Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Glass Castle-Μια ταινία για τις ανθρώπινες σχέσεις και οι σκέψεις μου….

Είμαι εκ φύσεως κοινωνικό άτομο και οι στιγμές με τους φίλους μου και τους δικούς μου ανθρώπους είναι για μένα σημαντικές, πολύτιμες και ξεχωριστές γιαυτό μου αρέσει πολύ να βρίσκομαι μαζί τους. Υπάρχουν μέρες όμως που πραγματικά έχω ανάγκη να μείνω μόνη μου, να ηρεμήσω, να ξεκουραστώ, να σκεφτώ (ναι το κάνω κι αυτό που και που) και γενικά να περάσω λίγο χρόνο με τον εαυτό μου.

Αυτό το Σαββατοκύριακο λοιπόν ήταν δικό ΜΟΥ. Εκτός από κάποιες δουλειές που έκανα στο σπίτι (γιατί είμεθα και νοικοκυρές τρομάρα μας) , κοιμήθηκα πολύ, ξεκουράστηκα πολύ, ηρέμησα πολύ και βρήκα ευκαιρία να σκεφτώ (ναι είπαμε το κάνω) να αναθεωρήσω, να ξεκαθαρίσω και να βάλω ίσως σε τάξη κάποια πράγματα μέσα μου . Κάποιες συζητήσεις-διαφωνίες μου έφεραν στην επιφάνεια καταχωνιασμένες σκέψεις σχετικά με τις σχέσεις μας με τους άλλους. Αναρωτήθηκα λοιπόν για άλλη μια φορά γιατί και αν οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων έχουν τελικά γίνει πιο περίπλοκες ή όχι.

Πολλοί λένε ότι η ζωή έχει δυσκολέψει πολύ και ίσως είναι αλήθεια. Εγώ πάλι πιστεύω πως δεν είναι η ζωή που έχει αλλάξει αλλά ο τρόπος που εμείς οι ίδιοι βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τα πράγματα και τις καταστάσεις γύρω μας.

Πιστεύω επίσης πως όλα μπορείς να τα αντιμετωπίσεις καλύτερα έχοντας γύρω σου τα κατάλληλα πρόσωπα. Με το πέρασμα των χρόνων βλέπεις ποιοι είναι εκείνοι που αξίζουν να είναι δίπλα σου, ποιοι είναι εκείνοι που σου στάθηκαν πραγματικά, ουσιαστικά και ποιοτικά … όχι ποσοτικά. Ποιοι είναι εκείνοι που μοιράστηκες πολλά μαζί τους, ποιοι είναι εκείνοι που σου έλειπαν όταν δεν μπορούσαν να είναι δίπλα σου. Ποιοι είναι εκείνοι που θέλουν να σε πηγαίνουν μπροστά και όχι να σε κρατάνε πίσω.

Δυστυχώς υπάρχουν περιπτώσεις που ορισμένους ανθρώπους δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να τους βγάλουμε από τη ζωή μας για πολλούς και διάφορους λόγους. Και αυτό είναι το πιο δύσκολο. Διότι ενώ βλέπεις ότι κάνουν κακό, είτε είσαι αναγκασμένος, είτε νιώθεις πως πρέπει να τους έχεις δίπλα σου.

Το Σαββατοκύριακο λοιπόν που μας πέρασε είδα μια εκπληκτική ταινία που σχετίζεται με το ζήτημα αυτό, των ανθρώπινων σχέσεων, της πολυπλοκότητάς τους, της δυσκολίας του να μπουν κάποια όρια, αλλά και τις μάχες που δίνουμε πολλές φορές τόσο με τον εαυτό μας όσο και με τους γύρω μας.

Η ταινία λέγεται “Glass Castle” και αφορά μια αληθινή ιστορία και συγκεκριμένα τη ζωή της δημοσιογράφου Jeannete Walls, στης οποίας την αυτοβιογραφία είναι βασισμένο το σενάριο.

