Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Γιατί είμαι υπερήφανη;

Καλό σαββατιάτικο χουχουλιάρικο απόγευμα!!!
Χάθηκα λίγο αλλά μετά το χειρουργείο προσπαθούσα να προσαρμοστώ ξανά σε ρυθμούς καθημερινότητας και δουλειάς.

Επιτέλους δείχνει να χειμωνιάζει και πραγματικά απολαμβάνω την σημερινή ημέρα. Αποφάσισα να μην το κουνήσω ρούπι από το σπίτι, κοιμήθηκα δίχως να βάλω ξυπνητήρια… έκανα μόνο κάτι δουλίτσες και μαγείρεψα και μετά άραξα. 

unsplash-logoNathan Dumlao

Είδα ταινία, τελείωσα βασικά την «Πεντάμορφη και το Τέρας» σε 3D που το είχα ξεκινήσει πριν λίγες μέρες αλλά ήμουν τόσο πτώμα που με πήρε ο ύπνος και σήμερα αποφάσισα τυλιγμένη με την κουβερτούλα μου στον καναπέ… να την τελειώσω. Και το χάρηκα γιατί είναι μια ταινία γεμάτη συναισθήματα, συγκίνηση και… ελπίδα. Θα σας ετοιμάσω σύντομα ελπίζω παρουσίαση. Πριν λίγο έφτιαξα μια ζεστή ζεστή σοκολατίτσα… άναψα τη σόμπα μου, στο γραφείο μου, πήρα κι ένα μπουκάλι νερό….. απο το ψυγείο (ναι ναι το λες και ψυχασθένεια) και άραξα στον υπολογιστή μου να σας γράψω. 

Photo by comicbook.com

Σήμερα η μέρα είναι «βαριά«. Ανέκαθεν η γιορτή του Πολυτεχνείου με επηρρέαζε λίγο περισσότερο από τις άλλες Εθνικές Εορτές. Με «βαραίνει» περισσότερο . Δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή είναι πιο «κοντά» στην δική μου ηλικία (ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ :p ), ίσως επειδή τα γεγονότα συνεχίζουν να επηρεάζουν την δική μου γενιά, ίσως επειδή είμαι φανατικά ταγμένη κατά του φασισμού, ίσως επειδή έχω διαβάσει πάρα πολλά για την ιστορική αυτή μέρα,  ίσως επειδή έχει ένα διαφορετικό βάρος από τις υπόλοιπες γιορτές.  Όχι μεγαλύτερο, ούτε μικρότερο. Απλά διαφορετικό… και πάντα επίκαιρο. Είναι μια μέρα βαριά, έντονη και γεμάτη πολλά συναισθήματα. Και υπερηφάνεια

Πηγή Φωτογραφίας: The Pressroom

Λέγοντας λοιπόν υπερηφάνεια θα ήθελα να σας μιλήσω για κάτι άσχετο με το Πολυτεχνείο μεν αλλά κάτι για το οποίο θέλω να γράψω καιρό τώρα. Πολύ συχνά, κυρίως στα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο έχω συναντήσει ατάκες τύπου: «είμαι υπερήφανος που είμαι ΑμΕΑ«, «είμαι υπερήφανη που είμαι κωφή«, «είμαι υπερήφανος που είμαι gay» κλπ κλπ. 

Θα ήθελα λοιπόν να εκφράσω, τις ενστάσεις μου σε αυτές τις βαρυσήμαντες δηλώσεις. Είμαι ΑμΕΑ με πληθώρα προβλημάτων, τα οποία αναγνωρίζω και έχω αποδεχτεί, αν και ποτέ δεν είδα τον εαυτό μου ως κάτι τέτοιο.  Αν είμαι υπερήφανη γι’ αυτό; Όχι φυσικά! Δεν είναι κάτι που το επέλεξα, ούτε που το ζήτησα. Δεν είναι κάτι για το οποίο προσπάθησα ή πάλεψα. Είναι κάτι που μου έτυχε και έμαθα να ζω με αυτό. Είναι κάτι το οποίο δεν θα ήθελα να έχω, είναι κάτι το οποίο σε ένα βαθμό παλεύω να υπερπηδήσω. Στο βαθμό που μπορώ. Θα ήταν ψέματα αν σας έλεγα ότι αν ως δια μαγείας υπήρχε τρόπος όλα αυτά τα προβλήματα να εξαφανιστούν, δεν θα τον αναζητούσα. Επομένως γιατί να είμαι υπερήφανη για κάτι που δεν επέλεξα; 

unsplash-logoPriscilla Du Preez

Αν μπορώ να πω ότι είμαι υπερήφανη για κάτι, είναι για όλα όσα κατάφερα παρά τα προβλήματα αυτά. Είναι για όλα όσα με βοήθησαν να βιώσω, να καταλάβω και για όσα με δίδαξαν. Είναι γιατί έμαθα να βάζω στόχους και να κερδίζω μικρές και μεγάλες μάχες. Και άλλες να τις χάνω φυσικά. Και να μαθαίνω από αυτές και οι επόμενες να με βρίσκουν δυνατότερη, με περισσότερες εμπειρίες και πιο προετοιμασμένη. 

