Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Ιστορίες της Νύχτας-Λύτρωση κάτω από το Φως του Φεγγαριού!

Καλησπέρα και πάλι! Όπως είδατε…ξεστόλισα (με πόνο ψυχής και καρδιάς) το blogάκι μου αλλά για να γίνει πιο ομαλή η μετάβαση στην ρουτίνα, άφησα το χιονάκι να πέφτει καθώς είναι και επίκαιρο!!!

Για σήμερα σας έχω μια ιστορία που ξέθαψα στο… χρονοντούλαπο του blog. Πρόκειται για μια παλιότερη συμμετοχή μου σε έναν από τους διαγωνισμούς της Αριστέας (την οποια μαλλον δεν εχω βάλει στο feedly μου και την έχω χάσει) και είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου θησαυρούς.

Η ενδοοικογενειακή (και όχι μόνο) βια είναι ένα θέμα τόσο επίκαιρο όσο και διαχρονικό και αυτό πραγματεύεται το παρακάτω διηγηματάκι. Αγάπησα τις ηρωίδες μου και τις «έβαλα στην άκρη» για καμιά… μελλοντική καλλιτεχνική ανησυχία και ελπίζω να τις αγαπήσετε κι εσείς. Και τις τρεις.. την καθεμιά για διαφορετικούς λόγους. Οι καταστάσεις που θα διαβάσετε παρακάτω είναι τόσο μα τόσο συνήθεις και καθόλου απίθανο να έχει ή να συμβεί σε κάποιον από εσάς που το διαβάζετε. Ξέρω οτι οι περισσότεροι σκέφτεστε «σ’ εμένα δεν θα συνέβαινε ποτέ» αλλά πιστέψτε με.. είναι τόσο εύκολο να το πούμε παρά να το τηρήσουμε. Κανείς δεν ξέρει τι μας ξημερώνει και τι μας επιφυλάσσει το μέλλον γιαυτό καλύτερα να κλείσουμε το στόμα και να απλώσουμε τα χέρια. Να γίνουμε μια χείρα βοήθειας, ένας ώμος για στήριξη και μια ζεστή αγκαλιά για τα θύματα όλων αυτών των δυσμενών συνθηκών.

Αναμένω με ανυπομονησία τις απόψεις σας αλλά και την γνώμη σας για την ιστοριούλα μου

Μαρία

portrush-234509_640

Βγήκε έξω στο μπαλκόνι και κοίταξε την θάλασσα. Το ολόγιομο Αυγουστιάτικο φεγγάρι αντικατοπτριζόταν στην επιφάνειά  της και το αποτέλεσμα την μάγευε από μικρό παιδί. Κάθισε στην καρέκλα του μπαλκονιού και ακούμπησε τα πόδια της στα κάγκελα. Κοίταξε το ποτήρι με το ουίσκι και τα παγάκια που κρατούσε στα χέρια και σκεφτόταν αν έπρεπε να το ρισκάρει. Αν άξιζε να επιστρέψει στην κόλαση του αλκοολισμού.

Η ζωή της ήταν δύσκολη. Παιδί χωρισμένων γονιών, θύμα ενδοοικογενειακής βίας, ξύλο από έναν πατέρα που δεν της έδειξε ποτέ αγάπη, και αποστασιοποίηση από μια μάνα που δεν είχε τη δύναμη να συμπαρασταθεί στα παιδιά της και να υψώσει ανάστημα στον βασανιστή τους.  Θύμα του εαυτού της όμως και η ίδια,  η οποία όταν αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα, να τον εγκαταλείψει και να του κάνει μήνυση για κακοποίηση, άφησε τις δυνάμεις της να την προδώσουν και η ψυχή της ξέσπασε. Έπαθε κατάθλιψη σε πολύ βαριά μορφή, και έπρεπε να νοσηλευτεί.

 Η Ιωάννα λοιπόν στα δεκαεπτά της έμεινε μόνη της. Ο πατέρας στη φυλακή, η μάνα στο ψυχιατρείο. Έπρεπε να μεγαλώσει την επτάχρονη αδερφή της την οποία βασάνιζαν τα γιατί. “Γιατί ο μπαμπάς να είναι κακός;” “Γιατί μας χτυπούσε;” “Τι του κάναμε;” “Γιατί η μαμά αρρώστησε;” “Γιατί έφυγε και μας άφησε μόνες;” Και η Ιωάννα έπρεπε να της εξηγήσει πως δεν έφταιγαν εκείνες, και να προσπαθήσει να ελαφρύνει την ψυχούλα της από το βάρος της ενοχής. Ένα παιδί στα επτά του δεν έπρεπε να βασανίζεται από ενοχές. Έπρεπε να είναι ήρεμο, γαλήνιο, να παίζει , να γελάει, να διασκεδάζει.

