Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Κοινωνία ώρα μηδέν…

Για άλλη μια φορά η κοινωνία μας ερχεται αντιμέτωπη με ενα τραγικό θεμα που αντι να τηνενώνει την διχάζει. Για αλλη μια φορά γιvαμε όλοι κριτές και δικαστές του καναπέ – κανίβαλοι που εχοντας χάσει την ουσία προσπαθουν οι μεν να κατασπαράξουν τους δε και τούμπαλιν.

Στη χωρα αυτή έχουμε μόνιμα δύο τάσεις. Αφενός να τα βλέπουμε όλα η ασπρα η μαυρα βγάζοντας από το οπτικό και σκεπτικό μας πεδιο το ενδεχομενο του γκρίζου και όλων του των αποχρώσεων κι αφετέρου να ηρώοποιούμε τους πάντες. Γιατι αυτο; Γιατι αφενός νομίζουμε ότι τα ξέρουμε ολα για όλους και αφετέρου γιατί αρνούμαστε να λάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί.

Ο Ζακ (και ο κάθε Ζακ αυτής της κοινωνίας) ήταν ενα νεο παιδι με ενα σωρό ταμπέλες κρεμασμένες πάνω του. » Gay» «πρεζάκι» » οροθετικός» «αδερφή» και αλλα πολλά γλυκά επίθετα που τόσο απλόχερα χαρίζουμε. Ηταν ένας νεος που αρχικά περιθωριοποιήθηκε από  το περιβάλλον του και επειτα υπέστη στιγματισμό και από το κοινωνικό σύνολο. Δεν ηταν ο πρώτος και δυστυχώς ούτε ο τελευταίος. Δεν τον είχα ακούσει ξανα πριν το θάνατο του. Δεν τον ακολουθούσα στο facebook δεν γνωριζω τις απόψεις του αν ήταν καλός ή κακος ευαίσθητος η αναίσθητος και δεν έχει και καμία απολύτως σημασία πια.

Σημασία εχει ότι αυτο το παιδι εμφανέστατα υπο την επήρεια ουσιών μπήκε σε ενα κατάστημα κρατώντας μαχαιρι ( πιθανόν χωρις να μπορεί να ελεγξει τις πράξεις και την βουληση του) εχοντας όχι και τόσο ήρεμη και φιλική διαθεση και εγκλωβίστηκε. Κι όλοι καθισμένοι στους καναπέδες μας γίναμε μαρτυρες ενος σκηνικού ώρες μετά, από την ασφάλεια του σπιτιου μας και την ηρεμία μας και αρχίσαμε να κουνάμε το δαχτυλο προς πάσα κάτευθυνση.

Είμαι κατά της βίας απο όπου κι αν προέρχεται οπως επίσης και κατά της αυτοδικίας. Είμαι υπέρ της διαφορετικότητας και θλίβομαι με την μάστιγα των ναρκωτικών και τα θύματά της. Να με συγχωρείτε όμως αλλά δεν θα βάλω τον καταστηματάρχη στο εκτελεστικο απόσπασμα. Ναι φέρθηκε λάθος ναι δεν επρεπε να τον χτυπήσει ετσι αλλά πιστέψτε με στη θέση του μπορεί αυριο να βρεθει ο καθε ενας από εμας. Γιατί όλοι όσοι αντιδρούν και διαμαρτύρονται για τις ταμπέλες του Ζακ ξαφνικά, φόρτωσαν ένα σωρό από αυτές σε έναν άνθρωπο που δεν ξέρουν, κρίνοντας από ένα σκηνικό που είδαν στην τηλεόραση. “Ομοφοβικός” “Νοικοκυραίος” “Φασίστας” “Ρατσιστής” “Κυρ Παντελής” κλπ. Ωπα ωπα λιγο γιατί αρχίζουμε κάπου να το χάνουμε.

