Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Αυτά που κρύβω μέσα μου

Αυτά που κρύβω μέσα μου κανένας δεν τα ξέρει
Γι’ αυτό και συ μην βιάζεσαι κουβέντες να μου πεις
Αυτά που κρύβω μέσα μου με κόβουν σαν μαχαίρι
Άλλο να βλέπεις και να ακούς και άλλο να τα ζεις

Αυτό το τετράστιχο από το υπέροχο τραγούδι της Ευρυδίκης: «Αυτά που κρύβω μέσα μου», νιώθω πολλές φορές ότι με αντιπροσωπεύει και όχι μόνο εμένα φαντάζομαι, στο έπακρο.
Κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του πράγματα από το παρελθόν του αλλά και από το παρόν του. Άλλος περισσότερα άλλος λιγότερα, άλλος πιο επίπονα άλλος πιο «ανάλαφρα». Τα βιώματά μας μας ακολουθούν πάντα και εξαρτάται από εμάς τους ίδιους πως θα τα διαχειριστούμε.

Είναι αλήθεια πως η ζωή δεν μου έχει χαριστεί και πολύ, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν έχω περάσει καλά ή πως δεν έχω υπάρξει πολύ πολύ τυχερή. Κυρίως για όλους εκείνους που ο Θεός μου έστειλε στο πλευρό μου σαν την μεγαλύτερη αποζημίωση για όσα η ζωή μου στέρησε. Δυο υπέροχους γονείς, τους φίλους μου για τους οποίους σας έχω μιλήσει εδώ, που είναι το δίχτυ ασφαλείας μου, τα στηρίγματά μου, το λιμανάκι μου, αλλά και ένα ζεστό περιβάλλον όπου πάντα όλοι μαζί φρόντιζαν να φωτίζουν τις σκοτεινές μου στιγμές, με χίλιους δυο τρόπους.


Έτσι, ακόμα και μέσα στα άσχημα που ζούσαμε …. Καταφέρναμε πάντα να βρίσκουμε διεξόδους και αφορμές για να γελάμε και να περνάμε, όσο το δυνατόν γινόταν βεβαίως, «καλά» και έτσι μπόρεσα γεμίσω το σεντούκι της ψυχής και του μυαλού μου, με ευχάριστες αναμνήσεις εξουδετερώνοντας τις άσχημες. Διότι έχω πει και θα λέω όσο ζω, πως το καλύτερο αντίδοτο στις μαύρες στιγμές…. είναι η αγάπη. Έτσι λοιπόν ποτέ δεν στερήθηκα τα ταξίδια μου, τις βόλτες μου, τα παιχνίδια μου, τα γλέντια και άλλα πολλά, δίνοντας παράλληλα τους δικούς μου αγώνες μικρούς και μεγάλους και βάζοντας συνέχεια νέα στοιχήματα με τον εαυτό μου.

Παρ’ ολα αυτά όμως, ακόμα κι αν έχουμε αποδεχθεί τις διάφορες καταστάσεις της ζωής μας κι έχουμε συμβιβαστεί, κι έχουμε μάθει να ζούμε με αυτές, σίγουρα το παρελθόν κρύβει πολλές και συχνά ύπουλες παγίδες. Μια άσχημη εμπειρία, μια κακή ανάμνηση, μια δύσκολη κατάσταση μπορεί πολλές φορές να μας “στοιχειώσει” και να μείνει κρυμμένη και στο υποσυνείδητό μας μέχρι κάτι να την αφυπνήσει και να μας κυριεύσει ακόμα και πολλά χρόνια μετά.

Όσο κι αν θέλουμε να γυρίσουμε σελίδα κι όσο κι αν έχουμε καταφέρει να ξεπεράσουμε και να αφήσουμε πίσω μας κάποια πράγματα, δεν είναι καθόλου εύκολο και ίσως είναι και ανέφικτο να ξεφύγουμε απο αυτά εντελώς. Το βλέπω κι από τον εαυτό μου, που πολύ συχνά με κυριεύουν φοβίες, ανασφάλειες, ανησυχίες και κάνουν την εμφάνισή τους από το πουθενά. Αν και πολλές φορές δεν μπορώ να καταλάβω από που απορρέουν, αρκετά συχνά μπορώ να τα συνδυάσω με παλιές ξεπερασμένες καταστάσεις και εμπειρίες.

Τα φαντάσματα του παρελθόντος μπορεί πολύ να γίνουν ο χειρότερος εχθρος και το μεγαλύτερο εμπόδιο στο να ζήσουμε το παρόν και να ονειρευτούμε το μέλλον. Μας κρατάνε πίσω και όχι μόνο δυσκολευόμαστε να προχωρήσουμε και να κάνουμε βήματα προς τα εμπρος, αλλά μας δημιουργούν προβλήματα τόσο στην καθημερινότητα όσο και στις προσωπικές μας σχέσεις με τους άλλους, αλλά ακόμα και στην επαγγελματική μας ζωή.

