Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

I am back (one more time)

Καλησπέρα σας!

Σας έλειψα;;; Εμένα πάντως πολύ.
Τεσσεράμιση μήνες έχουν περάσει από την μέρα που σας έγραψα τελευταία φορά και είπα πως πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή να δωσω…. σημεία ζωής.

Δεν ξερω γιατί σταμάτησα να γράφω ενώ είχα κι εχω τοσα πολλά να μοιραστώ.Νομίζω χρειαζόμουν ένα διάλειμμα. Δεν ειχα καμιά εμπνευση γενικά για γράψιμο και blogging. Περνούσα που και που από τις δικές σας γειτονίτσες χωρίς όμως να έχω διάθεση να σχολιάσω. Σας διάβαζα, μάθαινα τα νέα σας, χαμογελούσα και συνέχιζα. Θέλω όμως να προσπαθήσω να επιστρέψω ενεργά γιατι πραγματικά μου έχει λείψει ολη αυτή η επικοινωνία μέσω blogging.

Photo by Kaitlyn Baker on Unsplash


Έχω πολλά να σας πω και πολλά να μοιραστώ. Ταινίες, σειρές, βιβλία, τεχνολογικά νέα, απόψεις για επικαιρότητα κλπ. Είναι τόσα αυτά που συμβαίνουν που δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω.

Όπως έγραψα και στην τελευταία μου ανάρτηση εδώ οι εποχές που διανύουμε είναι πολύ δύσκολες και περίεργες. Η καραντίνα μπορεί να τελείωσε όμως ο Κορωνοϊός είναι ακόμα εδώ και στέκει απειλητικά πάνω από το κεφάλι μας. Δεν χρειάζεται πανικός, χρειάζεται όμως προσοχή, σεβασμό για την υγεία του διπλανού μας, μέριμνα και ψυχραιμία.

Εκείνο που με απογοητεύει όμως είναι οτι για αλλη μια φορά αυτός ο λαός αντί να συσπειρωθεί ενάντια ενός κοινού εχθρού, έχουμε για άλλη φορά διχαστεί. Εχουμε χωρίστει σε μασκομάχους και μασκοφόρους, believers και μη, Μακεδονομάχους και Μακεδονολάτρες κλπ κλπ.

Και το χειρότερό μου είναι οι επαναστάτες του καναπέ…. εκείνοι που στην πρώτη ευκαιρία αντί να ψάξουν λύσεις για το καλύτερο δημιουργούν γκρουπακια στα social media για να διαμαρτυρηθουν και να αφορίσουν. Και απο τη μια βλεπεις πολέμαχους του Ερντογάν που με το που η Αγιά Σοφιά έγινε τζαμί, αρματώθηκαν και ήταν έτοιμοι να βγουν στη μάχη και απο την άλλη αλλους να κλαιγονται οτι τους πνίγει η μάσκα και αρνούνται να την φορέσουν γιατι …. καταπνίγεται η ελευθερία τους(!!)

Εξκιουζ μι… ποια ελευθερία σας;;;; Και η δική μου; το δικαιωμά μου να ζήσω; Το δικαίωμα μου να είναι καλά οι δικοι μου άνθρωποι;; Η δική σας ελευθερία ΣΤΑΜΑΤΑ εκει που ξεκινα η δική μου. Αν εχετε ορισμένοι τάσεις αυτοκτονίας σας παρακαλώ να βρειτε τρόπους να την διαπράξετε, έτσι που να μην επηρρεάζουν εμενα κι αυτους που αγαπώ!

Ξαναλέω… δεν είπε κανεις οτι η κατασταση αυτή ειναι εύκολη. Ουτε κατά διαννοια. Είναι ομως μια πραγματικότητα που πρέπει ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ και με σεβασμό ο ένας στον άλλον να αντιμετωπισουμε. Τα νταηλικια : ελα μωρε τωρα κορονοιος και αηδίες…. εγω δεν φοραω μασκα γιατι ετσι γουσταρω, και ποιος εισαι εσυ που θα μου την επιβαλεις; κλπ κλπ κλπ… ειναι εκτος τοπου και χρονου.

Και για να κλεισω με το ζήτημα θα αναφερθώ στο θέμα της ατομικής ευθύνης με το θέμα των υποχρεώσεων της πολιτείας. Ζούμε σε μια χωρα και σε μια εποχή που ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!!! ΤΙΠΟΤΑ ΟΜΩΣ!!!! Και το έχω ζήσει σε πρώτο χέρι. Δυστυχως. Και ξέρω επισης οτι πολλές φορές δεν γίνεται να υπάρχει ατομική ευθύνη χωρίς την συνεισφορά και την υποστήριξη της πολιτείας. Η ατομική ΜΟΥ ευθυνη όμως είναι κάτι που μπορώ να ελέγξω…. Μπορω να φορέσω τη μάσκα μου, μπορώ να βάλω το αντισηπτικό μου, να κρατήσω τις αποστάσεις μου, να προσεξω σε προσωπικό επίπεδο. Αυτό όμως ΔΕΝ το κανουν όλοι . Δεν ξερω αν το κανουν οι περισσότεροι ή οι λιγότεροι αλλά αυτός ο ΕΝΑΣ που θα ξεφύγει… μπορει να φέρει τον κίνδυνο σε άλλον έναν κλπ κλπ. Γιαυτο… ναι διεκδικήστε όσα δικαιούμαστε όμως προσεξτε όσο μπορείτε οι ίδιοι!!!! Την ατομική ευθυνη ειναι στο χέρι μας να την ελέγξουμε!!! Απο εκει και περα… δεν λεω οτι είναι σιγουρο οτι δεν θα την πατήσουμε αλλά τουλάχιστον θα χω τη συνειδηση μου καθαρή!!!