Πριν πιάσετε αιχμηρά αντικείμενα να ερθετε να με σφάξετε τονίζω πως: ΟΧΙ δεν ειμαι υπέρ του λιντσαρίσματος του Ζακ (και του κάθε Ζακ). ΟΧΙ δεν πιστεύω ότι καλά του έκαναν. ΟΧΙ δεν πιστεύω πως έπρεπε να πάρουν το νόμο στα χέρια τους ΑΛΛΑ ….. πάντα υπάρχει ένα αλλά!

Πριν χρόνια έκανα κάποια μαθήματα σε μεγάλο Πανεπιστημιακό Φροντιστήριο στο κέντρο για να δώσω κάποιες εξετάσεις. Τα μαθήματα γίνονταν κοντά στην Ομόνοια σε μια στοά και 8 το βράδυ που έβγαινα, υπήρχαν μπροστά στην είσοδο, κάτω στα πεζούλια καθισμένοι ή και ξαπλωμένοι ένα σωρό νέοι εθισμένοι στα ναρκωτικά, με τις βελόνες ανά χείρας. Η καρδιά μου σπάραζε που τους έβλεπα έτσι αβοήθητους και σε μια κατάσταση αμοκ. Δεν σας κρύβω όμως πως ήμουν μόνιμα σε στάση αμυντική έτοιμη από φόβο μήπως μου επιτεθούν. Γιατί ακριβώς επειδή δεν έχουν τη συναίσθηση του τι κάνουν, δεν ξέρουν και πόσο επικίνδυνοι μπορούν να γίνουν. Κι επειδή μου έχει επιτεθεί άτομο υπό την επήρρεια, και μου έχει κλέψει τη τσάντα, πιστέψτε με μπορούν να γίνουν πολύ. Και ναι προφανως και αντεπιτέθηκα. Και προφανως και θα το εκανα με μεγαλύτερη δυναμη αν είχα. Γιατί εκεινη τη στιγμή το μονο που βλεπεις ειναι έναν άνθρωπο να σου επιτίθεται κι εσυ πρέπει να προστατεύσεις τον εαυτο σου. Δεν καθεσαι να σκεφτείς τιποτ’ αλλο.

Επειδή διάβασα πολλά του τυπου: δεν ήταν επικίνδυνος, δεν μπορουσε ουτε το τζάμι να σπάσει και το ένα και το αλλο: σταθείτε ρε παιδιά. Αυτό το λεμε εμεις που το βλεπαμε ψυχραιμα ξανα και ξανα στην τηλεόραση στο repeat. Ο άλλος όμως που το ζει και το βιώνει εκείνη τη στιγμή προφανώς και το αντιμετωπίζει διαφορετικά. Ειδικά σε μια εποχή που η εγκληματικότητα στη χώρα μας έχει φτάσει τα ύψη. Οτι κι αν είναι. Οποιος κι αν είναι, όπως κι αν ειναι.

Το ιδανικό θα ήταν να ζουμε σε μια κοινωνία που θα προστατεύει τόσο τα ανήμπορα άτομα όσο και τους καταστηματάρχες σε αυτές τις περιοχές που διαρκώς παθαίνουν ζημιές οι περιουσίες τους. Το ιδανικό θα ήταν όλοι εμείς που κουνάμε τα δάχτυλα να απλώναμε το χέρι μας να βοηθήσουμε τα άτομα αυτά. Γιατί πείτε μου ειλικρινά πόσοι από εσάς που ξεσπαθώσατε, έχετε βοηθήσει κάποιο από τα εξαρτημένα άτομα. Εγώ εκτός απο κάποιες φορες που έχω δώσει χρηματα δεν το έχω κανει. Γιατί; ΓΙατί φοβάμαι!!! Δεν το κρυβω. Φοβάμαι! Δεν τους πλησιάζω όχι γιατί τους σνομπάρω ή γιατί σιχαίνομαι ή γιατί οτιδήποτε άλλο αλλά φοβάμαι!!!

