Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Ένας χρόνος και… δυο εβδομάδες ακόμα…

Photo by Jelleke Vanooteghem on Unsplash

Πριν λιγες μέρες κλεισαμε έναν χρόνο από την πρώτη εμφάνιση του covid-19 στην χώρα μας. Ένας χρόνος και…2 κρίσιμες εβδομάδες…. κι άλλες δυο… και έχουν τον ατελείωτο…

Αναμφισβήτητα ήταν μια περίερη, δύσκολη χρονιά όπου ζήσαμε πρωτόγνωρες καταστάσεις αλλά και πήραμε πολλά μαθήματα. Μάθαμε να μην θεωρούμε τίποτα δεδομένο… ούτε καν την ρουτίνα μας.

Από τη μια στιγμή στην άλλη η ζωή μας , η καθημερινότητά μας ανατράπηκε. Όλα όσα ξέραμε έγιναν “απαγορευμένα” όλα εκείνα που θεωρούσαμε όπως είπα δεδομένα. Μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένας καφές με φίλους, μια απλή καθημερινή μέρα στη δουλειά με συναδέλφους….

Για τα αρνητικά και τα άσχημα αυτής της περιόδου δεν θα σας μιλήσω. Είμαι σίγουρη ότι όλοι τα γνωρίζετε… από την καλή και την ανάποδη. Θα ήθελα όμως να σας μιλήσω για τα θετικά… Δεν έχει;;; Ποιος το λέει αυτό;

Πάντα ήμουν σαν την Πολυάννα , (από το γνωστό βιβλίο το οποίο με κράτησε ψηλά σε πολύ δύσκολες ώρες) και έψαχνα να βρω κάτι θετικό σε όλες τις αρνητικές καταστάσεις. Ακόμα κι αν ήταν ψίχουλα.

Έτσι λοιπόν ακόμα και τώρα έψαξα … και τα βρήκα!

Το βασικότερο είναι όπως ήδη είπα οτι μάθαμε να εκτιμάμε περισσότερο αυτά τα μικρά… τα πολύτιμα. Μάθαμε να προσεχουμε περισσότερο τους εαυτούς μας αλλά και τους γύρω μας. Συνειδητοποιήσαμε πόσο ευάλωτη αλλά και πόσο πολύτιμο αγαθό είναι η υγεία μας αφού βρισκόμαστε σε μια μόνιμη απειλή.

Μάθαμε να δουλεύουμε διαφορετικά(όσοι έχουμε ακόμα δουλειά δλδ) και αρχίσαμε να δουλεύουμε με πιτζαμούλες καφεδάκι έχοντας παράλληλα και τους συναδέλφους “δίπλα μας” μέσω της τεχνολογίας.

Η τεχνολογία στη χώρα μας πήγε ένα βήμα μπροστά. Όχι οτι δεν έχει ακομα δρόμο αλλά πολλά λειτουργούν πια περισσότερο διαδικτυακά, απαλλάσσοντας τον κόσμο απο τις ουρές κλπ. Κι αν κάποιοι δεν ήταν ξεροκέφαλοι και αρνητικοί, θα είχαμε ακόμα καλύτερα αποτελέσματα.

Στην ιατρική κοινότητα για πρώτη φορά έπεσε χρήμα για την ανακάλυψη των εμβολίων σε συντομότερο χρονικό διάστημα και παρά τον διχασμό που έχει προκληθεί αλλά και τις διάφορες αντιφάσεις, είναι πλέον γεγονός πως είναι μονόδρομος. Παράλληλα γίνονται ήδη προσπάθειες για την αντίμετώπισή του με διάφορα φάρμακα.

Όχι δεν βρίσκομαι σε ένα ροζ συννεφάκι και δεν τα βλέπω όλα άσπρα και χαρωπά. Σε καμιά περίπτωση. Τα αρνητικά και τα άσχημα δυστυχώς υπερκαλύπτουν όλα όσα προανέφερα και ψυχολογία μας βρίσκεται ήδη στα μαύρα τάρταρα…. και το καταλαβαίνω! Και γιαυτο δεν θα τα αναφέρω…

Επειδή όμως η κατάσταση είναι ίδια για όλους μας προσπαθήστε να βρείτε μικρές οάσεις στην κόλαση που ζούμε, μέχρι να επιστρέψουμε στην κανονικότητά μας.

Photo by Dylan Ferreira on Unsplash

Εγώ πχ έχω καθημερινή επικοινωνία με τα φιλαράκια μου, περισσότερη κι από πριν. Αυτό δεν σημαινει οτι μου λείπουν (μου λείπουν τοσο που πονάει πια) αλλά ξέρω πως ακόμα και τώρα κάνουν τα πάντα για να με στηρίξουν, είναι το λιιμανάκι μου, μιλαμε για τα παντα, γελάμε αγωνιούμε μαζί.

Κατερίνα, Μάκη, Μαρίνα, Νάντια, Θεώνη και Μαρία μου σας λατρεύω!!!! Δεν ξέρω πως θα το περνούσα όλο αυτό χωρίς εσάς.

Έτσι λοιπόν μιλήστε με τους φίλους σας, να ναι καλα οι βιντεοκλήσεις που μπορείτε να τους βλέπετε, δειτε πολλές ταινίες και σειρές, διαβάστε πολλά βιβλία, και ειναι και μια ευκαιρία να αρχίσετε ή να συνεχίσετε κάποιο χομπι

Επίσης υπάρχουν πολλά πολλά ενδιαφέροντα online σεμινάρια που μπορειτε να παρακολουθήσετε.

Λιγη υπομονή ακομα, ξέρω ότι έχετε κουραστεί να την ακούτε αυτή τη λέξη… αλλά είναι μονόδρομος. Πέρασαν τόσα… θα περάσει κι αυτό!!!
Το κεφάλι ψηλά και συνεχίζουμε με την ελπίδα να τελειώσει, να περάσει και να είμαστε όλοι γεροί και καλά…. ΧΑΜΟΓΕΛΑΜΕ!!!

Photo by Kyle Ryan on Unsplash