Άλλα πώς να το κάνει όταν και η ίδια δεν μπορούσε να τα εξηγήσει όλα αυτά στον εαυτό της; Όταν ήταν και η ίδια μια έφηβη που αντί να πηγαίνει σχολείο, να διασκεδάζει, να πηγαίνει σε πάρτι, και να φλερτάρει, έμεινε στο σπίτι να φροντίζει την μικρή Μελίνα που έδειχνε να επηρεάζεται πολύ από την οικογενειακή τους κατάσταση.

Βυθισμένη στο ταξίδι του παρελθόντος δεν άκουσε τη μητέρα της που βγήκε στο μπαλκόνι και ξαφνιάστηκε όταν εκείνη κάθισε δίπλα της και της μίλησε:

-Μην το κάνεις Ιωάννα μου, έκανες μεγάλο αγώνα να απαλλαχθείς από αυτόν τον δαίμονα.


Εκείνη ξανακοίταξε το ποτήρι της, μετά ξανακοίταξε το φεγγάρι και το μαγευτικό καθρέφτισμά του, και έγειρε το κεφάλι της πάνω στην πλάτη της καρέκλας.whiskey-315178_640

-Σαν σήμερα ήταν μαμά, της ψιθύρισε.

Η μάνα άπλωσε το χέρι της και έπιασε το χέρι της κόρης της.

-Το ξέρω ομορφιά μου. Δεν θα συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου που δεν ήμουν εδώ!

-Δεν θα μπορούσες να κάνεις τίποτα, όπως δεν μπόρεσα κι εγώ.

-Ιωάννα… πρέπει να σταματήσεις να βασανίζεσαι έτσι γλυκιά μου, δεν ήταν δικό σου το λάθος!!! Πρέπει επιτέλους να συγχωρέσεις τον εαυτό σου για να μπορέσεις να προχωρήσεις.

-Μαμά φυσικά και ήταν δικό μου λάθος! Ήμουν τόσο χαζή. Τον πίστεψα, του άνοιξα την πόρτα! Με πήρε τηλέφωνο και μου είπε πως μόλις είχε αποφυλακιστεί και πως όσο καιρό ήταν στη φυλακή είχε σκεφτεί τα όσα έκανε, είχε παραδεχτεί τα λάθη του και ήθελε απλά να μας δει και να μας ζητήσει συγνώμη

-Ιωάννα ήσουν το παιδί του, ήταν πατέρας σου και είχε ο άτιμος τρόπο να πείθει πίστεψέ με. Πόσες φορές δεν υπήρξα δέσμια των υποσχέσεών του; Θα άλλαζε, θα γινόταν καλύτερος πατέρας, καλύτερος σύζυγος, δεν θα ξανακουμπούσε χέρι πάνω μας, και όλα αυτά τα τηρούσε μέχρι να πέσουμε στο κρεβάτι. Την επόμενη μέρα τα είχε ξεχάσει όλα. Και όλη μας η ζωή ήταν ένας φαύλος κύκλος.  Εκείνος να υπόσχεται, εγώ να υποκύπτω, κι εσείς να πληρώνετε τα σπασμένα.teddy-bear-440498_640

-Η Μελίνα δεν θα με συγχωρέσει ποτέ μαμά. Δεν θα γυρίσει ποτέ στο σπίτι μας. Δεν θα με αφήσει ποτέ να την πλησιάσω, να της μιλήσω, να της ζητήσω συγνώμη. Και δεν την αδικώ. Δεκαεπτά χρονών ήταν και η ζωή της καταστράφηκε ολόκληρη σε ένα βράδυ.

-Γλυκιά μου…. Να ‘ξερες πόσο με βασανίζουν οι τύψεις για όσα περάσατε….

-Κι εμένα με βασανίζουν αλλά δυστυχώς αυτό δεν βοηθάει καμιά μας, είπε η Ιωάννα και σηκώθηκε και ακούμπησε στα κάγκελα του μπαλκονιού κοιτώντας το άπειρο.

