Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

My Brother: Ένα δυνατό, συγκλονιστικό video & η άποψή μου.

 

 

Εδώ και αρκετές μέρες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ένα νέο βίντεο με τίτλο «My Brother»(ο αδερφός μου).  Πριν ξεκινήσω με την δική μου άποψη και οπτική γωνιά σας παραθέτω μερικές πληροφορίες που βρήκα κάτω από το video στο επίσημο κανάλι του, στο YouTube. 

 


Παραμονή Χριστουγέννων. Σε έναν πολυσύχναστο εμπορικό δρόμο ένας νεαρός άνδρας με λοστό προκαλεί συνολικό χάος … Σκηνοθεσία: Θόδωρος Παπαδουλάκης Σκηνοθέτης: Παναγιώτης Παπουτσάκης Παραγωγός: Δημήτρης Ξενάκης, Αλεξάνδρα Μανουσάκης DOP: Βαγγέλης Κατριτζιδάκις Σκηνογράφος: Douglas Foote Παραγωγή: Indigo View Productions Η Αλεξάνδρα Μανουσάκης δημιούργησε την #RespectLife ( respectlife.gr ), μια ηλεκτρονική εκστρατεία ευαισθητοποίησης για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με κινητικά προβλήματα στις πόλεις της Ελλάδας. Έχουμε δει όλα τα οχήματα που εμποδίζουν τις ράμπες των αναπηρικών αμαξιδίων, τα εστιατόρια και τις καφετέριες που γεμίζουν τους χώρους των πεζοδρομίων με τραπέζια, καρέκλες, διαφημιστικά πινακίδες. Είναι η πραγματικότητα του φτωχού πολεοδομικού σχεδιασμού, αλλά πάνω απ ‘όλα, πρόκειται για μια κατάφωρη έλλειψη σεβασμού προς τους συνανθρώπους μας, θέμα ανθρώπινης ευπρέπειας. Και μας αφορά όλους. Η Αλεξάνδρα Μανουσάκης, το Οινοποιείο Μανουσάκης, η Παγκρήτια Ένωση Αμερικής (PAA) και η Indigo View Productions ενώνουν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν μια ταινία μικρού μήκους για να προσελκύσουν περισσότερη προσοχή στο πρόβλημα και να δείξουν ότι καθένας από εμάς μπορεί να κάνει τη διαφορά μας αλλάζοντας συνήθειες και απαιτούν καλύτερα πρότυπα από την κοινότητά μας. Να σκέφτεστε πέρα ​​από τη δική μας άνεση και να αρχίσετε να μοιράζεστε τις κοινότητές μας μεταξύ μας με ίσους όρους.


 

Πρόκειται για μια ταινία μικρού μήκους η οποία αποσκοπεί στο να περάσει κάποια μηνύματα και να θίξει αλήθειες πολλές και αναμφισβήτητα πρόκειται για ένα πολύ δυνατό και καλογυρισμένο video.  Αναμφίβολα η Ελλάδα είναι μια χώρα η οποία δεν προσφέρει τίποτα στα Άτομα με Ειδικες Ανάγκες. Ούτε από άποψη προσβασιμότητας, ούτε από άποψη παροχών και σίγουρα ούτε από άποψη κοινωνικής νοοτροπίας και παιδείας. Σίγουρα σε κάποιους τομείς υπάρχει βελτίωση στο πως αντιμετωπίζονται από τον κοινωνικό περίγυρο, όμως όχι όσο θα έπρεπε. 

Το βιντεάκι δείχνει τις εικόνες μιας σκληρής Ελληνικής πραγματικότητας. Κανένας σεβασμός στις ιδιαιτερότητες. Ο καθένας παρκάρει όπου βρει, ράμπες κλειστές, πεζοδρόμια περιορισμένα και με πολλά εμπόδια, άνθρωποι που δείχνουν να μην νοιάζονται. Ο μικρός προσπαθεί να πάει μια βόλτα την μικρή του αδερφή που βρίσκεται σε αμαξίδιο και αφού δυσκολεύεται αρκετά να περάσει, στο τέλος λόγω της αποκλεισμένης ράμπας, δεν καταφέρνει να κατεβάσει με ασφάλεια την αδερφή του από το πεζοδρόμιο, η οποία εν τέλει πέφτει και τραυματίζεται. Παρατηρούμε επίσης μια ανεξέλεγκτη κίνηση στο δρόμο, έλλειψη φαναριών, διαβάσεων κλπ. Τέλος εκείνο που διαπιστώνεται είναι και η παντελής έλλειψη των αρχών, τόσο κατά την στιγμή του ατυχήματος οσο και κατά την στιγμή του ξεσπάσματος του έφηβου.  Όχι μόνο ο ιδιος ο νεαρός αυτοδικεί, αλλά και οι πολίτες με τη σειρά τους αυτοδικούν πάνω σε εκείνον, χτυπώντας τον πριν καταλήξει στη φυλακή. Είναι όμως σωστό το μήνυμα που τελικά περνάει;

 

 

Που θελω να καταλήξω; Διανύουμε μια περίοδο που τα κρούσματα βίας κάνουν διαρκώς την εμφάνισή τους άλλοτε σε μικρό και άλλοτε σε μεγάλο βαθμό. Η ταινία αν και θέλησε θεωρώ να εστιάσει στην απουσία κοινωνικής ενσυναίσθησης και παιδείας όσον αφορά τα άτομα με ειδικές ανάγκες, έδωσε μεγάλη βάση στον θυμό, στην οργή και τέλος και χειρότερα, στη βία. Είναι σαν να δίνει άφεση αμαρτιών στο παιδί, το οποίο ξέσπασε (και με το δίκιο του) αλλά με λάθος τρόπο. 