Η Jeannete είναι η δεύτερη κόρη μιας δυσλειτουργικής οικογένειας τεσσάρων παιδιών. Οι γονείς τους είναι ανώριμοι, αντισυμβατικοί και αρνούνται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους φυσιολογικά. Η μητέρα, μια μποέμ καλλιτέχνις αδιαφορεί για το μεγάλωμα τους κι ο πατέρας ένας αλκοολικός τα κακομεταχειρίζεται και τα αναγκάζει να ζήσουν στην απόλυτη φτώχεια από επιλογή του και μόνο. Έτσι εκείνα αναγκάζονται να προσέχουν τον εαυτό τους, αλλά και το ένα το άλλο με βασικό σκοπό να φύγουν κάποια στιγμή από το σπίτι τους και να ακολουθήσουν τα όνειρά τους.

H Jeannete λοιπόν κάποια στιγμή φεύγει, σπουδάζει, ξεκινάει την καριέρα της και ετοιμάζεται να αποκτήσει την δική της οικογένεια καθώς αρραβωνιάζεται τον David. Καθώς λοιπόν βρίσκεται στην καμπή αυτή της ζωής της, αναπολεί τα δύσκολα παιδικά της χρόνια, αναζητώντας όμως σε αυτά, και τις καλές και όμορφες στιγμές που έζησε. Κάνει μια ενδοσκόπηση στη σχέση της με τους γονείς της και κυρίως με τον πατέρα της και δίνει μια μάχη με τον εαυτό της προκειμένου να πάρει κάποιες αποφάσεις.

Η ταινία είναι δυνατή και πολύ συγκινητική, μια γροθιά στο στομάχι, καθώς γνωρίζουμε ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να συμβούν όχι μόνο στην οικογένεια της διπλανής πόρτας αλλά και σ’ εμάς τους ίδιους. Το cast αποτελείται από εκπληκτικούς ηθοποιούς με βασικούς πρωταγωνιστές τον υπέροχο Woody Harrelson, την μοναδική Naomi Watts και την επίσης αξιόλογη Brie Larson. Πολύ καλό σενάριο, και τώρα που το σκέφτομαι ίσως αναζητήσω και το βιβλίο αλλά και φοβερή σκηνοθεσία με στιγμές που συγκλονίζουν και μας βάζουν σε βαθιές σκέψεις.

Όπως ήδη ανέφερα σχεδόν όλοι έχουμε γύρω μας τοξικά άτομα που παλεύουμε να κάνουμε στην άκρη και πολλές φορές δεν είναι καθόλου μα καθόλου εφικτό, πόσο μάλλον όταν είναι πρόσωπα της οικογένειάς μας και του ευρύτερου περιβάλλοντός μας. Παρόλα αυτά θα πρέπει να μάθουμε να προστατεύουμε τους εαυτούς μας και να μην αφήνουμε τα πρόσωπα αυτά να μας κρατάνε πίσω είτε είναι οικογένεια ,είτε συγγενείς , είτε φίλοι, είτε απλοί γνωστοί . Σε περίπτωση που δεν μπορούμε να τους βγάλουμε από τη ζωή μας απλά κρατάμε αποστάσεις και προσπαθούμε όσο γίνεται να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους, τα καπρίτσια τους και τις παράλογες πολλές φορές απαιτήσεις. Δεν είναι κακό να θέλουμε να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας, κακό είναι να θέλουμε να βλάψουμε τους άλλους

Σε ένα παλιότερο κείμενό μου που θα βρείτε εδώ είχα γράψει το εξής, με το οποίο θα κλείσω τη σημερινή ανάρτηση

” Γεμίστε τη ζωή σας με ανθρώπους θετικούς, χαμογελαστούς, όχι μίζερους και σίγουρα όχι αρνητικούς. Βγάλτε από αυτήν κάθε τι τοξικό, κάθε τι που σας λυπεί, που σας βαραίνει. Η ζωή είναι μικρή για να την γεμίζουμε με τοξικούς ανθρώπους.

Με αυτό το κομματάκι σας αποχαιρετώ, σας καληνυχτίζω και σας εύχομαι μια όμορφη εβδομάδα με πολύ πολύ θετική ενέργεια!!!

Φιλάκια πολλά
Μαρία