Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

17 χρόνια….

Έγραφα πριν 3 χρόνια…. 

Κάθε Σεπτέμβρη τέτοιες μέρες με πιάνει το παράπονο… Ένα παράπονο που ήδη μετράει 14 χρόνια. 14 xρόνια από μια απώλεια που με γέμισε πόνο,θυμόθλίψη και πολλά γιατίπολλά ερωτηματικά. Σίγουρα ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, και σίγουρα ο πόνος έχει γλυκάνειΧτυπάει όμως πονηρά και ύπουλα,σαν τερατάκι που καραδοκεί να … μυριστεί συναισθήματα και τρέφεται από αυτάΧτυπάει λοιπόν, σε οικογενειακές συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις, αλλά και σε στιγμές που θα ήθελες να είναι εκεί . Τότε είναι που ο πόνος κάνει την εμφάνισή του….. Μαζί με όλες τις μνήμες, μαζί με όλες τις αναμνήσεις και τις εικόνες του παρελθόντος και  μαζί με όλα όσα σου λείπουν… όλα όσα στερήθηκες και συνεχίζεις να στερείσαι. Και τότε συνειδητοποιείς- για άλλη μια φορά- το μέγεθος της απώλειας και όλα αυτά τα κρυμμένα συναισθήματα σε πνίγουν…. και είναι ένας φαύλος κύκλος. Πάλι θα σκουπίσεις τα μάτια σου από τα δάκρυα που τρέχουν, πάλι θα σκεφτείς ότι τίποτα δεν αλλάζει και πάλι θα προχωρήσεις μπροστά, έχοντας την, πάντα στη ψυχή και στο μυαλό σου κι ελπίζοντας τουλάχιστον να σε βλέπει και να σε ακούει…. κι εσύ να την «νιώθεις» δίπλα σου. Μέχρι την επόμενη εμφάνιση του … μικρού τέρατος.Φαύλος κύκλος…

Και πριν 5 χρόνια… 

Λενε πως ο χρονος ειναι ο καλυτερος γιατρος κι επουλωνει ολες τις πληγες.

Λενε επισης πως οταν αγαπας πολυ καποιον δεν φευγει ποτε και η ψυχη του σε συντροφευει για παντα.

Τελος λενε πως οταν ενας πολυ καλος ανθρωπος μας αφηνει,γινεται ενας υπεροχος αγγελος με ολολευκα φτερα.

Δεν ξερω τι απο αυτα ισχυει…ξερω ομως οτι 12 χρονια μετα εξακολουθω να αναζητω την «παρουσια» του δικου μου φυλακα αγγελου. Μεσα στο σπιτι οταν ειμαι μονη,σε εναν ηχο που ακουω κ δεν ξερω τι ειναι,στην κορνιζα με τη φωτογραφια της που πεφτει, ακομα και σε μια περιεργη ζεστασια που νιωθω καμια φορα εκει που καθομαι,χωρις λογο. Και ξερω οτι ειναι εκεινη…το νιωθω.

Παρολα αυτα δεν με καλύπτει. Γιατι η απουσια της ειναι πολυ πιο εντονη κι αισθητη σε καθε στιγμη της ζωης μου σημαντικη η οχι. Γιατι υπαρχουν στιγμες που θα την ηθελα εκει να μου γελαει και να με σφιγγει στην αγκαλια της γεμιζοντας με φιλια όπως τοτε που ημουν παιδακι.

Και το περασμα του χρονου οχι δεν με ανακουφιζει…καθε χρονος που περναει,δεν παιρνει μαζι του τίποτα απο όλα οσα νιωθω. Απλα ισως μου χαριζει ενα μικρο μουδιασμα ετσι για να ποναω λιγοτερο. Παίρνει μαζί του τα άσχημα και μου αφήνει τις πιο γλυκιές τις πιο ευχάριστες αναμνήσεις, που ξεγελούν για λίγο το μυαλό, την κρατάνε ζωντανή, και νομίζεις οτι είναι κάπου εκεί τριγύρω.

Φέτος κλείνουμε 17 χρόνια από το χαμό της αγαπημένης μου θείας... και τα συναισθήματα παραμένουν τα ίδια. Το τσίμπημα στην καρδιά, ο κόμπος στο λαιμό… το βάρος στο στομάχι … 

17 χρόνια τώρα… κάθε χρόνο… τέτοια μέρα… νιώθω σαν να πρέπει να πω ξανά αντίο

17 χρόνια … κάθε χρόνο… τέτοια μέρα … αναλογίζομαι πόσα έχασε… πόσα θα χάσει.

17 χρόνια…κάθε χρόνο… τέτοια μέρα απλά κλείνω τα μάτια και θυμάμαι. Όμορφες αλλά και δύσκολες αναμνήσεις.  Όσο όμως κι αν με πονάει που τα έχασα…. χαίρομαι τόσο που τα έζησα 🙂 

Κι έτσι σκέφτομαι, κι έτσι συνεχίζω. Γιατί η ζωή συνεχίζεται. Είναι σκληρή και πολύ συχνά άδικη αλλά συνεχίζεται. Κι έτσι πρέπει… Για να μπορέσουμε να βιώσουμε τα καλά που έρχονται, έχοντας ζωντανά στην καρδιά και το μυαλό μας όλα όσα πέρασαν . Δεν είναι κακό να πονάμε, δεν είναι κακό να φοβόμαστε… αρκεί ο πόνος και ο φόβος να μην είναι ανασταλτικοί παράγοντες στο να ζούμε… Όλα είναι μέσα στη ζωή. Τα εύκολα, τα δύσκολα, οι χαρές και οι λύπες….

Όπως πάντα, όπως κάθε χρόνο, κλείνοντας θα βάλω το τραγουδάκι που της έχω αφιερώσει. Ένα τραγούδι με στίχους που ταιριάζουν ακριβώς στην ψυχολογία μου…. και περιγράφουν τα συναισθήματά μου…



Στίχοι

Πλάι μου στάθηκες,
κι ύστερα χάθηκες,
σαν πυροτέχνημα,
στον ουρανό,
δάκρυ πλημμύρισε,
και σου ψιθύρισε,
το τελευταίο μου,
το σ’ αγαπώ.

Σαν πυροτέχνημα κι εσύ,
απ’ τη ζωή μου πέρασες,
κράτησες μόνο μια στιγμή,
κι ύστερα με προσπέρασες.
Σαν πυροτέχνημα κι εσύ,
τον ουρανό ζωγράφισες,
κράτησες μόνο μια στιγμή,
κι ύστερα μόνη μ’ άφησες.

Τα άστρα σβήσανε,
τα μάτια κλείσανε,
για να μη βλέπουνε το χωρισμό,
κι έμεινα μόνη μου,
εγώ κι οι πόνοι μου,
πλοίο που βούλιαζε,
σ’ ωκεανό.


Σαν πυροτέχνημα κι εσύ, 
απ’ τη ζωή μου πέρασες,
κράτησες μόνο μια στιγμή,
κι ύστερα με προσπέρασες. 
Σαν πυροτέχνημα κι εσύ,
τον ουρανό ζωγράφισες, 
κράτησες μόνο μια στιγμή,
κι ύστερα μόνη μ’ άφησες. 

Print Friendly, PDF & Email