Ότι Ονειρευόμαστε είμαστε....

Δεύτερες ευκαιρίες… αξίζουν; Και πότε;

Posted on

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail to someonePrint this page

Καλησπέρα και καλή μας εβδομάδα!!!
Μετά από ένα όμορφο Σαββατοκύριακο η εβδομάδα ξεκίνησε δυναμικά με λιγουλάκι άγχος στη δουλειά!
Το Σάββατο μας έκανε μια πολύ όμορφη ανοιξιάτικη μέρα, κι έτσι βρήκα ευκαιρία να «αποδράσω» από το μεσημέρι μέχρι το βραδάκι. Η πρώτη στάση ήταν στο Ν.Ηράκλειο που μου αρέσει πολύ να συχνάζω, με τις συμφοιτήτριές μου από το ΠΜΣ ,για ένα καφεδάκι…. Η παρέα εξαιρετική και η ώρα κύλησε πολύ ευχάριστα με συζητήσεις και πολύ γέλιο. Στη συνέχεια ακολούθησε (επιτέλους) συνάντηση με την αγαπημένη μου φίλη Αναστασία με την οποία είχαμε πολύ καιρό να βρεθούμε και κάναμε κοιλιακούς από τα γέλια, ενώ πήραμε μεγάλες αποφάσεις για την …. μετέπειτα εξέλιξή μας 😛 😛 😛 (όποιος καταλάβει κατάλαβε χοοχοοχ)!Μόλις μαζεύτηκα, άραξα να χαλαρώσω λιγάκι και έπεσα πάνω σε ένα επεισόδιο της εκπομπής «Πάμε Πακέτο» που μου προκάλεσε την περιέργεια να το δω. Τηλεόραση γενικά δεν βλέπω, αλλά λόγω του facebook κάποιες φορές βλέπω επιλεκτικά διάφορα αποσπάσματα. Το Πάμε πακέτο αν και μου αρέσει σαν εκπομπή το έχω κόψει διότι κάθε φορά βαλαντώνω στο κλάμα, και αρκετούς δικούς μου καημούς έχω να κλάψω η γυναικα 😛

Που λέτε, το επεισόδιο που παρακολούθησα, σε συνδυασμό με μια συζήτηση που είχα με τις κοπέλες, αλλά και διάφορα γεγονότα στη ζωή μου, πρόσφατα και παλαιότερα, με έκαναν να σκεφτώ κάποια πράγματα σχετικά με τις ευκαιρίες που δίνουμε συχνά στους άλλους, το πόσο ανεκτική γίνομαι πολλές φορές αλλά και το κατά πόσο τις αξίζουν τελικά. Ένα 19χρονο αγόρι από Κρήτη , κάλεσε στο πλατό τη μητέρα του γιατί ήθελε λέει να της … δώσει μια δεύτερη ευκαιρία να μετανιώσει που … τον ταλαιπώρησε. Δεν μπορώ να ξέρω κατά πόσο είναι είναι δικαιολογημένος για όλα όσα της προσάπτει, αλλά εγώ προσωπικά δεν είδα ένα γιο που ήθελε να έρθει ουσιαστικά κοντά στη μητέρα του, αλλά ένα παιδί γεμάτο μίσος (έπειτα από πλύση εγκεφάλου είμαι σίγουρη) που ήθελε να καταδικάσει τη μητέρα του και να την ρεζιλέψει μπροστά σε όλους. Η αλήθεια όμως φάνηκε και είμαι σίγουρη ότι έγινε, εκεί που πρέπει τουλάχιστον, αντιληπτός ο υπαίτιος όλου αυτού του σκηνικού.

Αναρωτήθηκα λοιπόν πόσο πρόθυμοι είμαστε να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες αλλά και ποιοι κατά πόσο τις αξίζουν τελικά. Πιστεύω ότι πρέπει να δείχνεις ανοχή και κατανόηση στους άλλους, να μπαίνεις στη θέση τους και να προσπαθείς να δεις τα πράγματα από την δική τους οπτική γωνία. Να συνειδητοποιήσεις τι τους οδήγησε να φερθούν έτσι όπως φέρθηκαν, να διαπιστώσεις πόσο αληθινή είναι η συγνώμη τους και αν αξίζει να τους επιτρέψεις να συνεχίσουν στη ζωή σου ή να γυρίσεις σελίδα χωρίς αυτούς. Όλα όμως εντός ενός ορίου.

Πιστεύω στις δεύτερες ευκαιρίες, και στις τρίτες αν αξίζει, και είμαι πρόθυμη να τις δώσω αρκεί να μην προσπαθεί ο άλλος να με κοροϊδέψει ή να περάσει όλη την κατάσταση «στο ντούκου», για το πω πιο απλά. Μια απλή εξήγηση , λίγα λόγια , και αν χρειαστεί μια συγνώμη είναι υπεραρκετά. Όταν όμως προσπαθήσεις είτε με αποτυχημένα επιχειρήματα, είτε με λανθασμένο τρόπο να με πείσεις ότι «δεν τρέχει τίποτα όλα καλά» ξενερώνω απίστευτα. Κι ακόμα περισσότερο όταν θεωρήσεις ότι δεν μου έκανες κάτι και να βγεις «από πάνω». Θέλω ντόμπρες απαντήσεις, σωστές και με τρόπο. Είμαι της άποψης πως δεν έχει σημασία το τι λες αλλά το πως το λες. Το υφάκι, ο άσχημος τρόπος αλλά και η αδιαφορία μου την δίνουν στα νεύρα και χάνεται όποια καλή διάθεση έχω για αναθεώρηση .