Ήταν ένα βράδυ δέκα χρόνια μετά την φυλάκιση του πατέρα τους και την πρώτη εισαγωγή της μητέρας στο ψυχιατρείο. Από τότε μπαινόβγαινε, κι εκείνη τη περίοδο είχε ένα ξέσπασμα κι έπρεπε να νοσηλευτεί ξανά. Η Ιωάννα μόλις είχε γυρίσει από το νοσοκομείο και η Μελίνα διάβαζε για το σχολείο της. Εκείνος, χτύπησε το κουδούνι και η Ιωάννα που του είχε μιλήσει νωρίτερα στο τηλέφωνο, δεν άκουσε τις παρακλήσεις της αδερφής της, που καθώς είχε σκληρύνει επέμενε να μην του δώσουν καμιά ευκαιρία. Δεν πίστεψε ποτέ ότι είχε αλλάξει. Δυο φορές τον είδε στην φυλακή και της ήταν αρκετές να καταλάβει το τέρας που είχαν για πατέρα δεν άξιζε ούτε κάποια ευκαιρία αλλά ούτε καν την συγχώρεσή τους. Κι ας ήταν τόσο μικρούλα όταν έγιναν όλα αυτά.

-Δεν μπορώ να καταλάβω πως ένας άνθρωπος μπορεί να είναι τόσο αδιάφορος και σκληρός με τα ίδια του τα παιδιά μαμά!

-Ξέρεις… κατά βάθος δεν ήταν κακός…ξεκίνησε η Χαρά το τροπάρι της αλλά η Ιωάννα δεν άντεχε ούτε να την ακούσει

-Μη!!!!Της είπε δυνατά και γύρισε το πρόσωπό της προς το μέρος της μητέρας της. Μην τολμήσεις να ξεκινήσεις αυτό το λογύδριο του ότι «δεν ήταν πάντα έτσι, δεν ήταν κακός, η ανεργία τον έκανε έτσι» και άλλες πολλές αηδίες που πίστεψέ με δεν είμαι καθόλου πρόθυμη να ακούσω. Δεν ξέρω τι είδες εσύ όταν τον ερωτεύτηκες και τον παντρεύτηκες μαμά αλλά….. δεν ήταν καλός. Ήταν παλιάνθρωπος!!! Και άλλους τους απολύουν αλλά δεν χτυπάνε τη γυναίκα τους ούτε βιάζουν τα παιδιά τους…. Φροντίζουν και προσπαθούν να στηρίξουν την οικογένειά τους. Αυτό κάνουν!

-Εχεις δίκιο μωρό μου, της απάντησε κλαίγοντας εκείνη. Συγνώμη, μάλλον προσπαθώ να δικαιολογήσω τις δικές μου λανθασμένες επιλογές, έχεις απόλυτο δίκιο… ήταν ένας παλιάνθρωπος!

woman-1006100_640

-Ήταν ένα κτήνος! Μπήκε εκείνο το βράδυ στο σπίτι μας και πήγε κατευθείαν στη κουζίνα κι έψαχνε για μπύρες , λες και τόσο καιρό έλειπε για ταξίδι και είχε επιστρέψει και έπρεπε η οικογένεια να τον υποδεχτεί με ανοιχτές αγκάλες. Μόλις είδε ότι δεν υπάρχει μπύρα και τον ενημέρωσα ότι το σπίτι δεν διαθέτει αλκοόλ αφήνιασε! Μου όρμηξε και με πέταξε στον καναπέ τόσο απότομα που ζαλίστηκα και το μόνο που  άκουγα ήταν τα κλάματα και οι φωνές της Μελίνας που του έλεγε να με αφήσει ήσυχη. Έπεσε πάνω μου, προσπάθησα να αντισταθώ στα χέρια του και με χτύπησε τόσο δυνατά που λιποθύμησα, όταν λίγα λεπτά αργότερα συνήλθα, μέσα στη ζαλάδα μου το μόνο που μπορούσα να δω ήταν την αδερφή μου στο πάτωμα κι εκείνον από πάνω της!!!! Με είχε χτυπήσει όμως μάλλον πολύ δυνατά στο κεφάλι και ήμουν ανήμπορη να ελέγξω τον εαυτό μου, και ξαναέχασα τις αισθήσεις μου. Όταν τις απέκτησα, εκείνος είχε φύγει και η Μελίνα ήταν κουλουριασμένη σε μια γωνιά του δωματίου, με τα μάτια γουρλωμένα ατενίζοντας το άπειρο.

