Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Αγγελέ μου………..

7648410308_1b77eda164
Photo Credit: Lindsey.Autumn via Compfight cc

Λενε πως ο χρονος ειναι ο καλυτερος γιατρος κι επουλωνει ολες τις πληγες.

Λενε επισης πως οταν αγαπας πολυ καποιον δεν φευγει ποτε και η ψυχη του σε συντροφευει για παντα.

Τελος λενε πως οταν ενας πολυ καλος ανθρωπος μας αφηνει,γινεται ενας υπεροχος αγγελος με ολολευκα φτερα.

Δεν ξερω τι απο αυτα ισχυει…ξερω ομως οτι 12 χρονια μετα εξακολουθω να αναζητω την «παρουσια» του δικου μου φυλακα αγγελου. Μεσα στο σπιτι οταν ειμαι μονη,σε εναν ηχο που ακουω κ δεν ξερω τι ειναι,στην κορνιζα με τη φωτογραφια της που πεφτει, ακομα και σε μια περιεργη ζεστασια που νιωθω καμια φορα εκει που καθομαι,χωρις λογο. Και ξερω οτι ειναι εκεινη…το νιωθω.

Photo Credit: King | حسن أبوالريش via Compfight cc
Photo Credit: King | حسن أبوالريش via Compfight cc

Παρολα αυτα δεν με καλύπτει. Γιατι η απουσια της ειναι πολυ πιο εντονη κι αισθητη σε καθε στιγμη της ζωης μου σημαντικη η οχι. Γιατι υπαρχουν στιγμες που θα την ηθελα εκει να μου γελαει και να με σφιγγει στην αγκαλια της γεμιζοντας με φιλια όπως τοτε που ημουν παιδακι.

Και το περασμα του χρονου οχι δεν με ανακουφιζει…καθε χρονος που περναει,δεν παιρνει μαζι του τίποτα απο όλα οσα νιωθω. Απλα ισως μου χαριζει ενα μικρο μουδιασμα ετσι για να ποναω λιγοτερο. Παίρνει μαζί του τα άσχημα και μου αφήνει τις πιο γλυκιές τις πιο ευχάριστες αναμνήσεις, που ξεγελούν για λίγο το μυαλό, την κρατάνε ζωντανή, και νομίζεις οτι είναι κάπου εκεί τριγύρω.
Δεν νομιζω οτι χρειαζεται να πω κατι αλλο. Σήμερα κλείσαμε 12 ολόκληρα χρόνια χωρίς εκείνη…..οπότε απλά θα κλεισω με το τραγουδι που της αφιερωσα άπο την πρωτη στιγμη που το ακουσα:

 

Στίχοι:

Πλάι μου στάθηκες, κι ύστερα χάθηκες,
σαν πυροτέχνημα, στον ουρανό,
δάκρυ πλημμύρισε, και σου ψιθύρισε,
το τελευταίο μου, το σ’ αγαπώ.

Σαν πυροτέχνημα κι εσύ,
απ’ τη ζωή μου πέρασες,
κράτησες μόνο μια στιγμή,
κι ύστερα με προσπέρασες.

Σαν πυροτέχνημα κι εσύ,
τον ουρανό ζωγράφισες,
κράτησες μόνο μια στιγμή,
κι ύστερα μόνη μ’ άφησες.

Τα άστρα σβήσανε, τα μάτια κλείσανε,
για να μη βλέπουνε το χωρισμό,
κι έμεινα μόνη μου, εγώ κι οι πόνοι μου,
πλοίο που βούλιαζε, σ’ ωκεανό.

Σαν πυροτέχνημα κι εσύ,
απ’ τη ζωή μου πέρασες,
κράτησες μόνο μια στιγμή,
κι ύστερα με προσπέρασες.

Σαν πυροτέχνημα κι εσύ,
τον ουρανό ζωγράφισες,
κράτησες μόνο μια στιγμή,
κι ύστερα μόνη μ’ άφησες.

Πλάι μου στάθηκες, κι ύστερα χάθηκες,
σαν πυροτέχνημα, στον ουρανό.

Print Friendly, PDF & Email