MyDreamland

Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Ο χρόνος σταμάτησε στο Μάτι….

Thomas Ehling

Ο χρόνος σταμάτησε στο Μάτι. Η κόκκινη λαίλαπα μετάτρεψε την Αττική σε κόλαση και η Ελλάδα κάνει τον τραγικό της απολογισμό, μετρώντας πάνω από 80 νεκρούς. Κάτι τέτοιες στιγμές σε κάνουν να αναρωτιέσαι όχι απλά τι είναι η ζωή … αλλά και τι είναι ο χρόνος. Σε μια ώρα, σ’ ένα λεπτό ακόμα και σε ένα δευτερόλεπτο… η ζωή σου μπορεί να ανατραπεί, να καταστραφεί, να γίνει συντρίμμια και στάχτες. Και σε κάνουν επίσης να αναρωτηθείς  για άλλη μια φορά… ποια είναι τελικά τα σημαντικά στη ζωή μας; Τι αξίζει; Τι είναι αυτό που μένει; 

Photo by Pixa Bay

Το τελευταίο διήμερο οι οθόνες μας, γέμισαν εικόνες σκληρές, ασύλληπτες, εικόνες που δεν τις χωρά ο ανθρώπινος νους. Φλόγες, αποκαΐδια, στάχτες, απανθρακωμένοι άνθρωποι, άνθρωποι που παλεύουν για την ζωή τους, που κλαίνε για τους κόπους και τις περιουσίες τους, που ψάχνουν απελπισμένα τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Σκηνές που νομίζεις ότι βγαίνουν από κάποιο θρίλερ σαν εκείνα τα φρικαλέα που βλέπουμε στο σινεμά και παρακαλάς μέσα σου: «κάνε Θεέ μου να πέσουν οι τίτλοι τέλους και να είναι όλα ένα ψέμα…μια ιστορία». Κι όμως δεν είναι. Είναι μια φριχτή πραγματικότητα που την έζησαν κυρίως όλοι όσοι βρέθηκαν στην Ανατολική Αττική και αμέσως μετά οι δικοί τους άνθρωποι. Οι οικογένειές τους, οι φίλοι τους, το περιβάλλον τους. Όλοι εμείς είμαστε απέξω. Στον πάτο του βαρελιού. Ναι, προφανώς και θλιβόμαστε, ποιος άλλωστε καταφέρνει να μην λυγίσει μπροστά σε όλη αυτή τη τραγωδία που εκτυλίσσεται κυρίως μπροστά στις οθόνες μας, αλλά είμαστε απέξω. Θα πάμε στις δουλειές μας, θα γυρίσουμε, θα δούμε τους φίλους μας, θα καθίσουμε στο σπίτι μας και θα προγραμματίσουμε την επόμενη μέρα. Και σιγά σιγά θα ξεχάσουμε, όπως γίνεται πάντα. Και είναι λογικό άλλωστε. Γιατί η ζωή συνεχίζεται… γιατί η ζωή είναι κύκλος, είναι πότε ήρεμη θάλασσα, πότε τρικυμία. Αλλά συνεχίζεται. Και κάθε άνθρωπος σηκώνει το δικό του σταυρό, κάθε άνθρωπος ζει τη δική του ιστορία