Η Χαρά το μόνο που έκανε όσο άκουγε την εξομολόγηση της κόρης της, για πρώτη φορά μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια, ήταν να ψιθυρίζει μέσα στους λυγμούς της:

-Κοριτσάκι μου…. κοριτσάκια μου…τι περάσατε…

-Δεν με άφησε ουτε να την πλησιάσω, συνέχισε το ξέσπασμά της η Ιωάννα και κάθισε στην καρέκλα βάζοντας τα δυο της γόνατα κάτω από το πηγούνι. Δεν με άφησε ουτε να την παρηγορήσω ούτε να δω αν είναι καλά. Το μόνο που έκανε είναι να με αφήσει να την πάω στο νοσοκομείο να κάνουμε και οι δυο εξετάσεις, και όταν μας άφησαν να φύγουμε, ένα πρωινό, βρήκα την πόρτα ανοιχτή και είχε γίνει άφαντη. Η βαλίτσα και πολλά από τα αγαπημένα της πράγματα έλειπαν. Το κινητό της δεν το πήρε καν. Μόνο λίγα λεφτά κι εξαφανίστηκε.

-Μπορεί να επιστρέψει γλυκιά μου! Ποτέ δεν ξέρεις, μην χάνεις τις ελπίδες σου!

-Πότε μαμά; Πάνε ήδη πέντε χρόνια… τι κάνει τόσο καιρό; Που γυρίζει; Είναι καλά; Κι αν δεν είναι; Θεέ μου… αν έχει πάθει κάτι; Πως θα συγχωρήσω τον εαυτό μου; Πως θα με συγχωρέσεις εσύ;

girl-529633_640

Η Χαρά στο άκουσμα της τελευταίας της φράσης πετάχτηκε από την καρέκλα σαν να την χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Πήγε διπλά της και έβαλε τα δυο χέρια της στα μάγουλα της κόρης της.

-Εγώ να σου συγχωρήσω ;;;; Τι να σου συγχωρήσω εγώ γλυκιά μου; Εσύ πρέπει να με συγχωρέσεις… ! Εσύ είσαι ηρωίδα δεν το καταλαβαίνεις; Επιβίωσες στα δεκαεφτά σου από μια κατάσταση που κανένα παιδί δεν πρέπει να ζει, ανέλαβες να μεγαλώσεις την αδερφή σου παραγκωνίζοντας τις δικές σου ανάγκες και βάζοντας στην άκρη τη ζωή σου . Κι ακόμα κι όταν λύγισες, μπλέκοντας τον εαυτό σου στα πλοκάμια του αλκοόλ , τα κατάφερες. Το έβγαλες από τη ζωή σου και στάθηκες στα πόδια σου!!!! Είσαι ηρωίδα μωρό μου!

-Και γιατί δεν νιώθω έτσι; απάντησε κλαίγοντας πια κι εκείνη;Γιατί νιώθω απλά πόνο, φόβο και θυμό;; Γιατί απέτυχα μανούλα! Απέτυχα να προστατεύσω την μικρή μας από τα χέρια του!

-Ιωάννα πρέπει να καταλάβεις ότι δεν φταις εσύ καλή μου… μόνο έτσι θα λυτρωθείς.

-Έχει δίκιο η μαμά αδελφούλα, δεν είναι δικό σου το λάθος!

Οι δυο γυναίκες μόλις άκουσαν την φωνή της Μελίνας, που είχε μπει αθόρυβα στο σπίτι, πετάχτηκαν από τις θέσεις της σαν ελατήρια. Η μάνα έτρεξε απευθείας να την αγκαλιάσει αλλά η Ιωάννα στάθηκε στη θέση της σαν στήλη άλατος. Φοβόταν να πάει κοντά της. Φοβόταν να την αγκαλιάσει. Φοβόταν μήπως εκείνη την απορρίψει και φύγει μακριά, φοβόταν ακόμα και μήπως είναι ένα όνειρο όλο αυτό!

-Μελινάκι; κατάφερε μετά από λίγα λεπτά να ψελίσει!Είσαι καλά; Μα που…. πότε ήρθες; που ήσουν!

