Ότι Ονειρευόμαστε είμαστε....

Ζήσε… και άσε τη «μπλε φάλαινα» να …κολυμπήσει μακριά σου.

Posted on

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail to someonePrint this page

Για την ιστορία: Τι είναι η μπλε φάλαινα;

Πρόκειται για ένα διαδικτυακό «παιχνίδι» θανάτου που έχει εξαπλωθεί  και οδηγεί έφηβους σε όλο τον κόσμο στο να κάνουν με διάφορους τρόπους κακό στον εαυτό τους, ωσότου να φτάσουν στην αυτοκτονία. Οι έφηβοι, παίρνουν οδηγίες από έναν άγνωστο, ο οποίος τους προσεγγίζει μέσω διαφόρων πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης και τους δίνει διάφορες εντολές για 50 μέρες. Η τελευταία αποστολή τους είναι… η αυτοκτονία τους. Σύμφωνα με έρευνες και πληροφορίες, μόνο την Ρωσία μέσα σε ένα εξάμηνο σημειώθηκαν 130 αυτοκτονίες νέων. Το «παιχνίδι» ξεκίνησε από έναν 21χρονο Ρώσο ο οποίος είχε ως σκοπό «να καθαρίσει την κοινωνία από …. βιολογικά απόβλητα». Ο 21χρονος εγκληματίας έχει συλληφθεί αλλά το φονικό έργο του συνεχίζουν είτε βοηθοί είτε οπαδοί της… ιδέας του , ενώ αυτό που με συγκλόνισε είναι οτι διάβασα σε μια ιστοσελίδα πως ο παλικαράς, όχι μόνο δεν έχει μετανιώσει για όλο αυτό, αλλά μάλιστα λαμβάνει λέει  και ερωτικά γράμματα στη φυλακή, από ……. νεαρές θαυμάστριές του (!!!! Καμιά σωτηρία!!!).

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με τρομάζει περισσότερο… 
Το γεγονός ότι το διαδίκτυο αντί να αποτελεί κάτι χρήσιμο με πολλά οφέλη όλων των ειδών, εξακολουθεί να εξελίσσεται σε ένα επικίνδυνο εργαλείο που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο, ή ότι υπάρχουν παιδιά στην τρυφερή ηλικία των 13-17 ετών που είναι πρόθυμα να κάνουν κακό στον εαυτό τους μόνο και μόνο επειδή τους το ζητά κάποιος άγνωστος; Εδώ δεν μιλάμε για μια υπόθεση αποπλάνησης όπου δελεάζουν και προσεγγίζουν τους νέους με διάφορες υποσχέσεις για ρομάντζα και καλύτερη ζωή και καταλήγουν να παρασύρονται, να εξαφανίζονται, να κακοποιούνται ή να χάνουν τη ζωή τους. Δεν είναι καν bullying που φτάνουν εκεί που φτάνουν ύστερα από άγχος και αυξημένη πίεση. Τα πράγματα εδώ είναι ακόμα χειρότερα διότι ο «εντολέας» ξεκαθαρίζει από την αρχή στους έφηβους ότι θα κάνουν κακό στον εαυτό τους, ότι το τελικό στάδιο είναι ο θάνατος και πως δεν υπάρχει γυρισμός. Που σημαίνει ότι το παιδί ξεκινάει αυτή τη διαδικασία συνειδητά. 

Με προβληματίζει πολύ όλο αυτό. Πάρα πολύ.Γιατί;; Τι είναι αυτό που παροτρύνει έναν νέο, που έχει όλη τη ζωή μπροστά του, που μπορεί να βγει, να παίξει, να γελάσει, να φλερτάρει στο να βλάψει τον εαυτό του μόνο και μόνο επειδή του το είπε κάποιος άγνωστος; Πάνω σε ποια ανάγκη τους ποντάρουν και ποια κουμπιά πατάνε προκειμένου να τα πείσουν;Με ποιο τρόπο τους εκβιάζουν σε περίπτωση που αλλάξουν γνώμη και αποφασίσουν να φύγουν από το παιχνίδι; Δεν μπορώ να φανταστώ ότι όλοι αυτοί οι έφηβοι που μπήκαν στην διαδικασία αυτή , είναι χαζά παιδιά που απλά ανοίγουν τον υπολογιστή τους  και κάνουν ότι τους λέει κάποιος πίσω από έναν άλλον υπολογιστή. Δεν μπορώ, δεν θέλω να το πιστέψω. Θεωρώ πως κάτι άλλο κρύβεται από πίσω. Κάτι πιο οργανωμένο, κάτι πιο στοχευμένο. Ίσως όχι ακόμα στη χώρα μας, αλλά στο εξωτερικό θεωρώ πως αυτοί που το ξεκινούν, ξέρουν που «χτυπούν». Προφανώς όχι πάντα, αλλά με το πέρας του χρόνου οι μεθόδοι τους έδειχναν να έχουν ξεπεράσει κάποια λάθη και σιγά σιγά να τελειοποιούνται και τα θύματα να πολλαπλασιάζονται σε τρομακτικούς ρυθμούς.

