Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Καραντίνα στις μέρες του … Κορονοϊού!

Φωτογραφία από pasja1000 από το Pixabay

Καλησπέρα σας και καλή εβδομάδα να έχουμε. Μια εβδομάδα που δυστυχώς (ανέκαθεν δηλαδή αλλά τελευταία ακόμα περισσότερο) δεν ξέρουμε τι θα μας φέρει.

Είναι αλήθεια πως βιώνουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση και αρκετά τρομακτική. Δεν σας κρύβω ότι για πρωτη φορά στη ζωή μου έχω τρομάξει πολύ, μέχρι που έπαθα κρίση πανικού μετά απο πολλά χρόνια. Με τρομάζει όλο αυτό το ανεξέλεγκτο, με τρομάζει το ότι δεν ξέρουμε από που θα μας έρθει και περισσότερο φοβάμαι για τους δικούς μου ανθρώπους, ειδικά για το μπαμπά που βρίσκεται στην ομάδα υψηλού κινδύνου.

Βρισκόμαστε όλοι σε καραντίνα και προσέχουμε όσο μπορούμε, η αλήθεια ο μως είναι πως ο ιος είναι τοσο ανεξέλεγκτος που δεν ξέρουμε απο που μπορεί να μας σκάσει. Θέλει πολύ προσοχή και η καραντίνα όσο κι αν δεν αρέσει σε κάποιους κι όσο κι αν δεν την πιστεύουν ειναι ένα σημαντικό μέτρο πρόληψης αλλά και αναχαίτισης της διασποράς του ιού.

Έχω εκνευριστεί τόσο πολύ με ολους αυτους τους “τσάμπα μάγκες” τους “επαναστάτες χωρίς αιτία” που δεν νοούν να καταλαβουν ότι με το να μένουν μέσα δεν προστατεύουν απλά τον εαυτό τους και την οικογενειά τους αλλά και ολους εμάς.
Ξαφνικά όλοι θυμηθηκαν να πάνε Μάρτη μήνα για μπάνιο, ξαφνικά όλους τους έπιασε ο πόνος να εκκλησιαστούν, ξαφνικά όλοι κατέκλυσαν τα πάντα. Πριν λίγο καιρό, όταν ξεκίνησε η κατάσταση με τα σύνορα και τις πιθανολογίες για πόλεμο, είχαν όλοι τρομοκρατηθεί οτι θα τους καλέσουν στο πόλεμο ότι οτι οτι. Τώρα που τους λενε παρε τα οπισθια σου και βαλε τα σ’ενα καναπε μόνο που δεν έχουν φτάσει μεχρι τον εβρο να χορεύουν συρτάκι αγκαλιασμένοι με το συρματόπλεγμα!!!!

Οι επιχειρήσεις κλείνουν, ο κοσμος δουλεύει σε όσες αυτό είναι δυνατόν από τα σπίτια τους και πολλές από αυτές παθαίνουν μεγάλες οικονομικές ζημιές, γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό θέτουν κάθε μέρα σε κίνδυνο τις ζωές τους, και όλα αυτά για να βγούν οι γριές αλαμπρατσέτο να πανε για θεία κοινωνία και μετά καφεδάκι στην πλατεία του χωριού, για να βγει ο ψευτομάγκας να σουλατσάρει στην Νέα Παραλία ή στην Μαρίνα Φλοίσβου και τέλος όλοι όσοι τους ήρθε, να κάνουν χειμερινή κολύμβηση Μάρτιο μήνα.

Για να μην πω για όσους έχουν σηκώσει τα πάντα από τα ράφια των σουπερμάρκετ. Από αντισηπτικά μέχρι … μαιντανό (ναι με ενημέρωσε δικό μου πρόσωπο ότι είδε σε καροτσάκι σουπερμάρκετ 5 ΠΑΚΕΤΑΚΙΑ ΜΑΙΝΤΑΝΟ)… τι θε να τον κανεις μανα μου τον μαιντανό;;;; Μεχρι πριν 2 μηνες κλαιγονταν πόσο ακριβά είναι τα πάντα!!! Δήλαδη ήμαρτον!!!

Εχω διαβάσει τόσα φοβερά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που δεν ξέρω που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Καταρχήν θα σας παραθέσω ένα σκίτσο του αρκά που πραγματικά παρουσιάζει μεγάλη αλήθεια της Ελληνικής Νοοτροπίας:

Διάβασα επίσης κάπου το επιτυχημένο: Για μια φορά το κράτος προσπαθεί να λειτουργήσει σωστά… και τελικά το μπ…ο είμαστε εμείς…. (ζητώ συγνώμη για την έκφραση αλλά έτσι το διάβασα 😛 ) .

Λοιπόν… θα ήθελα λίγο πριν κλείσω να σας μιλήσω και για την άλλη πλευρά όλης αυτής της κατάστασης. Καταρχήν θα ήθελα να ξεκινήσω με μια δική μου εμπειρία την οποία μάλιστα ανέρτησα πρόσφατα στο Instagram μου αλλά και στο Facebook μου …

