MyDreamland

Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

My 38th Birthdays ή … τι με δίδαξε η ζωή…

Stephanie McCabe

 

Είναι αλήθεια πως η ζωή μου έφερε πολλά εμπόδια…. μου χάρισε όμως πολλά ενώ με δίδαξε ακόμα περισσότερα

Γεννήθηκα μέσα στο κατακαλόκαιρο μέσα στο καταμεσήμερο μέσα στο λιοπύρι…επομένως πόσες οι ελπίδες για ένα νορμάλ φυσιολογικό άτομο 😂 ; Καρκινάκι λοιπόν με ωροσκόπο ζυγό, κληρονόμησα αρκετά από τα στοιχεία, που μου προσάπτουν τόσο το ζώδιό μου όσο και ο ωροσκόπος μου- και τα θετικά αλλά και τα αρνητικά τους. 

Jyotirmoy Gupta

Από πολύ μικρή μπήκα σε ένα γερό λούκι με κάποια θεματάκια υγείας (δεν θα μπούμε τώρα σε  λεπτομέρειες, ανάρτηση blog είναι αυτό όχι ιατρικό ανακοινωθέν!!! 😂 😂  😂 ) και από νωρίς μετέτρεψα τα νοσοκομεία σε κέντρα διερχομένων, τουριστικά θέρετρα, κατασκηνώσεις κλπ κλπ (black humor αλλά τι θα ήταν η ζωή χωρίς αυτο???). Έτσι οι δυσκολίες ήταν πολλές. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Και όχι μόνο για θέματα υγείας αλλά και άλλης φύσεως προβλήματα, όπως πολλές απώλειες, που όμως δεν θα τα αναλύσω εδώ διότι δεν είναι αυτός ο σκοπός της ανάρτησής μου . 

Όπως είπα η ζωή ναι, με δυσκόλεψε αρκετά, αλλά μου έφερε και πολλά καλά.

Dani Vivanco

Καταρχήν δυο υπέροχους γονείς (τους καλύτερους μου φίλους, τους φύλακες αγγέλους μου,το δίχτυ ασφαλείας μου), μια δεύτερη οικογένεια, κάποιους μετρημένους συγγενείς και πολλούς πολλούς πολλούς φίλους. Για εμένα προσωπικά, η φράση «το αίμα νερό δεν γίνεται” έχει χάσει την δυναμική του κι έχει αντικατασταθεί από το: «τους φίλους μας τους διαλέγουμε εμείς για οικογένεια”. Έτσι επιλέγω ακόμα και εκείνους τους λίγους συγγενείς, τους μετρημένους , που είχα δίπλα μου στα δύσκολα, που έζησα μαζί τους καταστάσεις, να τους θεωρώ πρώτα φίλους και μετά συγγενείς. Γιατί θεωρώ η λέξη φιλία έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την λέξη συγγένεια. Τα πρόσωπα λοιπόν όλα αυτά, είναι ας πούμε η αποζημίωση της ζωής και του Θεού για όλες τις δυσκολίες που βρέθηκαν στο δρόμο μου. 

Επιπλέον παρά τα προβλήματα, μπορώ να πω ότι ευλογήθηκα με πολύ όμορφα παιδικά χρόνια. Χρόνια γεμάτα παιχνίδι, χαρά, γέλιο ταξίδια και πολύ πολύ αγάπη. Θα μου πείτε, εσύ επιλέγεις να τα θυμάσαι αυτά και ίσως να έχετε και δίκιο. Ναι εγώ επιλέγω να θυμάμαι τα όμορφα και τα ευχάριστα (όχι πως και τα άσχημα δεν ξεπηδούν που και που μες στο μυαλό μου) γιατί προτιμώ να γεμίζω την καρδιά και το μυαλό μου με θετικά πράγματα και όχι με αρνητικά.  Τα άσχημα γεγονότα της ζωής μου τα κρατάω ως κάτι που έπρεπε να γίνει. Έχω μάλιστα παρατηρήσει ότι πολλά από τα όμορφα γεγονότα, δεν θα είχαν συμβεί αν δεν είχαν προηγηθεί οι σκοτεινές στιγμές. Έτσι προσπαθώ να πιστεύω στο  «για όλα υπάρχει κάποιος λόγος” από το να μιζεριάζω. 

Όχι ότι δεν το κάνω. Έχω κι εγώ τα σκοτάδια μου, τις δύσκολες στιγμές μου, την (ανυπόφορη ακόμα και για εμένα την ίδια ώρες) γκρίνια μου, την μίρλα μου, την μιζέρια μου. Πιστεύω όμως πως είναι κι αυτό μια ανάγκη του οργανισμού μας. Δεν γίνεται να είμαστε πάντα σαν χαζοχαρούμενα ροζ συννεφάκια. Πρέπει και λίγο να ξεσπάμε για τα δεινά αρκεί να μην έχει μεγάλη διάρκεια. Αρκεί μετά από λίγο να σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά, να λέμε στον εαυτό μας… ΦΤΑΝΕΙ τώρα… ξεκινάμε ξανά και να προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να ξεφύγουμε από το όποιο τέλμα. 

Τι μου δίδαξε λοιπόν η ζωή στα 38 χρόνια ύπαρξής μου στον κόσμο τούτο;;;

Αφενός πως όταν σου δίνει λεμόνια, μην ξινίζεις τα μούτρα… φτιάξε λεμονάδα. Στην χειρότερη ζήτα τεκίλα και…αλάτι. Τι εννοώ; Πως το πως θα αντιμετωπίσεις τα πράγματα και τα εμπόδια που βρίσκονται στο δρόμο σου εξαρτάται από εσένα και μόνο.