Μια παράκληση προς τους έφηβους: Χρησιμοποιήστε την τεχνολογία και το διαδίκτυο υπέρ σας, και μην γίνεστε υποχείριό του με κανέναν τρόπο, και για κανένα λόγο. Το ίντερνετ και τα social media είναι πραγματικά διασκεδαστικά (όταν χρησιμοποιούνται με σύνεση προφανώς) και ελκυστικά και το ξέρω από πρώτο χέρι αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να υποκαθιστούν την προσωπική και κοινωνική μας ζωή. Σε καμία! Χρησιμοποιήστε τα ως μέσα επικοινωνίας και όχι ως μέσα απομόνωσης. Ζήστε τη ζωή σας, ρουφήξτε κάθε στιγμή της μέρας σας και απολαύστε την στο έπακρο. Όσο κι αν όλα φαίνονται τώρα μαύρα η ζωή είναι όμορφη. Είναι πολύτιμη, είναι δική σας. Ζήστε. Βγείτε έξω, κάνετε φίλους, περάστε όμορφα, φλερτάρετε,μιλήστε στους φίλους σας, στην οικογένειά σας,σε όποιον νιώθετε ότι μπορεί να σας βοηθήσει. Η ζωή είναι για εσάς, τώρα την ξεκινάτε και όσο κι αν οι εποχές είναι δύσκολες, υπάρχουν πάντα τρόποι να την γεμίσετε. Μικρές πολύτιμες στιγμές, που ίσως τώρα να σας φαίνονται ασήμαντες αλλά στο μέλλον θα δείτε ότι θα είναι ο δικός σας θησαυρός. Ζήστε!!!! 

Θα ήθελα επίσης να παρακαλέσω γονείς και εκπαιδευτικούς που τυχόν θα διαβάσουν το άρθρο μου, να ενημερώσουν σωστά τα παιδιά και τους μαθητές τους. Ψύχραιμα και έπειτα από έγκυρη και σωστή ενημέρωση. Χωρίς υστερίες.  Η υστερία δεν κάνει κανέναν να σας πάρει στα σοβαρά και συνήθως έχει τα αντίθετα αποτελέσματα ειδικά όταν μιλάμε για έφηβους που η αντίδραση είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά τους. Αγαπήστε τα παιδιά, καντε τα να σας εμπιστευτούν και να νιώσουν πως στην παραμικρή δυσκολία μπορούν να βασιστούν πάνω σας. Η εμπιστοσύνη του παιδιού είναι ένα εύθραυστο γυαλί. Εύκολα μπορεί να ραγίσει, ενώ τα αποτελέσματα αν σπάσει μπορεί να αποβούν ολέθρια. 

Η σωστή και έγκαιρη ενημέρωση κάνει θαύματα. 

Εύχομαι όλη αυτή η μάστιγα να είναι απλά μια ακόμα …. μπόρα που θα ξεπεραστεί γρήγορα και πως σύντομα θα δοθεί ένα τέλος χωρίς να θρηνήσουμε επιπλέον θύματα. Είναι στο χέρι μας… όλων μας!

 

Εδώ μπορείτε να μου αφήσετε το σχόλιό σας....

Σχόλια...

  • Marina Tsardakli

    Μαράκι μου καλά έκανες και έθιξες αυτό το φαινόμενο. Είναι όντως τρομακτικό πως μικρά παιδιά με όλη τη ζωή μπροστά τους αυτοκτονούν επειδή κάποιος το ζήτησε. Παίζουν πολλά ρόλο, το κατά πόσο η οικογένεια έχει δώσει γερά θεμέλια στο παιδί και το έχουν μάθει να αγαπά τον εαυτό του, πως το σχολείο το ενθαρρύνει να αποκτά κριτική σκέψη και να μη δέχεται παθητικά ότι του υποδεικνύουν, το κατά πόσο είναι «ισχυρό» απέναντι στις επιρροές των φίλων του. Όπως και να ‘χει είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που πρέπει να μας απασχολήσει έντονα και να αναζητήσουμε αιτίες και όχι μόνο ευθύνες και να εντοπίσουμε τον αντίκτυπο του. Γιατί μόνο αν κατανοήσουμε το «γιατί» μπορούμε να αποφύγουμε μελλοντικά τέτοια φαινόμενα.
    Σε φιλώ πολύ γλυκά και μπράβο σου για ακόμα μια φορά για το κείμενο σου!

    • mariakat80

      Σε ευχαριστώ πολύ αγαπημενη μου. ναι πρέπει να καταπολεμηθεί ολο αυτό!!!
      Και φυσικά το σπίτι και το σχολείο ειναι οι βασικοτεροι παράγοντες.
      Σε γλυκοφιλώ

  • ainafetst .

