Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Φιλία…. τι όμορφο πράγμα!

unsplash-logoTyler Nix

Καλησπέρα σε όλους!

Χάθηκα για μια ακόμα φορά αλλά η αλήθεια είναι ότι εδώ και μέρες δεν ήμουν ιδιαίτερα σε mood για γράψιμο. Δεν ξέρω γιατί , βασικά δίχως κάποιο συγκεκριμένο λόγο .

Ψάχνοντας λοιπόν στο διαδίκτυο για θέματα που θα μπορούσα να γράψω συνειδητοποίησα ότι αν και μιλάω συχνά για τους φίλους μου, δεν έχω αναφερθεί ποτέ στην φιλία ως ιδέα και στο πόση μεγάλη σημασία έχει για εμένα!

Ξεκινώντας, θυμήθηκα τα σχολικά λευκώματα με τις ερωτήσεις που ανταλλάσσαμε στα εφηβικά μας χρόνια. Σε όλα υπήρχε η κλασική ερώτηση «Τι είναι φιλία«; και θυμάμαι την πρώτη απάντηση που έβλεπα σχεδόν σε όλα: «Φιλία λέξη ιερή, φιλία λέξη θεία, που γράφεται μες στη καρδιά και όχι στα βιβλία«. Πόσο αληθινό αυτό το τετράστιχο??

Δεν πιστεύουν όλοι στη φιλία και δεν στάθηκαν όλοι τυχεροί όσον την αφορά. Προσωπικά την βίωσα «στο πετσί» μου από όλες τις πλευρές. Η ζωή μπορεί να μην μου χαρίστηκε σε πολλά, μπορεί να με δυσκόλεψε σε ακόμα περισσότερα, έγραψα όμως και πρόσφατα στο facebook πως ο Θεός με αντάμειψε με πολλούς και καλούς φίλους. Πολλοί πιστεύουν πως μπορείς να έχεις μόνο έναν ή δυο φίλους όμως νομίζω πως αποτελώ την εξαίρεση στον κανόνα αυτό. Δεν έχω έναν ή δύο. Έχω την τύχη, την ευλογία θα έλεγα να έχω πολλούς. Και θα ήταν κρίμα κι άδικο για κάποιον από αυτούς που μου έρχονται πρώτοι στο μυαλό να πω ότι δεν θεωρείται φίλος με όλη την έννοια της λέξης. Δεν μπορώ να αφήσω κανέναν απ’ έξω! Σίγουρα η κάθε σχέση έχει την δική της ταυτότητα και με κάθε άνθρωπο έχουμε διαφορετικό είδος φιλίας, αυτό όμως δεν υποτιμά την αξία της σε καμιά περίπτωση.

 Το να περπατάς με ένα φίλο στο σκοτάδι είναι καλύτερο από το να περπατάς μόνος στο φως.

Helen Keller, 1880-1968, Αμερικανίδα συγγραφέας

Τι είναι όμως αυτό που μας κρατάει για καιρό κοντά σε κάποιον φίλο μας; Που μας δένει μαζί του, που μαθαίνουμε να τον εμπιστευόμαστε και να τον νιώθουμε δικό μας; Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω ότι πιστεύω ότι όλες οι σχέσεις μας είναι ένα συνονθύλευμα μοίρας και επιλογών. Τι εννοώ: Η μοίρα είναι εκείνη που μας φέρνει κοντά με κάποια πρόσωπα. Άλλους τους γνωρίζουμε στο σχολείο, άλλους στη δουλειά, άλλους μέσα από το οικογενειακό-φιλικό περιβάλλον κλπ κλπ. Από εκεί και πέρα όμως είναι στο χέρι μας και στο δικό τους να κρατηθεί αυτή η σχέση. Και φυσικά είναι αμοιβαίο. Αυτό δεν σημαίνει ότι σε μια φιλία όλα είναι μία σου και μία μου, μπορεί κάποιος να χρειάζεται ή να μπορεί να δώσει το 70% και κάποιος άλλος το 30% . Οι σχέσεις δεν μπαίνουν σε ζυγαριά και δεν μετριούνται ποσοτικά αλλά ποιοτικά. Σε όλα μετράνε οι συνθήκες αλλά και η πρόθεση. Μετράνε πολλά βασικά.

