Ότι Ονειρευόμαστε είμαστε....

Διεκδικώντας τα…….αυτονόητα.

Posted on

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail to someonePrint this page

Έχω πει και θα ξαναπώ ότι η χώρα μας περνά κυρίως κοινωνική κρίση και μάλιστα θεωρώ ότι είναι πολύ πιο βαθιά από την οικονομική. Διαπιστώνω τελευταία  πως στην εποχή της επικοινωνίας και της άμεσης πρόσβασης στην πληροφορία, αντί να γινόμαστε καλύτεροι, πάμε σε όλα 5 βήματα πίσω. Τελευταία, ακούω πολύ συχνά για κρούσματα απαίσιας συμπεριφοράς σε αλλά και από ΑμΕΑ και φρικάρω. Σίγουρα ανέκαθεν υπήρχαν αυτές οι απαράδεκτες συμπεριφορές αλλά τον τελευταίο καιρό πυκνώνουν και η αλήθεια είναι ότι ξενερώνω. Και για τις δυο πλευρές. 

 

Καταρχήν να πω ότι ποτέ δεν άφησα την αναπηρία μου να με προσδιορίσει. Η μάλλον ΤΙΣ αναπηρίες μου γιατί είμαι και πολυσυλλεκτική τρομάρα μου 😛 . Απ’ όλα έχει ο μπαξές, διαλέγετε και παίρνετε χοοχοοχ (να κάνουμε και λίγο χιούμορ γιατί χωρίς χιούμορ ή ζωή είναι τελείως άνοστη). Για εμένα και για τους άλλους ήμουν απλά η Μαρία. Όλα τα άλλα απλά με συμπληρώνουν, είναι τα κουσούρια μου, τα χαρίσματά μου, οι αδυναμίες μου. 

 

Ποτέ λοιπόν δεν απαιτούσα τίποτα , ποτέ δεν θεωρούσα δεδομένο ότι όλα πρέπει να μου χαρίζονται και (λάθος μου ίσως αυτό) ουσιαστικά δεν ξέρω καν τι δικαιούμαι και τι όχι. Ποτέ δεν σήκωσα άνθρωπο στα ΜΜΜ για παράδειγμα για να καθίσω,  δέχτηκα την θέση κάποιου άλλου μόνο αν πραγματικά υπήρχε λόγος ενώ ευχαρίστως θα παραχωρήσω και τη θέση μου και τη σειρά μου όπου θεωρώ ότι κάποιος την έχει μεγαλύτερη ανάγκη από έμενα. Ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκα καταστάσεις, έδωσα τις μάχες μου τους αγώνες μου και προσπαθώ όσο μπορώ να μην δίνω ποτέ σε κανέναν το δικαίωμα να πει οτιδήποτε. 

Αυτό βέβαια έχει και τα αρνητικά του, διότι έγινα πολύ σκληρή με τον εαυτό μου, με αποτέλεσμα να μου δημιουργήσω άλλες ανασφάλειες και άγχη αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. 

Όλα αυτά δεν τα γράφω για να κοκορευτώ ή να καυχηθώ για κάτι , εξάλλου όπως όλοι,  έχω απίστευτα πολλά ελλατώματα και κουσούρια. Τα γράφω γιατί θέλω να σας δείξω ότι είμαι άτομο που απαιτεί και θέλει να το σέβονται, χωρίς όμως να θεωρεί ότι τα ΑμΕΑ είναι στο απυρόβλητο. 

 

Ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα σε έναν άνθρωπο είναι η ευγένεια. Με κερδίζει από την πρώτη στιγμή. Ο αυθεντικά ευγενικός όμως και όχι ο δήθεν. Εκείνος που θα φερθεί το ίδιο σε όλους άσχετα με την θέση του ή την ιδιότητά του. Το ίδιο ισχύει και για το σεβασμό. Σεβασμός στον μεγαλύτερο, σεβασμός στον ανώτερο, σεβασμός στο διαφορετικό, σεβασμός στον συνάνθρωπο γενικότερα. Όλα αυτά, ξεκινούν από το σπίτι και αποτελούν το μέγιστο δείγμα παιδείας. Η παιδεία δεν έχει να κάνει με την μόρφωση, έχει να κάνει με την καλλιέργεια και με την ολοκληρωμένη προσωπικότητα. 