Θα το ξαναπώ… είμαι υπέρ της διαφορετικότητας σε όλα τα επίπεδα. Η διαφορετικότητα πρέπει να γίνεται αποδεκτή, σεβαστή και να προστατεύεται με κάθε τρόπο. Είτε μιλάμε για ομοφυλοφυλία, είτε για Άμέα, είτε για οτιδήποτε. Αυτό ομως δεν σημαίνει πως τα διαφορετικά άτομα αυτόματα μπαίνουν στο απυρόβλητο… Ο Ζακ έκανε κάτι παράνομο…  έκανε κάτι κακό. Ναι δεν είχε την συναίσθηση.. ναι πιθανόν να μην ήθελε να κάνει κακό. Βρισκόταν όμως με ένα μαχαίρι σε κατάσταση αμοκ και είχε απέναντι του έναν άνθρωπο που είδε την περιουσία του να καταστρέφεται για άλλη μια φορά. Ισως έδρασε απο θυμό δεν λέω όχι, προφανώς και έδρασε υπερβολικά και δήλωσε μετανοημένος. Ο φόβος και ο θυμός είναι κακοί σύμβουλοι και κακοί οδηγοί. Αν αποδειχθεί οτι ο νέος έφυγε απο τα χτυπήματα και πως δεν ήταν αυτοάμυνα, ναι να τιμωρηθεί ο καταστηματάρχης σύμφωνα με τους νόμους αλλά επιτρέψτε μου να μην τον λιντσάρουμε κι αυτόν.

Οποιοσδήποτε από εμάς ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ μπορεί σε μια κακιά στιγμή να κάνει κάτι άσχημο και να βρεθεί στην ίδια θέση. ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ. Και πραγματικά η ατάκα: ¨εγω δεν θα το έκανα ποτέ αυτό…” δεν έχετε ιδέα πόσο ανούσια είναι!!! Ποσο μηδαμινή και μηδενική. Διότι όσα φέρνει ο χρόνος δεν τα φέρνει η ώρα….

Κλάψτε λοιπόν για τον Ζακ, θρηνήστε γιαυτό το παιδί που η κοινωνία δεν το προστάτευσε ούτε ως διαφορετικό, ούτε ως άρρωστο, ούτε ως εξαρτημένο από ουσίες. Κλάψτε όμως και για όλους τους Ζακ. Κλάψτε όμως και για όλους εκείνους που υπήρξαν θύματα από άτομα δυστυχώς σαν τον Ζακ. Θυμηθείτε όμως οτι το παιδί αυτό δεν το σκότωσε ο καταστηματάρχης .. τον σκοτώσαμε όλοι μας. Τον σκότωσε η κοινωνία μας, το κράτος η πολιτεία….

Αντί να σπαταλάμε ενέργεια στο να τρωγώμαστε μεταξύ μας, στο να κανιβαλλίζουμε με ξεφτιλισμένα γκάλοπ, στο να κανιβαλλίζουμε με το να ανεβάζουμε φωτογραφίες του αδικοχαμένου Ζακ που ξαφνικά ολοι αγάπησαν και λυπήθηκαν ελάτε να βρουμε ολοι μαζί τρόπους να προστατευσουμε όλα αυτά τα άτομα. Τα ιδιαίτερα, τα διαφορετικά, τα ομοφυλόφυλα, τα οροθετικά, τα εξαρτημένα…. κι οχι μονο καθε φορα που ένας Ζακ θα χάνεται κι εμεις μετά θα τον ξεχνάμε… Τώρα… Σήμερα … Αύριο

ΥΓ: Επειδή εχει φοβηθεί το μάτι μου θα τονίσω για άλλη μια φορά: ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΛΙΝΤΣΑΡΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΖΑΚ!!!!!!! Θέλω απλά να θέσω το πλεονέκτημα της αμφιβολίας για τον καταστηματάρχη και για τον κάθε άνθρωπο… που έχει βρεθεί σε παρόμοια θέση….

Καλό βράδυ σε όλους… 

Print Friendly, PDF & Email