Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Εδώ Πολυτεχνείο

48 χρόνια απο εκείνη τη μερα του Νοεμβρη που έμελλε να αποτελέσει μια από τις πιο μαυρες μερες της Ελληνικής Ιστορίας. Μια αιματοβαμμένη επέτειος, στην οποία δεν μνημονεύουμε απλα μια εξέγερση κατα της Χουντας, αλλα τιμουμε το θάρρος και την δύναμη όλων εκείνων των παιδιών που κλείστηκαν στο Πολυτεχνειο, μαχόμενοι για αρχες οπως η Ελευθερία και η Δημοκρατία. Αρχες … εννοιες των οποίων η δύναμη και η αξία ειναι σήμερα περισσότερο επικαιρή από ποτέ.

Από παιδάκι αγαπούσα πολύ την μερα αυτη κι ας μην κατονοούσα πλήρως την σημασία της. Μου άρεσε να βλέπω ντοκιμαντέρ η να διαβάζω εφημερίδες αλλα και βιβλία που διηγούνται ιστοριες από την 17 Noεμβρη του 1973, για όλα όσα διαδραματιστηκαν τότε. Το αγαπημενο μου ηταν και είναι “τα γενέθλια” της αείμνηστης Ζωρς Σαρρή. Μια απο τις πιο έντονες αναμνήσεις μου σαν παιδάκι είναι  όταν οι γονεις μου, σαν σήμερα, με είχαν πάει στο Πολυτεχνείο να δω από κοντα το “ιερο μέρος” που αργότερa θα γινόταν σημειο αναφοράς για τις πολιτικες αλλα και κοινωνικές πεποιθήσεις μου. Καθως ήμουν πολύ μικρη δεν θυμαμαι πολλά, αλλα μου έχουν μείνει έντονα 2 πράγματα. Αφενός η εικόνα με τα πολλά στεφάνια και λουλούδια που ήταν τοποθετημένα μπροστα από ενα τεράστιο Κεφαλι- αγαλμα και αφετέρου το πως πάλευε το μικρό μου μυαλουδάκι να χωρέσει όλα αυτα που μου εξηγούσαν οι γονεις μου, φέρνοντας για μέρες στο μυαλό μου με την φαντασία μου, τα Τανκς να σπάνε την πορτα του ιδρύματος, σε ένα χώρο που βρίσκονταν νεα παιδιά. Πραγματικά νιωθω πολύ τυχερή οχι μόνο γιατι με πηγαν σε τοσο μικρή ηλικία να δω από κοντά, αλλά γιατί εκείνοι μου εμφύσησαν αξίες, όπως η δημοκρατία η ελευθερία και η ισότητα.

Μεγαλώνοντας, ιδιαίτερα την περίοδο που ήμουν φοιτήτρια, αρχισα να κατανοώ και να αντιλαμβάνομαι την πολιτική χροιά, διάσταση, αλλα και σημασία της μερας εκείνης. Συνειδοποίησα επίσης ότι είναι μια από τις πιο αμφιλεγόμενες , πολιτικά, ιστορικα και κοινωνικά ίσως , επετείους, την οποία πολλοί προσπάθησαν να καπηλευτούν αλλά και να αμφισβητήσουν. Για κακή τους τύχη όμως οι μαρτυρίες, οι φωτογραφίες και τα ντοκουμέντα βοήθησαν να διατηρηθεί ανεξίτηλη η μνήμη και η ιστορία, κοντρα σε  όσους θέλησαν να την αμαυρώσουν.

Τι με εμαθε η ιστορία του Πολυτεχνείου… Πως όσο κι αν κάποιοι πιστεύουν το αντίθετο το τρίπτυχο ψωμι- παιδεία- ελευθερία μαζί με την αρχή της ισότητας θα πρέπει να θεωρείται και να είναι αυτονόητο. γιατί χωρίς αυτά ο άνθρωπος δεν μπορεί να απολαμβάνει το εξίσου σημαντικό δικαίωμα, αυτό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. ως όλοι εχουμε το δικαίωμα να υποστηρίζουμε τα πίστευω μας και να κατανοούμε πως οι δικες μας ελευθερίες σταματούν εκει που ξεκινουν των άλλων. και τέλος πως όλοι μας εχουμ ε ίσα δικαιώματα να ψήσουμε όπως θελουμε χωρίς να χρειαζεται να εξηγούμε και να απολογούμαστε γιαυτο.

Όσο για την εποχή μας… κάθε χρόνο οι υποτιθέμενοι “εορτασμοί” δίνουν στην τόσο αυτή σπουδαία ημέρα μια χροιά ντροπής. Φοιτητές και όχι μόνο, σήκωσαν το ανάστημα τους μπροστά στα τανκς, άοπλοι και με γυμνά στήθη για να προασπίσουν την Δημοκρατία και όλες τις αρχες τις οποίες προανέφερα, ενώ οι σημερινοί καταστρέφουν τα πάντα με πετροπόλεμους και μολότωφ. Και αντί να περιμένουμε τη μερα αυτή με ανυπομονησία για γορτάσουμε και να τιμήσουμε τους αγωνες που εκαναν όλα αυτά τα γεματα με όνειρα, παιδια, φοβόμαστε να βγούμε από το σπίτι μας μην τυχόν φαμε καμια αδέσποτη μολότωφ!!!Όλες οι προσπάθειες για ειρηνικές διαδηλώσεις καταλήγουν σε φιάσκο που μετατρέπεται σε πολιτική διαμάχη με αλληλοκατηγορίες και μαργαριτάρια σαν αυτά του Άδωνη Γεωργιαδη, που είχε τοθράσος να δηλώσει ότι “δεν υπηρχαν νεκροί μέσα στο πολυτεχνειο αλλά στους γυρω δρόμους λες και – όπως πολύ σωστά διαβασα στο twitter – μιλάμε για ποδόσφαιρο πεναλτι και offside και οχι για ψυχές.

Υπάρχουν λοιπον πολλοι, που επιχειρούν με πράξεις και έργα να επισκιάσουν το ιδεώδες που πηγάζει από την σημερινή επέτειο αλλά δεν θα τους περάσει. Γατί η ψυχή και τα όνειρα ολων αυτών των παιδιών θα παραμένουν ζωντανά μέσα από όλους εμας που πάντα θα σιγατραγουδάμε: ” δεν θα περα- δεν θα περάσει ο φασισμός ” .