 

Καταρχήν να πω ότι ένα από τα πιο αυτονόητα πράγματα στην καθημερινότητά μας, είναι ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι ηλικιωμένοι, και οι έγκυες, σε δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες και επιχειρήσεις, αλλά και στα ΜΜΕ, αλλά και στο Super Market, αλλά και ΠΑΝΤΟΥ, θα πρέπει να εξυπηρετούνται και να αντιμετωπίζονται με προτεραιότητα. Δεκτό; Δεκτό φαντάζομαι και θέλω να ελπίζω. Ελάτε όμως που δεν είναι πάντα δεκτό κι αποδεκτό. Ενημερώθηκα πρόσφατα για περιστατικά που έλαβαν χώρα σε κάποιες συγκεκριμένες υπηρεσίες, και τα σύγκρινα με άλλα που έχω δει ή έχω βιώσει η ίδια. Σε δημόσια υπηρεσία λέει, ηλικιωμένη γυναίκα σχεδόν 80, με την ψυχικά ασθενή εγγονή της, ζήτησε να εξυπηρετηθούν κατά προτεραιότητα διότι η κοπελίτσα δεν είχε αντοχές να περιμένει, και έδωσαν χαρτί από τα ΚΕΠΑ το οποίο επιβεβαίωνε την αναπηρία της, (ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΘΟΥΝ όλα αυτά έτσι;) αλλά της το αρνήθηκε η υπάλληλος διότι λέει έπρεπε να έχουν κάποια υποτιθέμενη κάρτα αναπηρίας ή οποία δεν υπάρχει καν. Παιδιά.. ας σοβαρευτούμε λιγάκι.. τι κάρτα αναπηρίας και πράσσειν’ άλογα;;; Έχεις μπροστά σου μια γυναίκα ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΗ με ένα παιδί που ΞΕΚΑΘΑΡΑ δεν είναι καλά, και του ζητάς αποδείξεις προκειμένου να το εξυπηρετήσεις πρώτο; Για να μην αναφέρω τον κόσμο στις ουρές που σε πολλές περιπτώσεις έτσι και εξυπηρετηθεί κάποιος επικρατεί σούσουρο!!! Αυτό ασχολίαστο!! 

Κρίμα κι άδικο, ντροπή κι αίσχος. Ντροπή να πρέπει να δώσω, το 2017 στον ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ να καταλάβει βασικά και απλά πράγματα. Τα Αμέα, οι ηλικιωμένοι, και οι έγκυες ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ! Να το κάνω κάπου τατουάζ;;;; 

Εντάξει, αντιλαμβάνομαι πως ο καθένας έχει τα δικά του, τις δικές του δουλειές, τα δικά του άγχη τις δικές του σκοτούρες και πως η ζωή μας τρέχει σε τρελούς ρυθμούς. Νομίζω όμως πως μπορεί και πρέπει να περιμένει για 10 λεπτά να εξυπηρετηθεί εκείνος που πραγματικά ΔΕΝ μπορεί να περιμένει. Κάποια πράγματα όπως είπα θα έπρεπε να είναι αυτονόητα… κι όμως δεν είναι. Δυστυχώς πλέον θα πρέπει να διεκδικούμε ακόμα και το αυτονόητο. 

Ζουμε σε μια χώρα που η θείτσα με το σκυλάκι απαιτεί να ψηφιστεί νόμος (και καλά κάνει, μην με παρεξηγήσετε, ) για να μπει το κουτάβι στη θάλασσα, ενώ από τις παραλίες ξηλώνουν τις ράμπες των ΑμΕΑ ύστερα από καταγγελία ότι …… χαλά την αισθητική της παραλίας. (Κάτι το οποίο είναι πιθανό να έχει κάνει και η θείτσα με το σκυλάκι).