Από την άλλη, πόσο πρόθυμοι είμαστε ουσιαστικά να δώσουμε όντως δεύτερες ευκαιρίες; Αν είναι να σου τη ζητήσω, να σου ζητήσω συγνώμη, να σου αποδείξω ότι έχω αλλάξει και ότι θα προσπαθήσω περισσότερο για την σχέση μας, και να μου βγάλεις τη πίστη,άστο καλύτερα. Οι άνθρωποι που δεν ξέρουν να συγχωρούν και να υποχωρούν έχουν μεγάλο εγωισμό ο οποίος δείχνει προβληματικό χαρακτήρα και ανεπαρκή προσωπικότητα. Και γενικά οι άνθρωποι που δεν έχουν μάθει, να δέχονται συγνώμες και να δίνουν ευκαιρίες, ή για να το πω αλλιώς , να νομίζουν ότι τις δίνουν αλλά ουσιαστικά να έχουν σκοπό να μας βγάλουν το λάδι, δεν αξίζουν καν ούτε την συγνώμη μας αλλά ούτε και το να υπάρχουν στη ζωή μας. Γιαυτό ΜΑΚΡΙΑ. Αν θεωρείτε ότι έχετε κάνει κάποιο λάθος, απλά μαθαίνετε, και στην επόμενη σχέση σας, φιλία κ.ο.κ δεν το επαναλαμβάνετε. Άλλωστε άνθρωποι, είμαστε λάθη κάνουμε και το βασικό είναι να μαθαίνουμε από αυτά. Είστε οκ με τον εαυτό σας εφόσον προσπαθήσατε αλλά όλα έχουν και τα όριά τους!

Μάθετε να ζητάτε συγνώμη, αλλά και να δέχεστε εκείνη που σας ζητούν…
Εξίσου σημαντικό όμως είναι να αντιλαμβάνεστε και που αξίζει να υποχωρείτε, να περιμένετε και να επιμένετε!!!!

Καλό βράδυ και καλή μας εβδομάδα!!! 🙂

 

Εδώ μπορείτε να μου αφήσετε το σχόλιό σας....

Σχόλια...

  • ainafetst .

    » Συγχώρεσε τους άλλους όχι γιατί οι άλλοι αξίζουν τη συγχώρεση, αλλά γιατί εσύ αξίζεις την ειρήνη και την γαλήνη». Βούδας.
    Το κείμενο σου Μαράκι μου, είναι εξαιρετικό!
    ΑΦιλάκια πάντα καρδιάς! <3

    ΥΓ: Διάβασε αυτό και θα δεις πόσο μέσα είσαι! 😉

    https://ainafetst.wordpress.com/2011/06/13/empathy/

    • mariakat80

      Αγαπημένη μου Στεφανία!!
      Είναι ελάχιστες και πολύ ιδιαίτερες οι περιπτώσεις που δεν εχω καταφέρει (Ακόμα) να συγχωρήσω καποιον. Το να συγχωρήσω δεν μου είναι δύσκολο, το να δωσω όμως κι αλλη ευκαιρία στον αλλον να ερθει κοντα μου, αυτό με δυσκολεύει περισσότερο. Ειδικά αν σπάσει το γυαλί και χαθεί η εμπιστοσύνη
      Διάβασα την ανάρτησή σου, και με βρίσκει απολυτα συμφωνη απλα δεν το καταφέρνω πάντα. Και οσο μεγαλώνω δυσκολεύομαι και περισσότερο.
      Χαίρομαι παρα πολύ που σου άρεσε το κειμενό μου, ξερεις ποση σημασια εχει για εμένα η γνωμη σου
      Ευχομαι μέσα απο την καρδιά μου καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση. Μόνο με υγεία , χαμόγελα και αγαπημένα πρόσωπα
      Σε φιλώ πολύ πολύ πολύ

  • Marina Tsardakli

    Νομίζω πως είπες την πιο σωστή κουβέντα με το «όλα με μέτρο». Για εμένα το να ξέρει κανείς τι θέλει είναι το κλειδί, γιατί το να δίνει δεύτερες ευκαιρίες χωρίς να τις πιστεύει και ύστερα να κάνει απλά πισωγυρίσματα είναι κουραστικό, ψυχοφθόρο και δεν ωφελεί. Οπότε η σωστή επικοινωνία με τον εαυτό μας και η αναγνώριση των θέλω μας είναι ότι καλύτερο και μας γλιτώνει από μελλοντικούς «πόνους». Σε γλυκοφιλώ κορίτσι γλυκό!

    • mariakat80

      Συμφωνω απόλυτα και γενικα τα όρια είναι βασικη συνιστώσα της ζωής μας και θα πρέπει να ειναι!!!

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail to someonePrint this page

Ρίξτε μια ματιά κι εδώ

Show Buttons
Hide Buttons