Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Δικαστές του καναπέ!

Δεν χωρά καμιά αμφιβολία ότι η κοινωνία μας έχει πάρει την κατρακύλα. Καθημερινά ακούμε για περιστατικά που μοιάζουν βγαλμένα από ταινίες τρόμου και η χώρα μας θυμίζει πια.. Σικάγο. Και ναι, πάντα συνέβαιναν αλλά θεωρώ ότι τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έχει ξεφύγει… κατά πολύ! Κατά πάρα πολύ όμως. Γονείς σκοτώνουν παιδιά, παιδιά σκοτώνουν γονείς, αδέρφια σκοτώνονται μεταξύ τους, παιδόφιλοι παντού, μέχρι και στην Εκκλησία μας, μέχρι και στα μέλη της ίδιας μας της οικογένειας. Τα περιστατικά πυκνώνουν και όλοι αναρρωτιόμαστε το ίδιο: «Τι συμβαίνει;;;»,«Που θα φτάσει αυτή η κατάσταση;;;»,«μας ψεκάζουν;;;;».

Πηγή: Pixabay

Και μέσα σε όλα αυτά, όλοι εμείς … δικαστές του καναπέ. Ακούμε τον κάθε «ξερόλα» στα παράθυρα να καταθέτει τις δικές του απόψεις, να βγάζει τις δικές του διαγνώσεις και δεν χάνουμε την ευκαιρία να κουνήσουμε το δάχτυλο, να εκφράσουμε την δική μας απόλυτη άποψη και φυσικά να πούμε τι θα κάναμε εμείς στη θέση τους ή «εγώ δεν θα το έκανα ποτέ αυτό» κλπ κλπ. Και η χειρότερη μορφή δικαστών και κριτών, οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Όλοι εκείνοι που πίσω από μια οθόνη κι ένα πληκτρολόγιο, πάνε από ανάρτηση σε ανάρτηση και γράφουν σεντόνια με κατεβατά, με παρατηρήσεις, επιπλήξεις και συμπεράσματα!!!  Όλοι τα ξέρουν όλα, κι όλοι έχουν άποψη για όλα!! Και το χειρότερο όλων; Όλοι αυτοί που καταριούνται κι εύχονται ψόφο και θανάτους!!!!Αλλά… για σταθείτε!! Μήπως πρέπει να ηρεμήσουμε λίγο;;;

Προφανώς και ορισμένες πράξεις δεν δικαιολογούνται σε καμιά περίπτωση, αλλά αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε, όπως δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι συμβαίνει μέσα σε κάθε σπίτι. Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από όλα όσα γράφω, γιατί δυστυχώς πιάνω κι εμένα πολλές φορές να κρίνω και να βγάζω συμπεράσματα. Τον τελευταίο καιρό όμως έχω καταφέρει να το μειώσω κατά πολύ, διότι βλέπω πως τελικά τα πράγματα πολύ συχνά δεν είναι όπως φαίνονται.  Όταν λοιπόν πιάνω τον εαυτό μου να αρχίζει να κουνάει το δάχτυλο… με γειώνω. Κάθε σπίτι έχει τη δική του ιστορία, το δικό του μυστικό και κάθε άνθρωπος κουβαλάει το δικό του Σταυρό. Όπως όλοι εμείς.

Adi Goldstein

Επίσης, πότε κανείς μας δεν ξέρει τι του ξημερώνει και γιαυτό θα πρέπει λιγάκι να σταματήσουμε όλον αυτόν τον κανιβαλισμό της τηλεόρασης και των social media! Και πολύ περισσότερο, διότι πολύ συχνά στιγματίζονται άτομα που στην ουσία δεν έχουν τελικά κάνει τίποτα. Επιπλέον, άλλο σχολιάζω κάτι και συζητάω για κάποιο γεγονός ΒΑΣΕΙ ΟΣΩΝ ΓΝΩΡΙΖΩ κι άλλο πάω από εδώ κι από εκεί βγάζοντας συμπεράσματα και ρίχνοντας κατάρες.Ας μάθουμε να το βουλώνουμε λιγάκι σε αυτή τη χώρα, ας μάθουμε να σταματήσουμε να κουνάμε το δάχτυλο σε όλους εκτός από τον εαυτό μας, ας μάθουμε να κοιτάμε τα δικά μας χάλια, ας γίνουμε λίγο πιο ανθρώπινοι, ας απλώσουμε το χέρι να βοηθήσουμε τον διπλανό μας.

Πηγή: Pixabay

Γιατί όλοι εμείς που κομπάζουμε και φουσκώνουμε σαν παγώνια, κορδωμένοι κάνοντας δηλώσεις τύπου: «σ’εμένα δεν θα συνέβαινε ποτέ αυτό»  ή «εγώ δεν θα το έκανα έτσι»  ή «κι εγώ υπήρξα στη θέση του αλλά….» δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει η επόμενη μέρα και που θα βρισκόμαστε. Γιατί η ζωή είναι τροχός και όλα αλλάζουν από την μια στιγμή στην άλλη. Γιατί εκεί που βρέθηκε η κοπέλα που πέταξε το παιδί της από το μπαλκόνι, μπορεί να βρεθεί αύριο το πρωί το δικό σου το παιδί. Γιατί αν ήμασταν πιο ανθρώπινοι και είχαμε ανοιχτές αγκάλες για όλους ίσως ανοίγαμε τα ρημαδομάτια μας στο τι συμβαίνει γύρω μας και τα περιστατικά ίσως ήταν λιγότερα.  Γιατί μάθαμε όταν βλέπουμε κάποιο συμβάν αντί να βοηθήσουμε, κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, κρυφοκοιτάμε μέσα από τις γρίλιες και κλείνουμε την πόρτα μας «υπερήφανα» λέγοντας: «ο καθένας ας κοιτάξει το σπίτι του» . Όταν όμως το συμβάν θα μαθευτεί, το κεφάλι θα βγει από την άμμο και άλλη μια φορά το δάχτυλο θα κουνηθεί, εκτελώντας από τον καναπέ πρόσωπα για τα οποία δεν γνωρίζουμε τίποτα!

Joshua Rawson-Harris

Είμαστε κοινωνία κανιβάλων… κοινωνία ανθρωποφάγων που περιμένουν στη γωνία να μυριστούν τα θύματά τους, να τους ορμήξουν και να τα κατασπαράξουν… δίχως έλεος. Δίχως μετάνοια. Δίχως καμιά ηθική.

Ας χαλαρώσουμε λοιπόν λιγάκι… και ας σταματήσουμε να δικάζουμε από την ασφάλεια του καναπέ μας…

Ίσως έτσι κάποια στιγμή αλλάξουν τα πράγματα…

Ίσως…

 

Feautured image:Adi Goldstein

Print Friendly, PDF & Email