Κάνοντας μια ενδοσκόπηση αλλά και διαλόγους με τον εαυτό μου(του τρελού και του γιατρού), έχω καταλήξει αφενός πως είμαι πολύ αναποφάσιστη κάτι που δεν βοηθά ιδιαίτερα όταν έρχομαι αντιμέτωπη με διάφορα διλήμματα αλλά και αρκετά ανασφαλής που επίσης με τρενάρει αρκετά. Ενώ αποφασίζω να κάνω κάτι, αμέσως μετά αρχίζω να αναρωτιέμαι: «μήπως δεν έπρεπε να το κάνω αυτό;» ή «μήπως δεν έπρεπε να το πω αυτό;» ή «μήπως δεν δουλεύω με τον σωστό τρόπο;». Αυτό είναι πραγματικά ψυχοφθόρο και πολλές φορές με διαλύει ψυχολογικά χωρίς κανέναν λόγο. Πολύ συχνά επίσης νιώθω τύψεις και ενοχές απλά και μόνο από τη σκέψη ότι μπορεί η απόφαση που πήρα ή η κίνηση που έκανα να ήταν λάθος, να μην είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα ή να ενόχλησε κάποιον.


Το μεγαλύτερο θέμα λοιπόν δεν το έχω με τους άλλους αλλά με τον εαυτό μου. Η ίδια μου προκαλώ ανασφάλειες, η ίδια μου προκαλώ φοβίες, αλλά και άγχη χωρίς λόγο. Προφανώς όλα αυτά απορρέουν από κάποιες άσχημες εμπειρίες που σχετίζονται είτε με τις περιπέτειες ( υγείας και όχι μόνο) που έχω περάσει, είτε με δύσκολες προσωπικές σχέσεις, είτε με κάποια ή κάποιες προδοσίες και άλλα. Ανέκαθεν όμως ήμουν αυστηρή με τον εαυτό μου και ποτέ δεν το δέχτηκα σαν δικαιολογία.


Μπορεί επίσης όλο αυτό να πηγάζει και από το αίσθημα αμφισβήτησης που υπάρχει συχνά απέναντι στα άτομα με ειδικές ανάγκες γιατί, όσο κι αν εγώ η ίδια αισθάνομαι πολλές φορές αυτάρκης ή ικανοποιημένη για όσα έχω καταφέρει, πολλές φορές το βλέμμα οίκτου και αμφισβήτησης που βλέπεις από τους άλλους, όσο να ναι ενοχλεί και τσιμπάει. Όσο και αν λέμε ότι αδιαφορούμε δεν είναι πάντα εύκολο και οσο μεγαλώνω με ενοχλεί περισσότερο ενώ παλιότερα απλά τους έγραφα στα παλαιότερα των υποδημάτων μου για να το θέσω κομψά.


Είναι επίσης και το γεγονός ότι είμαι μόνη μου και όσο κι αν είμαι γεμάτη από ανθρώπους το να μην έχεις τη δική σου οικογένεια είναι σίγουρα δύσκολο. Όσο και αν χαίρομαι πραγματικά όταν βλέπω τα δικά μου πρόσωπα που ξεκινούν τη δική τους ζωή, γιατι πραγματικά το χαίρομαι με όλη μου τη καρδιά, δεν μπορώ να μην μπω στη διαδικασία να σκεφτώ πως εγώ είμαι μόνη. Δεν είναι κάτι το οποίο είναι η σκέψη μου πριν κοιμηθώ και μόλις ξυπνήσω αλλά θα ήμουν ψεύτρα αν έλεγα ότι δεν με στενοχωρεί, δεν με ενοχλεί, και δεν με απασχολεί. Επίσης το γεγονός ότι μένω μόνη όσο κι αν είναι απολαυστικό είναι και βασανιστικό γιατί όταν έχεις ελεύθερο χρόνο… σκέφτεσαι ΠΟΛΥ και πολλά!