Στα 14 μου έπρεπε να κάνω μια επέμβαση σκολίωσης. Η επέμβαση δεν πήγε όπως έπρεπε και οι επιπλοκές με κράτησαν στο νοσοκομείο 6 μήνες και στο κρεβάτι σχεδόν ενάμιση χρόνο. Μια εποχή που δεν είχαμε ίντερνετ να μιλάμε με τους φίλους μας ούτε νετφλιξ κλπ να βλέπουμε ταινίες και σειρές. Στο νοσοκομείο ήμασταν εγώ και η μαμά τον περισσότερο καιρό και δόξα το Θεό πολλούς φίλους να έρχονται αλλά όσο να πεις ο καθένας είχε τις δουλειές του και στο διάστημα των 6 μηνών οι επισκέψεις αραίωναν… Είχα τα βιβλία μου και την μουσική μου . ( Τότε ξεκίνησα να ακούω την Kaiti Garbi …ήταν η διέξοδος μου) και τα video Games μου.6 μήνες μετά γύρισα σπίτι. Η κατάσταση σίγουρα ήταν καλύτερη αλλά και πάλι όχι ότι καλύτερο είχα ζήσει. Σχολείο δεν μπορούσα να πάω, οι φίλοι μου το πρωί έλειπαν κι εγώ Εμένα μόνη να κάνω τα ίδια και τα ίδια. Ήμουν εξαρτημένη από τους άλλους αφού ούτε τουαλέτα δεν πήγαινα μόνη μου το πρώτο διάστημα. Ευτυχώς τα απογεύματα μαζευόταν η γειτονιά και ήταν μια όαση στην κόλαση αυτή…Αυτά δεν σας τα λέω ούτε για να κλαφτω ούτε για να τραβήξω την προσοχή ούτε για να πω τον πόνο μου και σίγουρα ούτε για να υποβάθμισω την τωρινή κατάσταση. Σας τα λέω για να σας πω ότι ήταν πολύ δύσκολο κι όμως… Επέζησα. Η κατάσταση δεν είναι καθόλου εύκολη και σε κανέναν δεν αρέσει η ιδέα του περιορισμού και της καραντίνας… Σε κανέναν μας. Όμως είναι κάτι που πρέπει να γίνει και είμαστε σε μια εποχή που μπορούμε να απασχοληθούμε. Υπάρχει το ίντερνετ που μας προσφέρει τόσα… Και το βασικότερο μπορούμε να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας να μιλήσουμε να γελάσουμε να μοιραστούμε τους φόβους και τις αγωνίες μας. Μπορούμε να δούμε ταινίες και σειρές και να διαβάσουμε τόσα και τόσα. Υπάρχουν βιβλία υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι να απασχοληθούμε… Είναι 15 μέρες. Από το να μετράμε νεκρούς ας βάλουμε λίγο τον πωπο μας μέσα !!!!! Όλα θα πάνε καλά και μέχρι ένα σημείο μπορούμε να βάλουμε το χέρι μας. Δεν μπορώ να διαβάζω άλλο για γεμάτες καφετέριες συνωστισμους και παράνοια της εκκλησίας!!! Είναι 15 μέρες…. Θα επιβιώσετε από την καραντίνα…. Σκοπός είναι να επιβιώσουμε κι από αυτη την απειλή!!!

Εκεί λοιπόν που θέλω να καταλήξω είναι πως όλο αυτό, είναι μια ευκαιρία αφενός να αντιληφθούμε την αξία όλων εκείνων που θεωρούσαμε τόσα χρόνια δεδομένα, εκείνων των μικρών. Ενα καφε με ενα φιλο, ενα κους κους, μια βολτα, ενας περίπατος και άλλα πολλά. Εμενα η ζωή με έκανε να τα εκτιμήσω νωρίτερα και με σκληρό τρόπο αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι.

Πρέπει να κανουμε υπομονή, εξάλλου οπως εγραψα ήδη ή εποχή μας μας προσφέρει τοσα ερεθίσματα. Δείτε τι στοχούς είχατε τοσο καιρο που μπορείτε να επιτεύξετε τώρα. Κανετε μια δίαιτα, διαβάστε βιβλία που ειχατε αδιάβαστα, δείτε ταινίες και σειρές. Επίσης πολλά ιδρύματα και θέατρα ανεβάζουν θεατρικές παραστάσεις και δρωμενα που μπορούμε να δουμε online όπως επίσης και περιηγήσεις σε μεγάλα μουσεία σε όλο τον κοσμο. Περάστε χρόνο με τα παιδιά σας, παιξτε μαζί τους ασχοληθείτε κάντε όνειρα και σχέδια….

Φωτογραφία από Gerd Altmann από το Pixabay

Εγώ ξεκίνησα διάδρομο που δεν το έπαιρνα απόφαση κι αύριο θα ξεκινησω καποια σεμινάρια καθώς επίσης και το portfolio μου που θέλω εδώ και πόσο καιρό να κάνω. Θα προσπαθήσω επίσης να μαζεψω υλικό για να βελτιώσω λίγο το blog μου , για να γράφω λίγο συχνότερα αλλά και για να βελτιώσω τη δουλειά μου.

Υπάρχουν πολλά που έχω στο μυαλό μου να κάνω και θα τα προσπαθήσω. Εκείνο όμως που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να βγούμε όλοι νικητές. Να μην υπάρχουν θύματα τριγύρω μας, τα κρουσματα να αραιώσουν και σύντομα ο παλιοιος να υποχωρήσει.

Δεν χρειαζεται να γίνουμε ούτε Κίνα ούτε Ιταλία και να κλαίμε την μοιρα μας. Σεβόμαστε τον συνανθρωπο μας, ακούμε τις οδηγίες των υπεύθυνων, παίρνουμε όλα τα μέτρα προφύλαξης, δεν κάνουμε σαν ταύροι σε υαολοπωλείο όταν μπαίνουμε σε σουπερμάρκετ ή σε φαρμακεία και κυρίως ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ!!! Κι όλα θα πανε καλα.

Θα περάσει όλο αυτό που θα πάει…. ας βάλουμε το χέρι μας στο βαθμό που είναι τουλάχιστον δυνατόν!!!

Μενουμε σπίτι! Σεβόμαστε τους γυρω μας και τον εαυτο μας

Μπορα ειναι … θα περασει…και προκειμένου να απολαύσουμε τη ζωη μας μετα… κανουμε υπομονή τώρα

Θα περάσει…