 

Η βία φέρνει βία. Και καμιά μορφή βίας δεν είναι ανεκτή. Καμιά μορφή βίας δεν είναι δικαιολογημένη. Σκεφτείτε ότι κάθε ένας από εμάς έχει λόγους να είναι οργισμένος. Άλλος γιατί έχει προβλήματα υγείας, άλλος γιατί έχει οικονομικά προβλήματα, άλλος γιατί δέχεται βία στο σπίτι του και ακόμα χιλιάδες λόγους κι αιτίες που όλοι τα γνωρίζουμε και δεν χρειάζεται να απαριθμήσουμε. Με την λογική λοιπόν αυτή ο καθένας από εμάς θα δικαιολογείτο να αυτοδικήσει ή ακόμα χειρότερα, να χειροδικήσει. Η καθημερινότητα μας λοιπόν θα ήταν διαρκώς μια ζωή σε πόλεμο. Αυτό θέλουμε; Αυτή είναι η ζωή που θέλουμε να ζήσουμε; Αυτή είναι που επιθυμούμε για τα παιδιά μας;

 

«Η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο.»

«Είμαι έτοιμος να πεθάνω, αλλά δεν υπάρχει σκοπός για τον οποίο να είμαι έτοιμος να σκοτώσω.»

Μαχάτμα Γκάντι, 1869-1948, Ινδός ηγέτης

 

Να διευκρινίσω ότι αντιλαμβάνομαι πως πολλές φορές εν βρασμώ ψυχής όλοι μπορεί να ξεφύγουμε από τα όριά μας, να παραφερθούμε και να κάνουμε πράγματα που δεν θα θέλαμε. Εν βρασμώ ψυχής όντας αγανακτισμένοι από μια κατάσταση που δείχνει να διαιωνίζεται, ο καθένας μας εκείνη τη στιγμή μπορεί όντως να ξεσπάσει με λάθος τρόπο. Δεν είμαστε αλάθητοι και όλοι πέφτουμε σε σφάλματα και σε ακραίες ίσως πολλές φορές συμπεριφορές. Όλοι έχουμε τα όριά μας και πολύ συχνά το κερασάκι στην τούρτα μπορεί να μας κάνει να βγούμε εκτός εαυτού. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα πρέπει να προωθείται κιόλας η βία. 

Το βίντεο είναι πραγματικά όπως είπα εκπληκτικό. Και σκηνοθετικά αλλά και υποκριτικά. Κι αν έλειπε όλο αυτό το λάθος ξέσπασμα ή αν το είχε περάσει λίγο διαφορετικά, θα είχε κερδίσει ακόμα περισσότερο την συμπάθεια μου κι ακόμα περισσότερο θετικές εντυπώσεις. Θα πω όμως ότι χάρηκα που βγήκε διότι μας έβαλε όλους σε προβληματισμούς. Για την σκληρή πραγματικότητα στη χώρα μας, για την ίδια τη βία, για την συμπεριφορά των ανθρώπων και στις δυο πλευρές κλπ κλπ. 

Σχεδόν όλοι ξέρετε,  πολλοί μάλιστα από πρώτο χέρι, πως δεν λέω έξω από το χορό όλα αυτά, ούτε ελαφριά τη καρδία. Αν μη τι άλλο έχω φτάσει κι εγώ και η οικογένειά μου πολλές φορές στα όριά μας, έχουν γίνει τα νεύρα μας ένα τεντωμένο σκοινί και νιώθαμε ότι με το παραμικρό θα σπάσει και πραγματικά δεν ήταν λίγες οι φορές που θελήσαμε να τα κάνουμε όλα λαμπόγυαλο και για πολύ σοβαρούς λόγους. Τόσο σε νοσοκομεία, όσο σε ζητήματα γραφειοκρατίας κλπ κλπ. Πολλές οι δυσκολίες, πολλές οι αδικίες πολλά τα εμπόδια. Γνωρίζω λοιπόν πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι να διατηρήσει κανείς την λεπτή διαχωριστική γραμμή, που διακρίνει το σωστό από το λάθος, το δίκαιο από το άδικο, το πρέπον από το μη. 

Δεν είναι όμως αυτή η λύση. Πρέπει αφενός προκειμένου να επιφέρουμε την αλλαγή, να αλλάξουμε οι ίδιοι. Πρέπει στη συνέχεια να προωθήσουμε την σωστή παιδεία, την σωστή ενημέρωση και να προβούμε σε δράσεις που θα επιφέρουν σημαντικά αποτελέσματα και δεν θα καταστρέφουν ζωές. Δεν θα κάνουν κακό στους ίδιους ούτε στο περιβάλλον τους. Ξέρω πως όλο αυτό φαίνεται ουτοπικό, αλλά αντι να στρέψουμε την ενέργεια μας στο θυμό, δεν είναι προτιμότερο να την μετατρέψουμε σε παραγωγική;;; 

 

Ό,τι χρειάζεται βία για να διατηρηθεί, είναι καταδικασμένο.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας