Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Φταίμε τελικά εμείς;

Καλησπέρα σας και πάλι!!!

Διάφορες αλλαγές (ευχάριστες) με κράτησαν πάλι για λίγο μακριά από το blog μου αλλά όχι για πολύ 🙂 Προσπαθώ να οργανώσω το χρόνο μου και να τον μοιράσω σε όλα όσα έχω να κάνω ούτως ώστε να είμαι παντού… παρούσα. Βέβαια δεν είναι πάντα εφικτό αυτό, οπότε σε κάποια πράγματα θα πρέπει να δίνεται προτεραιότητα 🙂

Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα θέμα που με απασχολεί πολύ τον τελευταίο καιρό ,τις προσωπικές σχέσεις, και το πόσο πολύπλοκες έχουν γίνει στην εποχή μας. Σε μια εποχή που υπάρχουν τόσοι τρόποι να επικοινωνούμε μεταξύ μας, εμείς έχουμε καταφέρει να αποξενωθούμε. Και όχι, δεν θα τα ρίξω ούτε στην τεχνολογία, ούτε στο Facebook ούτε σε τίποτα από αυτά, στα οποία πολύ εύκολα οι περισσότεροι εναποθέτουν ευθύνες. Το σφάλμα είναι δικό μας. Είναι όλων όσων κοιτάζουν να “κάνουν τη δουλειά τους” χωρίς να σκέφτονται ποιον “ρίχνουν” ποιον στενοχωρούν και ποιον πληγώνουν. Σε αυτά δεν μας φταίει η τεχνολογική εξέλιξη αλλά ο άνθρωπος και η νοοτροπία του.

Καμιά φορά σε συζήτηση με δικούς μου ανθρώπους, όταν μιλάμε για τα κρούσματα κακίας και αχαριστίας που βλέπουμε αλλά και δεχόμαστε διαρκώς(και δεν είναι καθόλου λίγα πιστέψτε με), καταλήγουμε να λέμε ότι εμείς φταίμε που ανοιγόμαστε, και δίνουμε και βοηθάμε κλπ κλπ. Αλλά να σας πω κάτι; Αρνούμαι να το δεχτώ.

Δεν φταίμε εμείς που θέλουμε να είμαστε άνθρωποι, που θέλουμε να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε, που θέλουμε πάντα  να ευχόμαστε αλλά και να βλέπουμε το καλό σε όλους και να μην είμαστε καχύποπτοι. Δεν φταίμε εμείς αν το χέρι βοήθειας που απλώνουμε στους άλλους, εκείνοι το εκλαμβάνουν σαν έδαφος πρόσφορο για εκμετάλλευση. Αρνούμαι να το δεχτώ και κυρίως αρνούμαι να χάσω τον εαυτό μου και την ανθρωπιά μου. Αρνούμαι να αλλάξω για τους άλλους.

Θα μου πείτε: Δήλαδη πάντα οι άλλοι φταίνε; Ούτε καν! Όλοι κάνουμε λάθη και όλοι ζητάμε και δίνουμε ευκαιρίες. Αλλά προτιμώ να έρθεις και να μου πεις στα ίσια ποιο είναι το λάθος μου και ποιο είναι το πρόβλημά σου παρά να με βάζεις στη διαδικασία να κατηγορώ τον εαυτό μου που πάλι ήμουν εκεί για σένα.

Και φυσικά όσα λέω δεν σημαίνουν ότι θα την πατάω ξανά και ξανά από τους ίδιους.Πιστεύω στις δεύτερες ευκαιρίες αλλά μόνο σε αυτές. Όταν με βάζουν σε διαδικασία να δώσω και τρίτες και τέταρτες ξενερώνω τρελά. Ακόμα κι αν πω ότι ok ας το κάνω άλλη μια φορά, μέσα μου ουσιαστικά έχω σπάσει και έχω χάσει κάθε εμπιστοσύνη, ενώ τηρώ μια τάση επιφυλακτικότητας που ούτε μου πάει αλλά ούτε και μου αρέσει καθόλου. Δεν θα επιτρέψω όμως στη Μαρία να γίνει καχύποπτη και να σταματά να επιδιώκει να γνωρίζει κόσμο και να κάνει πραγματικές και ουσιαστικές σχέσεις ακόμα κι αν αυτές σπανίζουν πια. Θα ανοίξω τις κεραίες μου, θα βάλω τα ραντάρ μου, τα σημάδια μου, θα γίνω λίγο πιο προσεκτική , αλλά ως εκεί. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα την ξαναπατήσω, σημαίνει ότι ίσως είμαι λίγο πιο προετοιμασμένη, πιο προϊδεασμένη, ενώ φυσικά μπορεί και να υπάρχουν  δυσάρεστες εκπλήξεις.

Δεν φταίμε λοιπόν όλοι όσοι έχουμε μάθει να δίνουμε την ψυχή μας. Φταις εσύ που έμαθες να κάνεις τη δουλειά σου και μετά να τσακίζεις τους άλλους δίχως δεύτερη σκέψη . Που ανταποδίδεις την καλή πράξη με αχαριστία. Που δεν έμαθες να λες “ευχαριστώ”,” συγνώμη”, “έχω άδικο” μην τυχόν και τσακιστεί το πολύτιμο εγώ σου .  Μάθετε να αγαπάτε τους γύρω σας ουσιαστικά, να δίνετε κομμάτι από τον εαυτό σας, και όχι επιφανειακά και μετά να γυρίζετε σε κάθε ευκαιρία την πλάτη. Τουλάχιστον σε εκείνους που σας αφιέρωσαν τον πολύτιμο χρόνο τους και που σας νοιάστηκαν, και σας πρόσεξαν. Δυστυχώς η αχαριστία είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της σημερινής κοινωνίας, και όπως συνηθίζουμε να λέμε στο σπίτι μου: είναι το χειρότερο αμάρτημα. Είναι έγκλημα.

Δεν έχω συγκεκριμένο λόγο που τα γράφω αυτά, ούτε απευθύνομαι κάπου συγκεκριμένα! Είναι γενικές σκέψεις και απόψεις που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας και φυσικά να ακούσω και τις δικές σας. Εσείς πιστεύετε ότι πρέπει να αλλάζουμε;Ότι πρέπει να γινόμαστε καχύποπτοι; Πιστεύετε στις δεύτερες ευκαιρίες ή όχι και κατά πόσο πιστεύετε ότι κάποιος μπορεί να αλλάξει;;

Προς το παρόν σας γλυκοφιλώ

ΧΧΧΧΧ