    Μπράβο Μαράκι μου γι αυτό το άρθρο σου και μακάρι να πέσει στα χέρια νέων (και γονιών!) που καταφεύγουν σε παρόμοια «παιχνίδια θανάτου» και αυτό συνήθως για να αισθανθούν ζωντανοί ή πάλι για να ζήσουν «έντονα» ή για να ξεχωρίσουν… Δεν φταίνε αυτά τα παιδιά, φταίνε οι γονείς τους που δεν ξέρουν ή δεν ενδιαφέρονται να αποκρυπτογραφήσουν σημάδια που δείχνουν πως το παιδί τους έχει χάσει τη Χαρά της Ζωής… άρα ας έχουν το νου τους οι γονείς πρώτα και στη συνέχεια ο περίγυρος!
    Πιστεύω πως είναι μόδα, κακόγουστη και άκρως επικίνδυνη, όπως ήταν κάποτε και ο σατανισμός… και θα περάσει.

    ΑΦιλάκια πάντα τρυφερά και χαμογελαστά σου στέλνω! 🙂

    • mariakat80

      Αγαπημένη μου Στεφανία είναι τόσα πολλά!
      Οι έφηβοι, εκτός από τις … βιολογικές τους ας πούμε ανησυχίες και ιδιαιτερότητες, ζουν σε μια πολύ πολύ δύσκολη εποχή. Κάτι η κρίση, κάτι οι κίνδυνοι, κάτι ότι τα πράγματα έχουν ξεφύγει εντελώς, θεωρώ ότι σε σχέση με τις άλλες γενιές κουβαλούν ένα βαρύτερο φορτίο πάνω τους. Δεν συμφωνώ καθόλου με την άποψη ότι «οι νέοι τα έχουν όλα τώρα άρα κακώς αντιδρούν όπως αντιδρούν» που την ακούω πάρα πολύ συχνά . Δεν είναι έτσι. Άλλες εποχές οι δικές μου, άλλες οι δικές σου, άλλη η τωρινή. Τα σημερινά παιδιά φαινομενικά μπορεί να τα έχουν όλα , τους λείπουν όμως ουσιαστικά πράγματα, κυρίως μια νορμάλ κοινωνία. Ένα ισορροπημένο κοινωνικό σύνολο.
      Εγώ μπορεί να πέρασα πολλά όμως μεγάλωσα σε μια γειτονιά γεμάτη παιδιά, παιχνίδι, ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη και ισορροπία, και μια οικογένεια που μπορούσε να μου προσφέρει παραπάνω από τα βασικά υλικά αγαθά (πρόσεξε, δεν μιλάω για ευκατάστατη οικογένεια. μιλάω απλά για μια νορμάλ μέση περίπτωση). Πέρασα και δύσκολα πέρασα όμως και όμορφα.
      Τα σημερινά παιδιά θεωρώ ότι στερούνται πολλά από αυτά που είχα εγώ και θα σου πω ένα πολύ απλό παράδειγμα. Στην γειτονιά μου στην Τρίπολη όπου μεγάλωσα, όταν ήμουν εγώ πιτσιρίκα και έφηβη, κάθε απόγευμα τα καλοκαίρια γινόταν ο χαμός από παιδιά . Το λιγότερο 15 μαζευόμασταν αμέσως αμέσως. Τα τωρινά καλοκαίρια, κάθομαι στο μπαλκόνι και με πιάνει κατάθλιψη. Ούτε ένα!!!!! Και δεν είναι ότι δεν υπάρχουν παιδιά στη γειτονιά,. Υπάρχουν αρκετά. Απλώς ο κόσμος φοβάται πια, έχουν αλλάξει οι ρυθμοί, οι εποχές, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.
      Όλα αυτά προφανώς και επιδρούν διαφορετικά στον τρόπο που μεγαλώνει ένα παιδί. Επίσης πολλοί κατηγορούν την τεχνολογία. Δεν είναι η τεχνολογία το πρόβλημα μας. Κανένα παιδί δεν θα προτιμήσει το τάμπλετ του από το να παίξει κρυφτό ή κυνηγητό ή μπάλα. Εξακριβωμένο και δοκιμασμένο. Επίσης κι εμείς είχαμε ηλεκτρονικά και την τελευταία τεχνολογία για την εποχή εκείνη.
      Θεωρώ ότι το βασικό πρόβλημα σε όλα αυτά είναι η κοινωνική κρίση και όχι η οικονομική. Η κρίση αξιών, η κρίση ανθρωπιάς η κρίση ανθρώπινων σχέσεων. Αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο και αυτό είναι που οδηγεί στα χειρότερα Στεφανία μου
      Σε γλυκοφιλώ

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail to someonePrint this page

Show Buttons
Hide Buttons