Εκείνο που τέλος μου δημιουργώ είναι ότι σαμποτάρω τον εαυτό μου και στον επαγγελματικό τομέα. Για ένα λόγο με έχω πείσει πως δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω από αυτό που κάνω και αντί να ψαχτώ σε διάφορα πράγματα που θα μπορούσα να κάνω, κολλάει ο εγκέφαλος και παραμένω στάσιμη. Αυτό είναι κάτι που θέλω να ξεπεράσω και να αντιμετωπίσω αλλά ποτέ δεν νιώθω έτοιμη να το κάνω. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και να εστιάσω ούτε να βάλω κάποιο πλάνο για όλα αυτά που ονειρεύομαι να πραγματοποιήσω.
Σίγουρα πάντα μάθαινα και εξακολουθώ να μαθαίνω από τα σφάλματά μου και τις λάθος επιλογές όμως αυτό δεν σημαίνει ότι ακόμα δεν παλεύω μέσα μου με το τι είναι λάθος και τι είναι σωστό και πως πρέπει η ίδια να συμπεριφέρομαι από εδώ και στο εξής. Αυτό μπορεί να αφορά τις προσωπικές μου σχέσεις, την καθημερινότητα, αλλά και τον επαγγελματικό τομέα.

Φωτογραφία από Shift and Sheriff από το Pixabay

Σίγουρα όλα αυτά είναι και θέμα προσωπικότητας και χαρακτήρα αλλά πραγματικά πιστεύω πως το παρελθόν, οι εμπειρίες και οι «περιπέτειες» (σε εισαγωγικά γιατί δεν με λες και Indiana Jones) αποτελούν σημαντικό παράγοντα για το πως αντιμετωπίζεις παρόν και μέλλον και το πως διαχειρίζεσαι κάποιες καταστάσεις. Προς το παρόν έχω καταφέρει να τα διαχειριστώ με τη βοήθεια των ανθρώπων που αγαπώ και με σποραδικές επισκέψεις στον θειό ψυχίατρο 😛 και βρίσκομαι σε καλό δρόμο.

Αναγνωρίζω τι μου φταίει και ψάχνω να βρω λύσεις πως θα το αντιμετωπίσω και πως θα τα βρω λίγο καλύτερα με τον εαυτό μου.
Γενικά αυτό που εχω αποφασίσει ως τώρα σαν Μαρία, να κάνω για τον εαυτό μου είναι: αφενός να διώξω από τη ζωή μου τους τοξικούς και αρνητικούς ανθρώπους που νιώθω ότι μου στέλνουν αρνητική ενέργεια και μου κάνουν κακό ή μου προκαλούν άγχος. Αφετέρου να λέω αυτό που αισθάνομαι χωρίς όμως να προσβάλλω ή να στενοχωρώ τους άλλους. Τρίτον να είμαι ο εαυτός μου. Να προσπαθώ να μην πιέζομαι για να ευχαριστήσω όσους δεν αξίζουν, γιατί για να ευχαριστήσω εκείνους που αξίζουν… σίγουρα δεν πιέζομαι. Το κάνω με μεγάλη χαρά. Να έχω στη ζωή μου ανθρώπους που με καταλαβαίνουν, με αποδέχονται, με σπρώχνουν στο να κάνω κάτι καλύτερο και που μου στέλνουν θετική ενέργεια και αγάπη. Να προσπαθώ όσο μπορώ να γεμίσω τη ζωή μου με όμορφες στιγμές και να προσπαθήσω να πετύχω όλους τους στόχους που έχω θέσει.

Κλείνω με ένα ερώτημα: Πως θα καταφέρουμε να εξορκίσουμε τα φαντάσματα του παρελθόντος; Δυστυχώς δεν είμαι ειδικός για να σας δώσω κάποια λύση ή άποψη. Θα σας πω όμως ότι, αν δεν μπορείτε να το διαχειριστείτε μόνοι σας και αν νομίζετε ότι αυτή η προσκόλληση στο σας δυσκολεύει, και σας κρατάει πολύ πίσω θα πρέπει να ζητήσετε επαγγελματική βοήθεια. Πολλές φορές αν και δεν το καταλαβαίνουμε μπορεί να αποβεί σωτήρια και να μας ανακουφίσει πολύ. Γενικά ακόμα κι αν δεν θέλετε ακόμα να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό, ίσως κάποιο πρόσωπο του περιβάλλοντός σας, που θεωρείτε ότι μπορεί να σας επηρεάσει θετικά, να βοηθήσει να τα βγάλετε από μέσα σας. Γενικά ότι κι αν επιλέξετε, είτε επαγγελματική βοήθεια είτε το δικό σας περιβάλλον θα πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί με τις επιλογές σας, γιατί μια λάθος επιλογή μπορεί να κάνει χειρότερη ζημιά
Αυτά από εμένα για απόψε…ξεκίνησα να γράψω λίγα αλλά είχα οίστρο και τελικά σας έβγαλα….. αυτά που κρύβω μέσα μου 
Σας καληνυχτίζω, ευχόμενη να είχατε ένα υπέροχο τριήμερο, να ξεκουραστήκατε και να μην σας επηρρεάσει καθόλου η αποψινή …. Πανσέληνος της φράουλας (δεν σχολιάζω περισσότερο :P)