Καταρχήν θα πω ότι ένας παράγοντας είναι η χημεία. Θεωρώ ότι είναι το πρώτο πράγμα που φέρνει κοντά δυο ανθρώπους. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι γινόμαστε φίλοι αμέσως με κάποιον που γνωρίζουμε. Είπα ξανά πιο πάνω ότι κάθε σχέση έχει τη δική της ταυτότητα. Με τη Μαρία για παράδειγμα που είναι από τις πιο παλιές μου φίλες, ήταν αυτό που λέμε «Έρωτας με τη πρώτη ματιά». Από τα πρώτα δευτερόλεπτα κολλήσαμε. Ξεκινήσαμε από το φροντιστήριο, από μια συζήτηση για μια τηλεοπτική σειρά και από εκείνη τη μέρα που απλά έτυχε να κάνουμε μαζί μάθημα γίναμε αχώριστες. Απλά λιτά και ξάστερα. Και αν και χωριστήκαμε για ένα διάστημα καθώς σπουδάσαμε σε διαφορετικές πόλεις η απόσταση δεν μας εμπόδισε ποτέ και δεν μείωσε στο ελάχιστο την αγάπη μας.

Το ίδιο ακριβώς και με το γειτονάκι μου, τη φίλη μου την Κατερίνα, με την οποία επίσης, σε πιο μικρή βέβαια ηλικία κολλησαμε έτσι απλά ένα βράδυ στη γειτονιά .Με εκείνη μπορεί να κάνω να μιλήσω … μήνες ολόκληρους. Όμως κάθε φορά που βρισκόμαστε είναι σαν να μιλούσαμε 10 λεπτά πριν. Δεν μας φαίνεται περίεργο ούτε έχουμε την ανάγκη για συχνότερη επικοινωνία. Έτσι συνηθίσαμε κι έτσι το κρατήσαμε. Την βλέπω λιγότερο από όλες αλλά έχει δική της ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου.

Φίλος είναι κάποιος που σου δίνει πλήρη ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου.

Jim Morrison, 1943-1971, Αμερικανός τραγουδιστής

Με την Θεώνη από την άλλη, που είναι η πιο πρόσφατη φίλη μου και συγκριτικά με τα άλλα κορίτσια δεν έχουμε ζήσει τόσα πολλά μαζί, κολλήσαμε με την πάροδο του χρόνου. Γνωριστήκαμε σε κάποια σεμινάρια, συνεργαστήκαμε σε κάποιο πρότζεκτ(έχουμε την ίδια ψυχασθένεια και οι δυο), αρχίσαμε να βγαίνουμε αραιά και που για κανένα καφέ και με τον καιρό καταλήξαμε να κάνουμε συζητήσεις καρδιάς και ψυχής και να λέμε η μία στην άλλη πράγματα που δύσκολα λέμε σε άλλους. Και είναι από τους ανθρώπους που μπορώ πραγματικά να είμαι ο εαυτός μου 100% αν και χρονικά την γνωρίζω λιγότερο από όλες.

Στη συνέχεια μια τελείως διαφορετική σχέση έχω με την κουμπαρούλα μου και ξαδέρφη μου, την Κατερίνα. Είναι το διδυμάκι μου , ο άνθρωπος που πάντοτε μοιραζόμουν τα πάντα μαζί του, ο άνθρωπος που είχα και έχω δίπλα μου σε όλες τις στιγμές της ζωής μου. Ευχάριστες, δυσάρεστες, χαρές, λύπες, νίκες και απώλειες, γλέντια αλλά και πολύ πολύ δύσκολες στιγμές. Το πρώτο άτομο που σκέφτομαι να ενημερώσω σχεδόν για τα πάντα! Αν και μεγαλώσαμε σε διαφορετικές πόλεις, νιώθω ότι μεγαλώσαμε μαζί, καθώς είμαστε «κοντά» σχεδόν από τότε που γεννήθηκε κι έχω μαζί της έναν ιδιαίτερο και άρρηκτο δεσμό. Είναι το άλλο μου μισό!

