😀 
Όλα γίνονται για κάποιον λόγο εξάλλου … 

Θα σας αφήσω γιατί η ώρα πέρασε κι αύριο δουλίτσα περιμένει (και μπόλικη μάλιστα). Θα κλείσω με το τραγούδι του Μπάμπη Στόκα που αγαπώ τόσο πολύ και θα ευχηθώ όλοι μας να βρούμε αυτό το άλλο μισό 🙂 

Η μοναξιά τρομάζει μια ψυχή είκοσι χρονών.


Μολιέρος, 1622-1673, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας
Print Friendly, PDF & Email