Ζούμε σε μια χώρα που το 2017 οι νέοι γονείς δεν έχουν μάθει στα παιδάκια τους πως είναι αδιάκριτο να δείχνεις να γελάς και να κοιτάς κάποιον που είναι διαφορετικός από εσένα, πως αυτός ο διαφορετικός ειναι ΙΣΙΟΣ Και ΙΔΙΟΣ με εσένα, και πως δεν εισαι ανώτερος από κανέναν.

 

Ζούμε σε μια χώρα που μάγκας είναι εκείνος που θα κάνει φιγουρες στο δρομο , που θα πάει να παρκάρει πάνω στις θέσεις ή στις ράμπες των ΑμΈα , που θα βγαίνει στους δρόμους μεθυσμένος, και θα παιρνει στο διάβα του όποιον βρίσκει μπροστά του. Που θα απειλήσει κάποιον πιο αδύναμο και θα τον ξεφτιλίσει χωρίς λόγο . 

Για να είμαι ειλικρινής κλείνοντας, θλίβομαι εξίσου και από συμπεριφορές ατόμων με ειδικές ανάγκες, που σε ουκ ολίγες περιπτώσεις, θεωρούν πως βρίσκονται στο απυρόβλητο, θεωρούν πως τα πάντα πρέπει να τους χαρίζονται, θεωρούν πως έχουν το δικαίωμα να απαιτούν σεβασμό και κατανόηση με το έτσι θέλω. Θεωρούν πως το να συστήνεσαι με την ιδιαιτερότητά σου και όχι με το όνομά σου θα κάνει τον άλλο να σε σεβαστεί περισσότερο. Θεωρούν πως μπορούν να διατάζουν, να απειλούν και να είναι υπεράνω όλων. Και μην μου πείτε πως δεν υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις, διότι δυστυχώς υπάρχουν πάρα πολλές και τις έχω δει και με τα μάτια μου αλλά και από άτομα του περιβάλλοντός μου. Στα άτομα λοιπόν αυτά θα πω το εξής: Ο σεβασμός κερδίζεται δεν απαιτείται, τουλάχιστον ο στοιχειώδης και όχι ο επιφανειακός σεβασμός. Διεκδικείστε τα δικαιώματά σας όπως πρέπει και χωρίς τσαμπουκά. Κάνετε τους άλλους να σας αγαπάνε και όχι να σας λυπούνται. Είστε κάτι το διαφορετικό, αλλά όχι κάτι το ανώτερο 🙂 Τίποτα δεν χαρίζεται σε αυτή τη ζωή…. ειδικά μια τόσο δύσκολη εποχή. Να είστε ο εαυτός σας……. και όχι το πρόβλημά σας!!! 

Ζούμε σε μια εποχή που τα βασικά , τα αυτονόητα τείνουν να εκλείψουν . Και απογοητεύομαι, και χάνω την ελπίδα μου για μια καλύτερη κοινωνία στο μέλλον. Ευτυχώς όμως, διαπιστώνω κάποιες φορές πως υπάρχουν και κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, και απλά κλείνω τα μάτια κι εύχομαι να γίνει η εξαίρεση κανόνας… 

Είναι στο χέρι μας…. Πρέπει και μπορούμε να αλλάξουμε. Κοιταξτε λίγο γύρω σας και απλά φερθείτε όπως θα θέλατε να σας φέρονται. Και μην ξεχνάτε πως στη θέση που είναι εκείνος που του φέρεστε άδικα, θα μπορούσατε να είστε…. εσείς. Η ζωή είναι τροχός και όλα αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή. Είναι στο χέρι μας… ελάτε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο.

Εδώ μπορείτε να μου αφήσετε το σχόλιό σας....

Σχόλια...

  • Έχουμε χάσει την προσωπική μας ηθική, τις αξίες μας… Δεν ξέρω τί να πω…
    Αγάπη μου γλυκιά, μακάρι να μην χρειαστεί ποτέ ξανά κανείς να αναφερθεί στα αυτονόητα…
    Μια μεγάλη-μεγάλη αγκαλιά και πολλά ολόγλυκα ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΜΟΥΤΣ!