Η κουμπαρούλα νο 2, η Πασχαλίτσα μου ήταν και είναι ο συνεργός μου σε όλα, από τα φοιτητικά χρόνια κι έπειτα. Το δέσιμό μας ήταν και μ’εκείνη σταδιακό και με το πέρασμα των χρόνων δυνατότερο. Περάσαμε μαζί όλη την … καθυστερημένη εφηβεία 😛 των φοιτητικών χρόνων μαζί, όλες τις αγωνίες για τις εργασίες, τις εξεταστικές αλλά και την μετέπειτα επαγγελματική μας εξέλιξη. Δεν θα ξεχάσω μάλιστα που πριν χρόνια, συναντήσαμε τυχαία δυο καθηγήτριές μας από το Πανεπιστήμιο και μας έλεγαν ότι μας θυμούνται πάντα μαζί στη σχολή!
Μοιραστήκαμε ξενύχτια, αγωνίες, καημούς, ερωτικές απογοητεύσεις (εμένα μην με κοιτάτε), φιλικές απογοητεύσεις, διαφόρων ειδών εξετάσεις για σχολές, για δημόσια, για μεταπτυχιακά κλπ κλπ (είμαστε και η μια χειρότερη από την άλλη) και άλλα πολλά. Ακούει κατά καιρούς όλων των ειδών τα κλαψουρίσματά μου, είχαμε τις δύσκολες στιγμές, είχαμε και τις όμορφες και συνεχίζουμε να βαδίζουμε η μια στο πλάι της άλλης.

Οι φίλοι είναι ο τρόπος του Θεού να ζητήσει συγγνώμη για (κάποιους από) τους συγγενείς που μας έδωσε.

Ανώνυμος

Κλείνοντας θα αναφέρω την Μαρίνα και τη Νάντια. Τα φιλαράκια μου, που μαζί τους (και με την Κατερίνα και τα αγόρια της παρέας) έχω κάνει τα καλύτερα ταξίδια, γλέντια , εξόδους και μου έχουν δείξει με πολλούς τρόπους την αγάπη τους, την στήριξή τους και την φιλία τους και είναι πάντα δίπλα μου σε όλα, με τις συμβουλές τους, τα όμορφα λόγια, τη φυσική αλλά και μη παρουσία τους. (Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκπληξη στις διακοπές μου, μια περίοδο που ήμουν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση, όπου απλά άκουσα φασαρία, γύρισα το κεφάλι και τους είδα όλους εκεί. Κάθε φορά που φέρνω τη στιγμή αυτή στο μυαλό μου, είναι σαν να συνέβη μόλις χθες!!!!Δεν θα το ξεχάσω ποτέ πραγματικά!!!!!).

Τέλος δεν θα μπορούσα να μην κάνω ξεχωριστή αναφορά στα αγόρια της ζωής μου. Τον ξάδερφο κολλητό Μάκη τον παρτενέρ μου στα σουβλάκια, στις ταινίες, στις σειρές και σε άλλα πολλά!Σε καλά και σε άσχημα! Σε χαρές και σε λύπες. Αλλά και στα αδέρφια της καρδιάς μου (τους οποίους θεωρώ κυρίως οικογένεια) Αντώνη, Δημήτρη, Κωνσταντίνο, Γιώργο και Δημήτρη. Τα 5 άτομα πού έχω στη ζωή μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Που έχω ζήσει μαζί τους πολλά και που αν και δεν βλεπόμαστε ιδιαίτερα, δεν μιλάμε δεν κάνουμε (για διάφορους λόγους) ιδιαίτερη παρέα, η αγάπη και ο δεσμός που υπάρχει μεταξύ μας είναι άπλα…. αδερφικός!!! Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο!

Η αναφορά στους πιο κοντινούς μου φίλους και ιδιαίτερα στα κορίτσια μου (γιατί o Θεός όπως είπα με έχει ευλογήσει και με πολλούς φίλους ακόμα, απλά τα πρόσωπα αυτά είναι ας πούμε… οι πιο ηχηρές παρουσίες στη ζωή μου 🙂 ), είναι για να τονίσω πως αν και με κάθε μία από αυτές έχω διαφορετική σχέση και από άποψη του τρόπου που γνωριστήκαμε και από τα χρόνια της γνωριμίας με την καθεμιά και από την διαφορετική χημεία αλλά και από το πόσο μπορούμε να βλεπόμαστε, η φιλία μου με όλες είναι εξίσου δυνατή. Διαφορετική αλλά δυνατή.