Photo by Pixa Bay

Δεν θα ήθελα σε αυτήν την ανάρτηση να επιρρίψω ευθύνες, αφενός διότι δεν ξέρω από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω, κι αφετέρου διότι κανείς δεν ξέρει τι έχει συμβεί. Ξέρω απλά ότι ζω σε μια χώρα που δεν μαθαίνει από τα λάθη της και όπως φαίνεται δεν θα μάθει ποτέ. Ζω σε μια χώρα που κάθε χρόνο δέχεται πύρινα χτυπήματα κι όμως δεν φροντίζει να ενημερωθεί και να ενημερώσει  σωστά για όλες τις πολιτικές ασφαλείας και προστασίας από τις πυρκαγιές, αλλά και από τις άλλες παρόμοιες φυσικές καταστροφές, όπως πλημμύρες και σεισμούς, και φυσικά ούτε λόγος να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα. Ζω σε μια χώρα που οι οδηγοί πετούν τις στάχτες και τις γόπες από τα τσιγάρα τους, έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου γιατί: «έλα μωρέ σιγά τώρα. Σβησμένο είναι». Ζω σε μια χώρα που οι οδηγοί, αντί να κάνουν στην άκρη να περάσουν τα ασθενοφόρα και τα πυροσβεστικά, κάνουν ελιγμούς να μπουν στις Λωρίδες Ασφαλείας γιατί…….βιάζονται. Ζω σε μια χώρα που σε στιγμές τραγικές, σαν αυτή, αντί να γίνουν όλοι μια γροθιά, ξεκινά για άλλη μια φορά το πολιτικό παιχνίδι με το μπαλάκι του «φταίνε οι προηγούμενοι, φταίνε οι επόμενοι αλλά ποτέ εμείς». Αντί να κάτσουν όλοι κάτω γύρω από ένα τεράστιο τραπέζι, να βρουν λύσεις και μέτρα αντιμετώπισης για να μην επαναληφθούν όλα αυτά, ακονίζουν τα νύχια τους και παραφυλάνε στην γωνία για να επιτεθούν με την πρώτη ευκαιρία και φυσικά να προβληθεί το «Εγώ» όλων, για να μην μιλήσω και για την ψηφοθηρία πίσω από τις λέξεις. Ζω σε μια χώρα που η Εκκλησία επιτρέπει σε έναν υποτίθεται ιερέα, υποτίθεται άνθρωπο του Θεού, να ανοίγει το στόμα του και να λέει ότι θέλει. Να μιλάει για Θεό τιμωρό, να μιλά για άθεους να μιλά για κατάρες και αφορισμούς. Και αντί να του πουν ένα σκάσε (με ελάχιστες μετρημένες εξαιρέσεις) αντί να τον τσουβαλιάσουν και να τον κλείσουν σε ένα μπουντρούμι, διότι ο ίδιος από μόνος του είναι βλασφημία για τον Θεό που λένε ότι αντιπροσωπεύουν, συνεχίζουν να τον αφήνουν στη θέση που βρίσκεται. Συνεχίζουν να τον αφήνουν να κυρρήττει το μίσος και την κακία. Να σπέρνει τη διχόνοια και να αφορίζει ανθρώπους.  

rawpixel

Για να μην μιλήσω όμως μόνο για τα αρνητικά θα ήθελα να κάνω αναφορά και σε κάποια πράγματα που με γέμισαν με την ελπίδα ότι τελικά η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί από μέσα μας. Από τις πρώτες κιόλας στιγμές, τα social media γέμισαν από εκκλήσεις και προσφορές ανθρώπων που με όλη τους τη καρδιά και με τον δικό τους τρόπο ο καθένας, θέλησαν να δώσουν ένα χέρι βοήθειας σε όλους όσους έζησαν και συνεχίζουν να ζουν αυτόν τον εφιάλτη. Καλλιτέχνες, επιχειρηματίες αλλά και απλός κόσμος έκαναν διαρκώς αναγγελίες είτε για συγκομιδή αγαθών πρώτης ανάγκης, είτε για παροχή διαφόρων υπηρεσιών, είτε για συλλογή χρηματικών ποσών, είτε για παροχή προσωρινής στέγασης. Ήταν τρομερά συγκινητικό όλο αυτό. Είναι τρομερά ελπιδοφόρο, μέσα σε όλη αυτή την παραφροσύνη που επικρατεί, να βλέπεις ότι τελικά υπάρχει ψυχή, υπάρχει ανθρωπιά, υπάρχει αλληλεγγύη, αγάπη και ομόνοια. 

Είναι πολλά αυτά που θέλω να πω, είναι πολλά αυτά που θέλω να γράψω. Θα κλείσω όμως λέγοντας απλά τα εξής. Μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο. Μην θεωρείτε πως ότι συνέβη σε όλους αυτούς τους ανθρώπους αύριο το πρωί δεν μπορεί να συμβεί σε εμάς. Ζήστε τη ζωή σας όσο πιο όμορφα μπορείτε. Ρουφήξτε κάθε στιγμή που ζείτε, με όση δύναμη έχετε. Γεμίστε την καρδιά και το μυαλό σας δυνατές στιγμές, όμορφες αναμνήσεις. Αγκαλιάστε σφιχτά τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Μην βγάζετε κακία, μην βγάζετε ζήλια. Δεν είμαστε τίποτα. Δεν μένει τίποτα στο τέλος…. Μια στιγμή αρκεί για να τελειώσουν όλα…. μια στιγμή… 

Print Friendly, PDF & Email