  • Woman in blogs

    Ποτέ δεν έχω συναντήσει άνθρωπο που να δικαιούται την προτεραιότητα και να τη ζητήσει. Αντίθετα, όσοι δεν τη δικαιούνται, βρίσκουν αφορμή να κλαυτούν…
    Θυμάμαι μια γιαγιά στο λεωφορείο: με άκουσε να λέω στο κινητό πως πονάει η μέση μου και σηκώθηκε! Επέμενα να καθίσει, επέμενε κι εκείνη: «για να φτάσεις στην ηλικία μου και να είσαι ξεκούραστη» μου είπε!!! Τελικά, ακούμπησα στην άκρη του καθίσματος.
    Θυμώνω πολύ με όλα αυτά. Δεν είναι απλά αγένεια, είναι παλιανθρωπιά, φασιστική στην ουσία της συμπεριφορά…
    Σε φιλώ, Μαράκι μου και σου εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο! ♥

  • me (maria)

    Το κείμενό σου τα λέει όλα όπως πρέπει να λέγονται!
    Γεμάτο αλήθειες…πικρές, αλλά αλήθειες!
    Στάθηκα σε πολλά, αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η άρνηση της υπαλλήλου να εξυπηρετήσει με προτεραιότητα την ηλικιωμένη γυναίκα και την εγγονή της…κι όχι τόσο η άρνηση αυτή καθαυτή, αφού είναι γνωστό πως κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι δρουν σαδιστικά απέναντι στο κοινό, αλλά το κοινό που δε ζήτησε από μόνο του να εξυπηρετηθεί πρώτη η ηλικιωμένη…
    Έχω τύχει σε περιπτώσεις που το κοινό, εμείς δηλαδή που περιμένουμε ήδη στην ουρά, απαιτούμε την εξυπηρέτηση όσων δεν μπορούν να περιμένουν..ένας αν μιλήσει, αρχίζουν και οι υπόλοιποι να αντιδρούν και να καταλαβαίνουν ποιο είναι το σωστό. Κι αν υπάρξουν κάποιοι που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, κατατροπώνονται μπροστά στην πλειοψηφία…πες με ρομαντική, πες με τρελή, αλλά θέλω να πιστεύω πως οι περισσότεροι δεν είναι γαϊδούρια…εκτός από εκείνους που παρκάρουν στις θέσεις πάρκινγκ των ΑμεΑ!
    Φιλιά πολλά!

    • mariakat80

      Καλησπέρα Μαρία μου και σ’ευχαριστώ για το περασμά σου!!!
      Δυστυχώς το θεμα δεν ειναι αν εισαι υπάλληλος ή αν εισαι απλός πολίτης, το θεμα ειναι η νοοτροπία. Δεν μπορω δηλαδη καν να διανοηθώ πως πρέπει να αναλύουμε και να εξηγουμε κάποια πραγματα βασικά!!!Αυτονόητα! Δεδομένα!!!
      Οχι δεν ειναι ολοι γαιδουρια αλλα δυστυχως πλεον βλεπω οτι υπαρχουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ γαιδουρια!!!
      Σε φιλώ Μαρακι μου

      • me (maria)

        Σαφέστατα και δεν είναι αυτό το θέμα, αλλά ήθελα να τονίσω το γεγονός ότι ακόμα κι αν πέσει κάποιος σε ένα στραβόξυλο υπάρχουν συνήθως άνθρωποι που θα βγουν μπροστά να τον υπερασπιστούν, κι έχω τύχει πολλές φορές σε ανάλογες περιπτώσεις…
        Φιλιά πολλά!

