Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Ανεβαίνοντας στην επιφάνεια

unsplash-logoStefano Zocca

Καλησπέρα σε όλους! Χάθηκα για άλλη μια φορά… από την bloggoσφαιρα, απ’τα blog σας, από το δικό μου. Μετά από την ανάρτηση μου θα περάσω σιγά σιγά και από τις δικές σας γωνίτσες

Όπως σας είπα στην προηγούμενη ανάρτηση , πέρασα (και περνώ), χωρίς ιδιαίτερο λόγο μια δύσκολη ψυχολογικά περίοδο. Εδώ και καιρό, με αφορμή μια πιεστική μέρα στη δουλειά (απλά αφορμή και σε καμιά περίπτωση αιτία, όλες οι δουλειές έχουν και τις ευκολίες τους αλλά και τις ζόρικες στιγμές) άρχισα να νιώθω ότι βουλιάζω σε ένα τέλμα. Τα αίτια πολλά και κανένα ταυτόχρονα!!!!

Ένιωσα ότι δεν είχα διάθεση για τίποτα, ότι υπήρχε κάτι που είχε καταπλακώσει τους ώμους μου, την ψυχή και το στήθος μου και με κρατούσε καθηλωμένη χωρίς να έχω διάθεση να κάνω τίποτα. Είχα και έχω τόσα σχέδια στο μυαλό μου και τόσα πράγματα που θέλω να κάνω και κάθε φορά που ξεκινούσα κάτι, ένιωσα σαν κάτι να με τραβάει πίσω, να με κρατάει κάτω.

Photo by Pixa Bay

Γέμιζα άγχος ενώ με κατέκλυζαν αρνητικές σκέψεις και αμφιβολίες τόσο για τον εαυτό μου όσο και τους γύρω μου. Ένιωθα διαρκώς μπερδεμένη και δεν μπορούσα να αποφασίσω για τίποτα. Ούτε για απλά καθημερινά πράγματα. Ένιωθα ανασφάλεια για τα πάντα αλλά και φόβο. Για το άγνωστο, φόβο για το αύριο, φόβο για το τι μας ξημερώνει, για το τι μπορούν να πάθουν από στιγμή σε στιγμή όλοι όσοι αγαπώ, ενώ ένιωθα φοβερή πίεση για καταστάσεις που σε άλλη περίπτωση θα μου περνούσαν απλά αδιάφορες.

Σε κάποια φάση με έπιασε μέχρι και πανικός ότι περνάω κατάθλιψη (μια από τις μεγαλύτερες φοβίες μου) και τελικά αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια από τον θείο μου που είναι ψυχίατρος. Για καλή μου τύχη ήταν απλά μια περίοδος μελαγχολίας. Αφού μου ζήτησε να κάνω κάποιες ιατρικές εξετάσεις ώστε να αποκλείσουμε κάποιο παθολογικό αίτιο (τα κάνω και συλλογή τρομάρα μου) και διαπιστώσαμε ότι όλα είναι καλά, ακολούθησα κάποιες οδηγίες του και κυρίως μου έδωσα χρόνο.

Ξεκουράστηκα, ηρέμησα, κοιμήθηκα πολύ, διάβασα, έκλαψα, ξέσπασα και σιγά σιγά άρχισα να βρίσκω το δρόμο για να … ανέβω στην επιφάνεια. Μίλησα με τους ανθρώπους που αγαπώ, έβγαλα από μέσα μου κάποια πράγματα, έλαβα την αγάπη και την προσοχή της οικογένειας και των φίλων μου που για μένα είναι πάντα το καλύτερο αντίδοτο σε όλα και γενικά άρχισα να βρίσκω πάλι τον τη Μαρία. Γιατί έτσι ένιωθα. Ότι με είχα χάσει τον .

Φωτογραφία από Shift and Sheriff από το Pixabay

Ακόμα δεν έχω επανέλθει εντελώς αλλά κάνω σιγά σιγά βήματα. Ξεκίνησα να κάνω κάποια πράγματα που είχα στο πρόγραμμα, να παίρνω κάποιες αποφάσεις για τον εμένα και γενικά να με προσέχω λίγο περισσότερο. Έκανα ακόμα κι ένα ξεκαθάρισμα σε ανθρώπους για άλλη μια φορά (αυτό το κάνω τακτικά).

Όλα αυτά δεν σας τα γράφω ούτε να απολογηθώ για την απουσία μου ούτε για να κλαφτώ για την άδικη ζωή!!! Σας τα γράφω για να σας υπενθυμίσω να μην αφήνετε τον εαυτό σας να υποφέρει. Αν νιώσετε κι εσείς να βουλιάζετε… ζητήστε βοήθεια. Πρώτα από τους ανθρώπους που αγαπάτε και έπειτα, αμέσως και πολύ σύντομα από κάποιον ειδικό.
Η κατάθλιψη και η μελαγχολία είναι η μάστιγα της εποχής μας και η επίσκεψη σε ψυχίατρο-ψυχολόγο ακόμα και η φαρμακευτική αγωγή αν χρειαστεί δεν ειναι ούτε ταμπού ούτε ντροπή. Είναι μια φροντίδα την οποία πρέπει να παρέχουμε σε εμας. Δεν είναι πολυτέλεια… είναι ανάγκη!!!

Αν εγώ που πέρασα (πάλι) μια απλή μελαγχολία, ένα ήπιο περιστατικό ένιωσα τόσο άσχημα, δεν θέλω καν να σκέφτομαι τι περνούν όσοι ζουν με την κατάθλιψη.

Προσέξτε λοιπόν τον εαυτό σας, έχετε δίπλα σας ανθρώπους που σας στέλνουν θετική ενέργεια και κρατήστε όσο μακριά γίνετε τους μίζερους και τους αρνητικούς.

Η ζωή είναι δύσκολη αλλά…. είναι ωραία. Με τα πάνω της και με τα κάτω της. Και βλέποντας όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά απλά θα πρέπει να ευχαριστούμε το Θεό (ή όπου αλλού και αν πιστεύουμε) και να ελπίζουμε και να ευχόμαστε κάθε μέρα που ξεκινά, να μας βρίσκει καλά εμάς και όλους όσους αγαπάμε…

Καλό Σαββατοκύριακο και σας υπόσχομαι οτι θα προσπαθήσω να επιστρέψω σύντομα γιατι εχω να σας παρουσιάσω και να σας πω πολλά!!!