Πάμε λίγο να δούμε τα χαρακτηριστικά ενός πραγματικού φίλου. Το βασικότερο είναι η κατανόηση . Ειδικά στις μέρες μας που όλοι μας περνάμε τα ζόρια μας και ο καθένας σηκώνει το δικό του σταυρό πρέπει να υπάρχει κατανόηση και από τις δυο πλευρές. Είναι η συγχώρεση και η ικανότητα να αφήνουμε πίσω μας καταστάσεις που είναι ανούσιες και μηδαμινές.

Ένας καλός φίλος δεν είναι κτητικός, δεν ζηλεύει και δεν απαιτεί την αμέριστη προσοχή του άλλου. Του δίνει το χώρο του όταν βλέπει ότι εκείνος το έχει ανάγκη, του δίνει το χρόνο του και του δείχνει με τον τρόπο του ότι είναι πάντα εδώ. Ούτε ζηλεύει τους δικούς του φίλους και κατανοεί πως κάθε σχέση έχει τη δική της όπως λέω για τρίτη φορά, ταυτότητα.

Αληθινός φίλος είναι αυτός που παραβλέπει τις αποτυχίες σου και αντέχει τις επιτυχίες σου.

Doug Larson, 1926-, Αμερικανός αρθρογράφος

Ένας φίλος χαίρεται με τη χαρά σου και πονάει με τη λύπη σου. Μπορεί σωματικά να μην μπορεί να είναι δίπλα σου για διάφορους λόγους αλλά και μόνο όταν σου δείχνει ότι σε σκέφτεται και σε νοιάζεται πραγματικά σου είναι αρκετό. Χαίρεται με τις επιτυχίες σου και τις γιορτάζει μαζί σου. Σε παροτρύνει να κάνεις κι άλλα βήματα και να φτάσεις ακόμα παραπάνω και δεν συγκρίνει τις δικές του επιτυχίες-αποτυχίες με τις δικές σου.

Ένας φίλος είναι στο πλευρό σου ακόμα κι αν δεν ξέρει τι μπορεί να σου συμβαίνει, αν δεν σε βλέπει καλά. Δεν σε πιέζει να του πεις τι έχεις απλά σου λέει: «Εγώ είμαι εδώ. Αν θες μίλα αν δεν θες μην μιλάς. Εγώ είμαι δίπλα σου«.

Σου λέει τη γνώμη του για τις αποφάσεις σου αλλά τις σέβεται και δεν σε κατακρίνει γι’αυτές. Στηρίζει και δέχεται τις επιλογές σου ακόμα κι όταν διαφωνεί. Σέβεται τα όριά σου, τις ιδιαιτερότητές σου, την όποια διαφορετικότητά σου, τις ιδιορρυθμίες σου και σε αγαπάει γι’ αυτές χωρίς να προσπαθεί να σε αλλάξει. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να σου επισημαίνει τα λάθη σου. Νομίζω πως με τον σωστό τρόπο όλα γίνονται όπως πρέπει.

 Πάντα ένιωθα ότι το μεγάλο προνόμιο, ανακούφιση και παρηγοριά της φιλίας είναι ότι δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα.