  • Αρτίστα του βωβού

    Φρίττω με όλα όσα αναφέρεις, αλλά πιο πολύ με αυτούς που παρκάρουν στις θέσεις πάρκινγκ των ΑμεΑ και με όσους κλείνουν τις διελεύσεις στα πεζοδρόμια (όπου αυτές υπάρχουν). Γι αυτό το σκοπό, έχω προμηθευτεί από τους Streetpanthers (εδώ: https://www.streetpanthers.gr/) αυτοκόλλητα που λένε «Είμαι γάιδαρος! Παρκάρω όπου γουστάρω», τα έχω πάντα στο πορτοφόλι μου και ανερυθρίαστα τους κολλάω ένα στο παρμπρίζ.
    Ε μα πια…
    Καλή εβδομάδα Μαρία Κατ!

    • mariakat80

      ΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑ μα ποσο θεα μπορεις να είσαι?? Σε λατρεψα περισσότερο!!!
      Δυστυχως Αρτιστακι μου η γαιδουρια ειναι στο αιμα του Ελληνα!
      Δυστυχώς
      σε γλυκοφιλώ

  • Αυτό που μου άρεσε στο παραπάνω κείμενο είναι που έθιξες τα υπέρ και τα κατά και των μεν και των δε. Γιατί έτσι ακριβώς είναι. Όλοι (εντάξει ας μη γενικεύσω, ας πω οι περισσότεροι) συμπεριφέρονται άθλια στους συμπολίτες τους, αρκεί να εξυπηρετήσουν τους εαυτούς τους και μόνο. Έχω δει ποστ φιλόζωων να φωτογραφίζουν άστεγο με ζωάκι και αντί να ανησυχούν τι τρώνε και πως επιβιώνουν και οι δύο, να κάνουν φασαρία γιατί ο άστεγος έχει ζωάκι και πως δε το φροντίζει όσο θα το φρόντιζαν αυτοί. Έχω δει άνθρωπο με καροτσάκι να κλείνει όλο το δρόμο με το έτσι θέλω και να βρίζει με αισχρά λόγια οποιονδήποτε έκανε παρατήρηση. Έχω δει και γυναίκες με καροτσάκια μωρών ή ΑμΕΑ που ενώ δε μπορούν να κατεβούν το πεζοδρόμιο γιατί κάποιος ανόητος έχει κλείσει τη ράμπα ή η ράμπα είναι διαλυμένη, προσπαθούν να κάνουν τον κύκλο χωρίς να μιλήσουν ή ακόμα και να περιμένουν σε τράπεζες παραχωρώντας τη σειρά τους σε άλλους.
    Όπως το βλέπω εγώ είναι θέμα ευγένειας από όλους προς όλους. Δε γίνεται να νοιάζεσαι μόνο για ό,τι αφορά εσένα και να κάνεις πως δε βλέπεις όλα τα υπόλοιπα γύρω σου. Κι όμως αυτό είναι που συμβαίνει καθημερινά γύρω μας. Δεν υπάρχει ευγένεια και δεν υπάρχει σεβασμός από κανέναν προς κανέναν.
    Η τελευταία σου παράγραφος τα λέει όλα! Μακάρι αυτά τα λόγια να γίνουν «εμβόλιο» και να μπουν στο μυαλό του καθενός από ‘μας, μπας και αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο, γιατί προς το χειρότερο πάνε όλα πανεύκολα όπως βλέπεις χαχα!
    Σε φιλώ! ♥

    • mariakat80

      Φυσικα! Δεν ειναι μονόπλευρο το θέμα και οποιος το βλέπει έτσι κάνει μέγα λάθος Stavie μου! Το θέμα ειναι γενικό!! Κι από τις δυο πλευρες. Δεν δεχομαι απαραδεκτη και αδικαιολόγητη συμπεριφορά ουτε απο τους μεν ουτε απο τους δε. Ίσως σε καποιες περιπτώσεις να υπαρχουν ελαφρυντικά αλλά οχι πάντα! Ειναι όλα θεμα χαρακτήρα και νοοτροπίας
      Σε φιλώ κοριτσι μου γλυκο, πολύ ομορφα τα γραφεις 🙂

  • Makis Del

    Λοιπόν, αυτό το…κατηγορώ σου είναι ένα από τα πιό ωραία κείμενα που έχεις γράψει. Προσωπική άποψη πάντα.

