Posted on

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail to someonePrint this page

Ο χρόνος είναι ένας από τους μεγαλύτερους φόβους μου. Με τρομάζει το πέρασμά του και όσα παίρνει και όσα αφήνει και όσα «σωριάζει» στο διάβα του. Μα περισσότερο με τρομάζει το γεγονός πως περνά και πίσω δεν ξαναγυρνά. Πως ότι γίνεται δεν… ξεγίνεται! Αν και προσαρμόζομαι σχετικά γρήγορα, δεν μου αρέσουν οι μεγάλες αλλαγές, με τρομάζουν.

Είμαι full από εμπειρίες στη ζωή μου, full από ανθρώπους που μπήκαν και βγήκαν από αυτήν, full από στιγμές όλων των ειδών. Καλές,κακές, όμορφες, άσχημες, στιγμές χαράς, στιγμές θλίψης, στιγμές αγωνίας και ανείπωτου πόνου, σωματικού και ψυχικού. Έχω βιώσει όλων των ειδών τα συναισθήματα.Κι έτσι στα, αρκετά συχνά, θα έλεγα flash backs μου έχω πολλά να θυμάμαι και να σκέφτομαι.

Υπάρχουν όμως φορές που με αγχώνει. Με αγχώνει που άνθρωποι που είχα στη ζωή μου, δεν είναι πια εδώ , είτε σωματικά είτε πνευματικά. Που συναισθήματα που ένιωθα για κάποιους άλλους έχουν ανατραπεί πλήρως, που στιγμές από τα παιδικά μου χρόνια ξέρω ότι έχουν φύγει ανεπιστρεπτί. Με φοβίζει και το μέλλον, με φοβίζει το άγνωστο, με τρομάζει το ότι δεν ξέρω τι θα μου ξημερώσει. Με πανικοβάλει το ότι δεν ξέρω τι με περιμένει. Κάποιους αυτό τους ιντριγκάρει, εμένα πάλι καθόλου. Πολλές φορές φοβάμαι ακόμα και να κάνω σχέδια.

Τα πράγματα αλλάζουν συνέχεια και το βλέπω καθημερινά γύρω μου . Δεν βλέπω τους φίλους μου όπως παλιά, έχουν αποκτήσει πλέον τις δικές τους οικογένειες και υποχρεώσεις. Οι ρυθμοί της ζωής αλλά και της κρίσης, μας έχουν απορροφήσει όλους. Όλοι δουλεύουν ώρες πολλές, στη συνέχεια είναι κουρασμένοι, θέλουν να αφιερώσουν χρόνο στο σύντροφό τους, στην οικογένειά τους, στα παιδιά τους κλπ. Δεν είναι εύκολο όπως παλιά να τηλεφωνηθούμε και να πούμε, «σε μια ώρα στο μοναστηράκι;;;», έτσι, απλά και αυθόρμητα. Παράλληλα τα προβλήματα για όλους έχουν αυξηθεί και ο καθένας είναι βυθισμένος στο δικό του κόσμο.

Πάντα ψάχνω διεξόδους και πράγματα να απασχολούμαι και είμαι τυχερή γιατί η ζωή μου όπως είπα ξανά ειναι γεμάτη. Και καθώς είναι άτομο με πολλά ενδιαφέροντα, πάντα κάτι βρίσκω να καταπιαστώ και να αφοσιωθώ. Υπάρχουν όμως στιγμές που νιώθω κι εγώ μοναξιά, που αναρωτιέμαι τι θα γίνει όσο περνάνε τα χρόνια. Θα είμαι πάντα μόνη μου; Θα αποκτήσω τη δική μου οικογένεια; Θα έχω πάντα δουλειά; Ποιος θα μείνει στη ζωή μου; Ποιος θα φύγει από αυτή; Ξέρω πως κάποια πράγματα δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχό μας έτσι δεν υπάρχει λόγος να αναλώνομαι με τέτοιες σκέψεις. Δεν παύουν όμως να είναι θέματα που με προβληματίζουν,επομένως κατά καιρούς περνούν από το μυαλό μου. Και μελαγχολώ, και αγχώνομαι για λίγο και λίγο μετά επανέρχομαι.

Φέρνω στο νου μου μια φράση του Βούδα:  Να μη βυθίζεσαι στο παρελθόν, να μην κάνεις όνειρα για το μέλλον, να επικεντρώνεις τη σκέψη σου στην παρούσα στιγμήΤουλάχιστον αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε την ροή των πραγμάτων και της ζωής, τι καλύτερο από το να επικεντρωθούμε στο να απολαύσουμε την κάθε στιγμή της;;;

Ο χρόνος είναι δωρεάν, αλλά είναι ανεκτίμητος. Δεν σου ανήκει, αλλά μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις. Δεν μπορείς να τον αποταμιεύσεις, αλλά μπορείς να τον ξοδέψεις. Και από τη στιγμή που τον χάσεις, δεν μπορείς να τον πάρεις πίσω. Harvey Mackay

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail to someonePrint this page