Katherine Mansfield

Πολλοί λένε πως πάντα πρέπει να λες στους φίλους σου αυτά που σε πειράζουν. Ναι μεν συμφωνώ αλλά κι αυτό έχει ένα όριο. Προσωπικά, επειδή όπως είπα παραπάνω τους φίλους μου τους δέχομαι και τους αγαπώ γιαυτό που είναι, δεν θα μπω εύκολα στην διαδικασία να αρχίσω «με ενόχλησε αυτό, ή το ένα ή το άλλο» εκτός φυσικά αν πρόκειται για κάτι πολύ σοβαρό και που ίσως επιφέρει κάποιο ρήγμα στις σχέσεις μας. Προσωπικά είμαι της άποψης ή τα αφήνεις πίσω σου , τα ξεχνάς και προχωράς, ή στρίβεις δια του αρραβώνος. Γιατί όταν τα ελαττώματα του άλλου είναι τόσα πολλά (κατά τη γνώμη σου πάντα) που σε ενοχλούν τόσο και δεν μπορείς να τα αντέξεις ή να τα ανεχθείς μάλλον δεν ταιριάζατε τόσο όσο πίστευες. Και φυσικά δεν μιλάμε για τους καυγάδες εν βρασμώ ψυχής όπου όλοι θα πούμε πράγματα που δεν τα εννοούμε ή που μπορεί μια κατάσταση να ξεφύγει. Μιλάω για καταστάσεις που διαιωνίζονται.

Ο φίλος σου δεν είναι σάκος του μποξ ούτε είναι υποχρεωμένος να ανέχεται την κακοτροπία σου, την άσχημη συμπεριφορά σου και τα ξεσπάσματά σου μόνιμα. Άλλο μοιράζομαι το πρόβλημά μου με κάποιον κι άλλο του το φορτώνω και ξεσπώ πάνω του. Κι αν εκείνος είναι πρόθυμος να το ανεχτεί εσύ από την πλευρά σου θα πρέπει να αναγνωρίσεις κάποια όρια. Ο καθένας μας κουβαλάει τον δικό του σταυρό, δίνει τον δικό του αγώνα και δεν έχει πάντα το κουράγιο και τη διάθεση να φορτωθεί τα δικά σου προβλήματα. Να τα μοιραστεί και να τα συζητήσει ναι (γιαυτό είναι οι φίλοι άλλωστε 🙂 😉 ) αλλά όχι να γίνεται ο μόνιμος αποδέκτης των δικών σου ψυχολογικών.

Τέλος οι φίλοι σου δεν είναι κέντρο διερχομένων που σημαίνει ότι δεν μπορείς να μπαινοβγαίνεις στη ζωή τους όποτε θες δίχως λόγο κι αφορμή, γιατί έτσι σου κάπνισε , γιατί βρήκες μια γκόμενα / έναν γκόμενο γιατί έκανες άλλες παρέες και εμφανίζεσαι μόνο όταν θες να περάσεις καλά , να μοιραστείς το πρόβλημά σου (βασικά σε αυτή τη περίπτωση να του το φορτώσεις) ή να επωφεληθείς σε κάτι από αυτόν. Ναι, φυσικά όλοι, και το ανέφερα και παραπάνω, χρειαζόμαστε το χρόνο μας και το χώρο μας κάποιες φορές για διάφορους λόγους αλλά μη σου γίνει και συνήθεια να έχεις την απαίτηση από τον άλλον να περιμένει πότε εσύ θα χωρίσεις ή θα τσακωθείς με τον/την γκόμενο/α για να εμφανιστείς ξανά και να του κλαψουρίσεις! Ειδικά όταν το προηγούμενο διάστημα τον είχες γραμμένο στα παλαιότερα των υποδημάτων σου! (για να το θέσω κομψά).

Λάθη κάνουμε όλοι και θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Το θέμα είναι να μπορούμε να τα διορθώνουμε, να λέμε συγνώμη, να αναγνωρίζουμε την πρόθεση υπό την οποία έγιναν , να δίνουμε και να ζητάμε ευκαιρίες. Να ξέρουμε όμως και να κατανοούμε πως οι ευκαιρίες είναι συνήθως μετρημένες και πως όταν ο άλλος ξενερώσει πραγματικά, το γυαλί δύσκολα ξανακολλάει. Γιαυτό θα πρέπει να προσέχουμε πολύ πως φερόμαστε σε όσους αγαπάμε.

Η φιλία δεν είναι κάτι που σου μαθαίνουν στο σχολείο. Αλλά αν δεν έχεις μάθει το νόημα της φιλίας, στην πραγματικότητα δεν έχεις μάθει τίποτα.