    Υ.Γ. Ο σεβασμός στην διαφορετικότητα δεν υπάρχει σε αυτή την χώρα. Και με βρίσκουν σύμφωνο τα λόγια της Μαρίνας.

    • mariakat80

      Σε ευχαριστώ πολύ Μάκη μου!!
      Κανενας σεβασμός δυστυχως!!
      Ο άνθρωπος και δη ο Ελληνας φοβαται, σνομπάρει και απορρίπτει το διαφορετικό
      Φιλακια πολλά και όμορφο Σαββατοκύριακο!!!

  • ainafetst .

    Αγαπημένο μου Μαράκι, υποκλίνομαι στο παραπάνω άρθρο σου και κάνω μια ευχή καρδιάς, να μάθουν οι συμπολίτες μας, να μη κάνουν στον άλλο ότι δεν θα ήθελαν να τους κάνουν!
    «Τίποτα δεν χαρίζεται σε αυτή τη ζωή…. ειδικά μια τόσο δύσκολη εποχή. Να είστε ο εαυτός σας……. και όχι το πρόβλημά σας»!!! …
    Έτσι ακριβώς, μόνο που οι περισσότεροι δεν ξέρουν πως συμπεριφέρονται άθλια γιατί οι ίδιοι έχουν πρόβλημα και το πρόβλημα τους είναι στον εγκέφαλο τους και όχι στο σώμα τους!

    ΑΦιλάκια με πολύ αγάπη! <3

    • mariakat80

      Αυτο ακριβως Στεφανία μου.
      Οι περισσότεροι αυτοπεριθωριοποιούνται να ξέρεις. Όταν εσυ ο ίδιος νιωθεις διαφορετικός και ξεχωριστός, πως οι γύρω σου να σε θεωρησουν όμοιο; Προφανως σε καποια πραγματα ΟΝΤΩΣ είσαι διαφορειτκός αλλα νομιζω οτι κάθε νοημων άνθρωπος ξερει να ξεχωρίζει 🙂
      Σε γλυκοφιλώ και χαίρομαι πολύ που διάβασε το κείμενο και ο αγαπημένος μου Παραμυθάς 🙂
      Καθυστέρησα να σας απαντήσω διότι οπως ξερεις, τρέχω και δεν φτάνω!!!!
      Σε γλυκοφιλω ξανα, και σε ευχαριστώ για την θετική ενέργεια που πάντα μου στέλνεις :*

  • Marina Tsardakli

    Μαρία μου θα κρατήσω την προτελευταία παράγραφο σου και καλό είναι να αποτελέσει τροφή για σκέψη για όλους.
    Δυστυχώς ζούμε σε μια Ελλάδα που ο σεβασμός τείνει να γίνει μια λέξη άγνωστη, μια ουτοπική έννοια. Φταίει η οικογένεια; Η παιδεία; Η κοινωνία που κατάντησε όπως κατάντησε; Εγώ ψηφίζω όλα τα παραπάνω.
    Σε ένα κράτος δικαίου, θα πίστευε κανείς πως το δίκαιο και σεβασμός από τη πολιτεία στο πολίτη, αλλά και από τον πολίτη προς τον πολίτη, θα ήταν αυτονόητη. Guess again and Welcome to Greece.
    Εξαιρετικό το άρθρο σου Μαρία μου. Είπες μεγάλες αλήθειες.
    Καλό βράδυ και καλό ξημέρωμα.

    • mariakat80

      Γλυκο μου Μαρινακι δυστυχως έχω προσγειωθει στον…. πλανήτη Ελλάδα εδώ και χρόνια και μάλιστα απότομα.
      Και κάθε μέρα εκπλήσσομαι περισσότερο και όχι ευχαριστα.
      Χαιρομαι που υπάρχουν οι εξαιρεσεις να μας δείξουν την διαφορά
      Εισαι σιγουρα μια απο αυτες
      Σε φιλώ κοριτσι μου!!!

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail to someonePrint this page

Ρίξτε μια ματιά κι εδώ

Show Buttons
Hide Buttons