Η Μελίνα πλησίασε και απάντησε:

-Είμαι καλά, θα στα πω μετά όλα. Ιωάννα… άκουσα όλα όσα είπες.. σχεδόν ολα…. μπήκα πριν λίγη ώρα στο σπίτι, κράτησα τα κλειδιά μου βλέπεις, και σας άκουσα να συζητάτε στο μπαλκόνι. Αδερφούλα δεν χρειάζεται να νιώθεις εσύ τύψεις για τίποτα… δεν μου το έκανες εσύ αυτό… εγώ πρέπει να σου ζητήσω συγνώμη…

-Εσύ; μα γιατί; τι έκανες εσύ μωρό μου;

-Σε εγκατέλειψα στην πρώτη δυσκολία, κάτι που εσύ δεν έκανες ποτέ. Εσύ με φρόντισες, με μεγάλωσες, με προστάτευσες, κι εγώ …. εγώ στο πρώτο στραβοπάτημα έτρεξα μακριά σου. Σε εγκατέλειψα και σε άφησα να πιστεύεις πως το λάθος ειναι δικό σου και να ζεις με τις ενοχές και με τον φόβο ότι είχα πάθει κάτι, για πέντε ολόκληρα χρόνια.

-Μελινάκι, σου συνέβη κάτι πολύ άσχημο… και νιώθω τόσο απαίσια γιαυτό, δεν σου θύμωσα ποτέ φυσικά που έφυγες, σε καταλάβαινα, έβαλε πάλι τα κλάματα η μεγάλη αδερφή.  Μόνο ανησυχούσα, ανησυχούσα και φοβόμουν μήπως μου είχες πάθει κάτι. Σε φανταζόμουν μόνη σου και απροστάτευτη στον έξω κόσμο και φανταζόμουν τα χειρότερα μωρό μου.

pondering-Ναι μου συνέβη κάτι απαίσιο ισχύει. Και η αλήθεια είναι πως τον πρώτο καιρό ήμουν θυμωμένη μαζί σου. Σιγά σιγά όμως κατάλαβα πως κι εσύ ήσουν θύμα όπως ακριβώς εγώ. Και ένιωθα κι εγώ τύψεις που σε εγκατέλειψα! Αρχικά δεν με άφηνε ο εγωισμός μου να επιστρέψω, ύστερα ντρεπόμουν να σε αντικρύσω. Όμως σήμερα λυτρώθηκα αδερφούλα!Βρήκα επιτέλους την λύτρωση.

-Δηλαδή; απόρησε η Ιωάννα σκουπίζοντας τα μάτια της. Ξάφνου η ματιά της έπεσε πάνω στη μπλούζα της η οποία στο κάτω μέρος ήταν γεμάτη λεκέδες από αίμα! Τι είναι αυτό; τη ρώτησε τρομαγμένη! Τι έκανες καλή μου;

Η Μελίνα τα έχασε και κοίταξε εκεί που της έδειχνε η αδερφή της. Αντικρύζοντας το αίμα της ήρθε η εικόνα της απογευματινής συνάντησης. Είχε πάει και τον είχε βρει στο συνεργείο που δούλευε τα τελευταία 2 χρόνια και του είχε πει όλα όσα ένιωθε για εκείνον.

-Ποιό; αυτό; αίμα πρέπει να είναι!

-Τι αίμα; είχαν αρχίσει πια να ζώνουν και τη μητέρα τους τα φίδια! Μελίνα τι πήγες κι έκανες;

Η Μελίνα εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε τις σκέψεις που περνούσαν από το μυαλό της μητέρας και της αδερφής της κι έβαλε τα γέλια.
-Καλέ ηρεμήστε! Δεν τον σκότωσα. Απλά μάλλον του σπάσαμε λίγα δόντια…. ίσως και τη μύτη!!

-Πλάκα κάνεις! είπε απηυδισμένη η Ιωάννα μην ξέροντας αν έπρεπε να γελάσει ή να παραμείνει σοβαρή!

-Καθόλου! Δεν σας κρύβω ότι μου πέρασε από το μυαλό να τον σκοτώσω, και να απαλλάξω την κοινωνία μας από ένα απόβρασμα, ένα βδέλυγμα και να βγάλω και τα δικά μου απωθημένα. Μετά όμως σκέφτηκα πως δεν θα χάσω την ψυχή μου εξαιτίας του, δεν θα του κάνω αυτό το χατήρι, να έχει τη χαρά πως με κατέστρεψε. Έτσι πήγαμε και τον βρήκαμε, και του είπα όλα όσα ήθελα… κατάμουτρα, χωρίς περιστροφές

-Για μια στιγμή, την διέκοψε η Ιωάννα… τι έννοεις τον πήγατε και τον βρήκατε; Ποιοί;