Αυτά περί επιδημίας, καραντίνας κλπ κλπ.

Σε άλλα νέα πως ήταν το καλοκαίρι σας; Προσωπικά νομίζω οτι τα καλοκαίρια δεν με χωνεύουν καθόλου. Μα καθολου! Αν και εδειξε να είναι λιγο καλύτερο καθώς πέρασα ένα μήνα στη Λουτσα για μπάνια και τουλαχιστον ξεφυγα λιγο και ειδα το παρεάκι μου που ερχοταν να με δει απο την Αθήνα. Γιορτάσαμε μαζί τα γενεθλιά μου παραδοσιακά μαζί με τη γιορτή της φιλης μου της Μαρίνας και το απόλαυσα. Ξεκουραστηκα διαβασα χαλάρωσα αν και ο καιρος και η εκεί θάλασσα δεν μου επέτρεψαν να το απολαύσω όσο ήθελα…

Η αλήθεια ειναι οτι μου εχουν λείψει πολύ διακοπές με φίλους. Τελευταια οτι κανονιζω απλά δεν κάθεται… γιαυτο σας λεω ΔΕΝ ΜΕ ΧΩΝΕΥΟΥΝ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ :p

Ο Αύγουστος στη συνέχεια ήταν λιγο .. σκληρός αλλά δεν θελω να γράψω πολλά. Θα σας αντιγράψω μόνο την ανάρτηση μου απο το Facebook γιατί δεν είμαι έτοιμη να επεκταθώ σχετικά με το θέμα!

Δεν ξέρω πότε θα δημοσιευσω αυτό το κείμενο αλλά ήθελα να το γράψω τώρα που τα συναισθήματα είναι ακόμα έντονα αλλά εγώ ακόμα μούδιασμενη.
Πέρα από τους δύο υπέροχους και ξεχωριστούς γονείς ο θεός με ευλόγησε με τους καλύτερους παππούδες και γιαγιάδες.
Ο κάθε ένας με τον δικό του χαρακτήρα με την δική του ιδιαίτερη προσωπικότητα αλλά κυρίως με μια μοναδική ξεχωριστή αξιοπρέπεια υπομονή και λεβεντιά. Και οι 4! δέχθηκαν πολλά χτυπήματα από την ζωή και τα αντιμετώπισαν όλα παλικαρισια!! Αυτό το μετέδωσαν και στους δύο γονείς μου και θέλω να πιστεύω και σε εμένα…
Χθες μας έφυγε ο παππούς Σταύρος ο τελευταίος από τους παππούδες…
Η απώλεια του είναι δύσκολη για όλους μας διότι όλοι του είχαμε αδυναμία… Παιδιά γαμπροί και εγγόνια. Είναι ένα κενό που θα μείνει αναπληρωτο όμως μέσα από την θλίψη νιώθω πολύ περισσότερο… ευτυχία και υπερηφάνεια.
Αφενός γιατί αυτός ο λεβέντης ήταν παππούς μου. Ήταν πάντα με το χαμόγελο, μας έδινε πάντα την ευχή του. Με το τραγούδι στο στομα και μια μεγάλη αγκαλιά για όλους μας.
Νομίζω ότι όλοι όσοι τον γνώρισαν έχουν κάτι να θυμούνται από εκείνον.
Αφετέρου διότι έφυγε γεμάτος από ζωή , όρθιος με το μυαλό στη θέση του κι έχοντας δει τρία παιδιά 4 εγγόνια και 2 δισέγγονα. Έφυγε παλικαρισια και λεβεντικα όπως ήθελε.
Δύσκολα θα ξεχαστεί αυτός ο άνθρωπος… Έχει ήδη αφήσει το στίγμα του σε όλους. Στην οικογένεια του στο χωριό στους φίλους και τους συγγενείς. Και όλοι όταν μιλούν για αυτόν έχουν μόνο καλό να πουν και να θυμηθούν και με κάνουν να νιώθω τόσο υπερήφανη που είμαι απόγονος του.
Παππουλη μου… Θα έχω πάντα την ευχή σου φυλαχτο μου και τη μοναδική σου φωνή μελωδία στην ψυχή μου. Ήδη μου λείπεις….αλλά όντως στη θύμηση σου ήδη χαμογελώ με αγάπη…

Και τώρα ήρθε η ωρα να σας καληνυχτίσω με την υπόσχεση (ελπίζω) να επιστρέψω σύντομα και να μοιραστώ μαζί σας τόσα και τόσα!!! Να είστε δυνατοί, να προσέχετε και να γεμίζετε τη ζωή σας με αυτά τα μικρά… αλλά ΤΟΣΟ σημαντικά! Αγαπη…. και μόνο αγάπη

Photo by XPS on Unsplash

Καληνυχτα!!!!