Αν νιώθω για κάτι υπερήφανη είναι γιατί έμαθα να αναγνωρίζω, να αποδέχομαι τα προβλήματά μου, να συμβιώνω και να συμβαδίζω με αυτά. Άλλα να τα ξεπερνώ, άλλα να τα αγνοώ και με άλλα να απλά να «συγκατοικώ«. Είναι γιατί με έμαθαν να βρίσκω λύσεις για όλα τα εμπόδια στην καθημερινότητά μου και όχι μόνο . 

unsplash-logoAgnieszka Boeske

Είναι γιατί έμαθα με την βοήθεια της οικογένειάς μου πως τίποτα δεν σου χαρίζεται…και πως για όλα πρέπει να παλέψεις και να διεκδικείς εκείνα που σου αξίζουν. Τέλος είναι γιατί δεν τα άφησα να με βάλουν κάτω. Ναι υπήρξαν στιγμές που λύγισα, που υπέκυψα. Σηκώθηκα όμως, καθάρισα τα ματωμένα μου γόνατα, επούλωσα όλες τις πληγές και συνεχίζω. 

Θα ήθελα επειδή ανέφερα παραπάνω και την ατάκα  «Είμαι υπερήφανος που είμαι γκέι» να σας παραθέσω μια παλιά ανάρτηση του αγαπημένου ηθοποιού Χρήστου Σιμαρδάνη που έφυγε πολύ νέος από τη ζωή. Μια ανάρτηση που με άγγιξε και πραγματικά αγάπησα: 

«Την ημέρα του Gay Pride μου ζήτησαν από ραδιοφωνικό σταθμό να μιλήσω, αλλά τους είπα ότι δεν συμφωνώ. Δεν είμαι περήφανος που είμαι ομοφυλόφιλος.Κανείς δεν μπορεί να είναι περήφανος για το τι κάνει στο κρεβάτι του. Είναι σαν να λες «είμαι περήφανος που έχω αυτιά». Δεν μπορείς να είσαι περήφανος επειδή είσαι θηλαστικό ή επειδή έχεις δύο αυτιά. Περήφανος μπορείς να είσαι για χίλια δύο άλλα πράγματα. Θα μου άρεσε να νιώθω περήφανος για τον εαυτό μου για κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά μου. Δεν νιώθω περήφανος που είμαι gay, ούτε εσύ πρέπει να νιώθεις περήφανος που είσαι straight. Να είσαι περήφανος επειδή είσαι τίμιος, καλός άνθρωπος, ή καλός πατέρας».

unsplash-logoHelena Lopes

Τα λόγια αυτά συνοψίζουν σε λίγες μόνο σειρές όλη μου τη φιλοσοφία. Τα ΑμΕΑ, οι κωφοί, οι τυφλοί, οι gay, οι μαύροι ..δεν είναι ένα υποσύνολο της κοινωνίας, ανήκουν στο σύνολό της.. Δεν είναι ούτε ανώτεροι, ούτε κατώτεροι. Είναι απλά διαφορετικοί. Διαφορετικοί λόγω κάποιων ιδιαιτεροτήτων, που τους κάνουν να διαφέρουν από την πλειοψηφία. Ιδιαιτεροτήτων που για διάφορους λόγους χρήζουν προσοχής και διαφορετικής μεταχείρισης τόσο από τους ίδιους, όσο από το περιβάλλον τους και από την κοινωνία, την πολιτεία και το κράτος.(Τώρα για το κράτος πρόνοιας που υποτίθεται ότι έχουμε.. θα έλεγα καμιά κουβέντα αλλά… δεν είναι της παρούσης. Άλλη φορά).  

Επομένως όχι, δεν είμαι περήφανη που είμαι κωφή, που είμαι άτομο με κινητικές δυσκολίες, που έχω φάει τη μισή μου ζωή μέσα στα νοσοκομεία. Είμαι όμως υπερήφανη για την οικογενειά μου, για το περιβάλλον μου και για όλα όσα έμαθα και κατάφερα λόγω των δυσκολιών αυτών. 

unsplash-logoJose A.Thompson

Αυτές είναι κάποιες σκέψεις που έχω στο μυαλό μου εδώ και καιρό και θέλησα να τις μοιραστώ μαζί σας. Θα χαρώ να μου πείτε τις απόψεις σας, τις ενστάσεις σας, αν συμφωνείτε ή αν διαφωνείτε μαζί μου 🙂

Θα σας αφήσω προς το παρόν να ετοιμάσω και κάποιες μελλοντικές αναρτήσεις καθώς μέσα στην εβδομάδα δεν έχω το κουράγιο και στη συνέχεια να κάνω κάποια άλλα πράγματα στον υπολογιστή μου πριν αράξω για σειρά και ταινιούλα!!! Κλείνοντας όμως θα σας βάλω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Herman Esse , Demian, που διαβάζω αυτή την περίοδο και πραγματικά λάτρεψα γιατί σχετίζεται κάπως με όσα σας έγραψα. 


Η ζωή κάθε ανθρώπου είναι ένας δρόμος προς τον εαυτό του, το πρόπλασμα ενός δρόμου, το προσχέδιο ενός μονοπατιού. Κανένας άνθρωπος δεν έφτασε να είναι εντελώς ο εαυτός του, ωστόσο, οι πάντες φιλοδοξούν να το κατορθώσουν, άλλοι στα τυφλά, άλλοι µε περισσότερο φως, ο καθένας όπως μπορεί.
Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τις μεμβράνες και το κέλυφος από τ’ αυγό ενός αρχέγονου κόσμου.
Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι. Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια. Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση κι απάνω και ψάρια από τη μέση και κάτω. Ο καθένας, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια της φύσης να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ύπαρξη.
Οι ρίζες μας είναι κοινές. Όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα. Το κάθε άτομο ξεπετιέται από την ίδια άβυσσο, αγωνίζεται να πετύχει το σκοπό του.
Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, μα κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του

«Demian» ,Herman Esse

Καλό Σαββατόβραδο σε όλους.. είτε έχει έξοδο είτε χουχούλιασμα!!! 

unsplash-logoMelissa Askew
Print Friendly, PDF & Email