Το πρόσωπο της Μελίνας έλαμψε και εκείνες κατάλαβαν πως είχε γνωρίσει κάποιον… και φαινόταν ξεκάθαρα πως της είχε κάνει πολύ καλό. Ήταν πιο ήρεμη, πιο κατασταλαγμένη, και μάλλον και αυτό το ξέσπασμα στον πατέρα της την βοήθησε να λυτρωθεί. Εκείνη γέλασε κι αφού τους είπε πως θα τους τα πει όλα… πλησίασε την αδερφή της και την αγκάλιασε σφιχτά.

hope-Σήμερα βρήκα την λύτρωση Ιωάννα μου, ήρθε η ώρα να βρεις κι εσύ την δική σου. Άσε αυτό το ποτήρι κάτω, έμαθα για την μάχη σου με το αλκοόλ, ξέρω τι πέρασες, ήμουν μακριά αλλά τα ξέρω όλα. Πάρε πια απόφαση πως δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα εκείνο το βράδυ, για να μπορέσεις όπως σου είπε και η μαμά να προχωρήσεις παρακάτω.

Η μεγάλη αδερφή ξέσπασε σε δυνατούς λυγμούς κι έπεσε στην αγκαλιά της Μελίνας ψιθυρίζοντας:

-Συγνώμη…. συγνώμη για όλα. Συγνώμη που άνοιξα την πόρτα, που τον άφησα να μπει μέσα και να σου κάνει κακό. Συγνώμη που ήμουν ανήμπορη να σε προστατεύσω.

-Συγνώμη κι από εμένα. Συγνώμη που σε εγκατέλειψα κι έτρεξα μακριά σου στην πρώτη δυσκολία, τη στιγμή που εσύ ήσουν ανέκαθεν το στήριγμά μου.

-Την μεγαλύτερη συγνώμη την χρωστάω εγώ και στις δυό σας κορίτσια μου …. είπε η μάνα που όλη αυτή την ώρα παρακολουθούσε απλά, χωρίς να συμμετέχει, και τις πλησίασε. Συγνώμη για όλα. Εγώ ήμουν εκείνη που απέτυχα να σας χαρίσω μια ήρεμη και ξέγνοιαστη ζωή, εγώ ήμουν εκείνη που άφησα το κτήνος να ακουμπάει τα χέρια του πάνω σας, εγώ ήμουν εκείνη που εν τέλει κατέρρευσα αφήνοντάς σας να τα βγάλετε πέρα μόνες. Δυο ανήλικα απροστάτευτα κορίτσια. Κι όμως… σας βλέπω και σας καμαρώνω τόσο… τα καταφέρατε και οι δυο μια χαρά. Ξεπεράσατε τις δυσκολίες και σας έχω μπροστά μου γερές και δυνατές. Και αυτό δεν το οφείλετε σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό σας. Κορίτσια μου είστε και οι δυο ηρωίδες! Θα με συγχωρέσετε ποτέ;

-Το έχω κάνει ήδη μαμά, είπε συγκινημένη η Μελίνα, και άπλωσε το χέρι να την χώσει στην αγκαλιά τους.

-Κι εγώ μανούλα μου, είπε και η Ιωάννα σκουπίζοντας τα δικά της δάκρυα και την φίλησε στο κεφάλι τρυφερά! Η μικρή έχει δίκιο. Νομίζω πως η σημερινή μέρα πρέπει να μας φέρει τη λύτρωση που μας αξίζει… και στις τρεις μας. Ήρθε η ώρα να γυρίσουμε σελίδα και να ξεκινήσουμε μια νέα ζωή. Οι τρεις μας!

-Εχμ, τις διέκοψε η Μελίνα, βασικά δεν ήμαστε τρεις, είμαστε 4, η μάλλον είμαστε 5, χαμογέλασε και χάιδεψε την κοιλιά της δείχνοντάς τους έτσι πως ένα νέο μέλος ερχόταν στην οικογένεια!Εκείνες την αγκάλιασαν σφιχτά κι έμειναν έτσι για αρκετή ώρα, κάτω απο το φως του φεγγαριού!

Οι λεπτομέρειες εκείνη τη στιγμή δεν είχαν σημασία! Παρά μόνο η ελπίδα για μια νέα ζωή, απαλλαγμένες πια από τις τύψεις αλλά και το φόβο. Και το φεγγάρι εκεί, συνέχισε να αντανακλά χαμογελαστό τον εαυτό του στη θάλασσα και να τις αγκαλιάζει με το φως του…!moon

 Photos by Pixabay, Unshpash,Picography