Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Εκείνοι που αγαπάμε… μένουν για πάντα στις καρδιές μας…

unsplash-logoZoltan Tasi

Ξέρω ότι ο θάνατος είναι μέρος της ζωής και όπως πολύ σωστά μου είπε μια αγαπημένη φίλη, έχουμε φτάσει σε μια ηλικία αλλά και σε μια εποχή που αναγκαστικά μετράμε απώλειες. Δεν είναι καθόλου εύκολο και σίγουρα καθόλου διαχειρίσιμο. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε χωρίς τα αγαπημένα μας πρόσωπα και εμένα προσωπικά είναι κάτι το οποίο με τρομάζει. 

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύπλοκες και ιδιαίτερες. Υπάρχουν άνθρωποι που ίσως να τους γνωρίζουμε για όλη μας τη ζωή, ακόμα και να τους βλέπουμε καθημερινά και να μην έχουμε κανένα απολύτως δέσιμο. Υπάρχουν κάποιοι που εμφανίστηκαν ξαφνικά από το πουθενά και για πολλούς και διάφορους λόγους κολλήσαμε μαζί τους. Υπάρχουν πρόσωπα που στη ζωή μας είχαν μια διακριτική παρουσία, αλλά η προσωπικότητά τους ήταν αρκετή για να αφήσουν ανεξίτηλο στίγμα και να αποτελέσουν για εμάς σημείο αναφοράς. Τους αγαπάμε με έναν ιδιαίτερο ξεχωριστό τρόπο και για πολλούς λόγους. Αν και δεν τους βλέπουμε συχνά, η παρουσία τους είναι πάντα αισθητή όσο και η απουσία τους. Ένα τέτοιο πρόσωπο έχασα πρόσφατα και γιαυτό η «πρώτη» ανάρτηση της σεζόν δεν ειναι και τόσο ευχάριστη. 

Ανέκαθεν πίστευα και πιστεύω πως όλοι όσοι φεύγουν, ζουν πάντα μες στις καρδιές μας και παραμένουν ζωντανοί οσο τους σκεφτόμαστε και τους μνημονεύουμε. Όσο σκεφτόμαστε όλα όσα ζήσαμε μαζί τους, οσο θυμόμαστε ιστορίες με εκείνους, οσο τους συζηταμε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Εμείς, ανέκαθεν το κάναμε και έτσι αν και οι απουσίες είναι αισθητές και πονάνε… τουλάχιστον νιώθουμε οτι βρίσκονται κάπου ανάμεσά μας, μας ακούνε και είναι δίπλα μας. 

Δυστυχώς η οικογενειά μου μετράει πολλές απώλειες και πολλές από αυτές είναι νέων ανθρώπων. Φυσικά και ο θάνατος ενός παππού η μιας γιαγιάς μας πονάει και μας λυπεί αλλά προφανώς και είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, κατι πιο «φυσιολογικό» και αναμενόμενο πόσο μάλλον συγκριτικά με έναν νέο άνθρωπο. 

Την μέρα που έφυγε ο θείος ανέρτησα στο fb το παρακάτω: 

Γενικά δεν μπορώ να διαχειριστώ εύκολα τους θανάτους πόσο μάλλον όταν αφορούν πρόσωπα που αγαπώ πολύ. Τον θείο δεν τον έβλεπα συχνά… τα τελευταία χρόνια ακόμα πιο αραιά, αφενός λόγω του ότι μέναμε σε διαφορετικές πόλεις  κι αφετέρου λόγω της ασθένειάς του,  αλλά ήταν ένας άνθρωπος που για μένα αποτελούσε παράδειγμα και σημείο αναφοράς. Αν και η ζωή δεν του φέρθηκε καθόλου δίκαια, ήταν πάντα με το κεφάλι ψηλά, την καρδιά γεμάτη καλοσύνη, ψυχή μικρού παιδιού και μια λεβεντιά που σπάνια βρίσκεις σε άνθρωπο. Είναι μεγάλη παρηγοριά να σκέφτεσαι ότι οι άνθρωποι που έχουν ταλαιπωρηθεί πολύ εν ζωή, ηρεμούν και ξεκουράζονται αλλά αυτό δεν απαλύνει τον πόνο και προσωπικά δεν μου στοίχισε καμιά απώλεια περισσότερο απο αύτην, μετά τον θάνατο της θείας μου. Παρόλα αυτά, πιστεύω πως πρέπει να προσπαθούμε να μετατρέπουμε τον πόνο σε ευγνωμοσύνη, που ο Θεός, το σύμπαν, η ζωή ή όπου πιστεύει ο καθένας, μας φέρνει στον δρόμο μας τέτοιους ανθρώπους, που τους είχαμε στην οικογένειά μας, που ζήσαμε μαζί τους πολλές στιγμές, δύσκολες κι εύκολες και που ο καθένας με τον δικό του τρόπο μας άγγιξε και μας δίδαξε από κάτι.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να πω περισσότερα, θέλω απλά να κλείσω λέγοντας για άλλη μια φορά πόσο τυχερή είμαι για τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου… για ένα περιβάλλον που με κάνει και νιώθω ασφάλεια και που έχω στο πλευρό μου σε κάθε σταθμό της ζωής μου, ευχάριστο ή δυσάρεστο. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να έχεις στο πλευρό σου πρόσωπα που να είναι για σένα ανεξάντλητη πηγή αγάπης, στήριγμα και ένας φάρος, που χαίρονται με τη χαρά σου και πονάνε με την λύπη σου, που είναι πάντα εκέι οποτε τους χρειαστείς άσχετα με το πόσο τους γνωρίζεις. 

«Η ζωή είναι μικρή… ξόδεψέ την με ανθρώπους που σε κάνουν να γελάς και να νιώθεις την αγάπη τους»

Μια δύσκολη εβδομάδα τελείωσε και μια νέα ξεκινά. Η ζωή συνεχίζεται και είναι όμορφη με τα καλά της και τα άσχημά της. Εύχομαι η επόμενη ανάρτηση μου να είναι χαρούμενη και να σας φτιάξει την διάθεση!!!

Πολλά φιλιά σε όλους! Καλό βράδυ και καλή μας εβδομάδα!!!!