Muhammad Ali

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφερθώ και σε όλους εκείνους που με απογοήτευσαν με τη συμπεριφορά τους και που ή έφυγαν ή τους έβγαλα από τη ζωή μου. Κακίες δεν κρατώ και δεν κράτησα ποτέ μου, ούτε μου συνέβη κάτι το ιδιαίτερα τραγικό, αλλά σε κάποιο σημείο της ζωής σου απλά συνειδητοποιείς ότι με κάποιους ανθρώπους δεν ταιριάζεις και δεν θελεις να συνεχίσεις τις πολλές συναναστροφές. Δεν έκοψα ποτέ κανέναν, δεν ευχήθηκα ποτέ το κακό κανενός. Για όλους πάντα θα νοιάζομαι γιατί ακόμα κι αυτοί που έφυγαν ή που εγώ απομακρύνθηκα έπαιξαν κάποια στιγμή το δικό τους ρόλο στη ζωή μου. Έζησα στιγμές, πέρασα καταστάσεις, είτε καλές είτε κακές και έμαθα και πήρα κι έδωσα πράγματα μέσα από τις σχέσεις αυτές. Κυρίως όμως μου έδειξαν μέσα από την δική τους συμπεριφορά τι ψάχνω από μια φιλία και ποιοι είναι οι πραγματικοί μου φίλοι!!! Σημαντικό μάθημα αυτό.

Όσο περνάνε τα χρόνια τα κριτήρια είναι διαφορετικά για κάθε άνθρωπο που θες ή δεν θες να έχεις δίπλα σου. Όσο πιο «δοκιμασμένος» είναι ο άλλος και δεν εννοώ μόνο χρονικά, τόσο πιο πολλά του «συγχωρείς» και περισσότερα αποδέχεσαι. Όσο περισσότερες καταστάσεις έχεις ζήσει, τόσο περισσότερες και συχνότερες «εκκαθαρίσεις» κάνεις και βλέπεις ποιος είναι πρόθυμος και αξίζει να παραμείνει δίπλα σου και ποιος όχι.

Ένα μοναδικό τριαντάφυλλο μπορεί να είναι ο κήπος μου… ένας μοναδικός φίλος, ο κόσμος μου.

Leo Buscaglia, 1924-1998, Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας

Οι φίλοι μου και ιδιαίτερα οι παραπάνω(σε αυτούς αφιερώνω την παράγραφο αυτή), είναι μαζί με την οικογένειά μου η ζωή μου όλη. Είναι το δίχτυ ασφαλείας μου, είναι το στήριγμά μου , το δικό μου λιμανάκι. Και όταν κάποιες φορές νιώσω φόβο, ανασφάλεια ή μοναξιά, ευθύς τους φέρνω στο μυαλό μου και απλά η σκέψη τους με καθησυχάζει και μου δίνει δύναμη. Κι όταν λυγίσω ξέρω απλά ότι είναι εκεί για μένα (όπως κι εγώ για εκείνους) και μου είναι αρκετό. Και φυσικά ζητώ συγνώμη αν κάποια στιγμή με τη δική μου συμπεριφορά έχω (πιθανό) στενοχωρήσει ή ξενερώσει με κάποιον τρόπο κάποιον από αυτούς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν θα στενοχωρούσα κάποιον σκόπιμα! Κλείνοντας τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για όλα, για την αγάπη τους, για την στήριξή τους για την δύναμη και την θετική ενέργεια που μου δίνουν όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί μαζί τους μπορώ να μοιραστώ τα πάντα. Τις χαρές μου, τις αγωνίες μου, τα όνειρά μου και τους φόβους μου. Χωρίς εσάς και την οικογένειά μου, δεν θα είχα τη ζωή που έχω!!!! Love you all!!!

Υ.Γ: κλείνοντας θα πω και θα τονίσω για άλλη μια φορά ότι δεν είναι μόνο τα παραπάνω παιδάκια οι φίλοι μου. Έχω πολλούς… άλλους πιο κοντά άλλους πιο μακριά, άλλους πιο παλιούς κι άλλους πιο πρόσφατους. Το δείχνουν και το δείχνω με πράξεις και όχι μόνο με λόγια. Και φυσικά τους αγαπώ όλους!