Rod Long

Έχεις λοιπόν δυο επιλογές: 
α) Κάθεσαι από το πρωί ως το βράδυ με τα μούτρα ως το πάτωμα, κλαίγοντας για την άμοιρη τύχη σου , αλλά και για την άτιμη κενωνία που άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους ρίχνει στα μαύρα τάρταρα και αντί να πηγαίνεις μπροστά, πας πίσω ή στην καλύτερη παραμένεις σταθερός. Σαν τα ντουβάρια ένα πράμα.

β)Σηκώνεις το κεφάλι ψηλά και ψάχνεις να βρεις τρόπους να περνάς την κάθε μέρα, να υπερπηδάς όλα τα εμπόδια, να κοιτάς κατάματα τη ζωή και να αρπάζεις κάθε ευκαιρία που σου δίνεται. Ακόμα και σ’εκείνες τις δύσκολες μέρες, εκείνες τις δύσκολες στιγμές, εσύ ακόμα κι αν κάπου λυγίσεις να λες: ΟΧΙ ρε… δεν θα σε αφήσω να με βάλεις κάτω!!! Και να σηκώνεσαι!

Επέλεξα προφανώς την δεύτερη επιλογή, με… η αλήθεια είναι, λίιιγες μικρές πινελιές πρώτης. Λίγες όμως θέλω να πιστεύω. 

Christin Hume

Αφετέρου η ζωή με έμαθε, πως τίποτα δεν σου χαρίζεται και τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τίποτα όμως. Για όλα δίνεις τις μάχες σου, για άλλα μικρές,για άλλα μεγάλες. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο και ποτέ δεν βρίσκεσαι στο απυρόβλητο. Ακόμα και στην δική μου περίπτωση, ως ΑΜΕΑ ποτέ δεν περίμενα να μου έρθουν όλα ουρανοκατέβατα ούτε ζήτησα να μου φερθούν διαφορετικά ή να είμαι σε διαφορετική θέση από τους άλλους. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως αυτό πολλές φορές δεν μου κάνει καλό διότι εκ των πραγμάτων οι αντοχές μου είναι διαφορετικές και λιγότερες από των άλλων με αποτέλεσμα να αγχώνομαι και να νομίζω πως κάτι δεν πάει καλά μαζί μου. 

Εκείνο επίσης που με δίδαξε, είναι πως πρέπει να έχουμε ευγνωμοσύνη για όλα, για κάθε μέρα που περνά για κάθε τι που έρχεται στα χέρια μας και να μην είμαστε ποτέ αχάριστοι. Να εκτιμάμε και το παραμικρό, τον ελάχιστο κόπο που κάνει κάποιος, τον ελάχιστο χρόνο που ξοδεύει για εμάς. Ακόμα και μια απλή πρόθεση πολλές φορές μετράει από μια πράξη που γίνεται απλά για να γίνει. Να αγκαλιάζουμε σφιχτά όλους όσους αγαπάμε,  με όλη τη δύναμη της ψυχής μας, σαν να να ειναι η τελευταία φορά που θα τους δούμε.

Adi Goldstein

Η ζωή όμως με δίδαξε επίσης πως τελικά υπάρχει γύρω μας και πολλή κακία, ζήλια, αχαριστία, κακεντρέχεια. Με δίδαξε πως οι άνθρωποι χωρίς λόγο μπορεί να βγάλουν απίστευτη κακία και απαίσια συμπεριφορά, σε όσους τους στήριξαν, τους βρέθηκαν, τους βοήθησαν σε πολλές καταστάσεις που έζησαν παραμερίζοντας πολλές φορές τις δικές τους ανάγκες και κάνοντας πολλές θυσίες. Με δίδαξε πως ο καθένας κοιτάει τα πάντα από τη δική του οπτική γωνία, χωρίς να δίνει πολλές φορές σε εσένα την ευκαιρία να εξηγήσεις κάποια πράγματα, να λύσεις κάποιες παρεξηγήσεις να ξεκαθαρίσεις ορισμένες καταστάσεις.Με δίδαξε πως πολλές φορές οι άνθρωποι μιλάνε με σκληρότητα και μια ρηχή αμεσότητα την οποία βαφτίζουν, γιατί έτσι προτιμούν να το βλέπουν, ειλικρίνεια, ενώ συχνά δεν είναι.  Με δίδαξε επίσης πως η ανθρώπινη βλακεία είναι απύθμενη. Πως ο άνθρωπος έχει το καταπληκτικό ταλέντο να δυσκολεύει καταστάσεις που θα μπορούσαν να είναι πολύ απλές, όπως επίσης και να περιπλέκει τα πράγματα με μεγάλη επιτυχία.  

Παρ’ολα αυτά εγώ δεν πτοούμαι. Δεν θα σταματήσω ποτέ να γνωρίζω νέα άτομα και δεν θα γίνω καχύποπτη προς πάσα κατεύθυνση. Ή μάλλον θα γίνω. Αλλά στο βαθμό που πρέπει και όχι στο βαθμό του πανικού. Θα συνεχίσω να γνωρίζω κόσμο γιατί μπορεί στα 10 άτομα που θα γνωρίσω τα 7-8 να είναι για… πέταμα, αλλά θα υπάρχουν αυτά τα 1-2 που θα έχουν έρθει στη ζωή μου για κάποιο λόγο….

Τι θα ήθελα για το μέλλον; Η αλήθεια είναι πως όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει.. Θα πω απλά ότι θα ήθελα να συνεχίσω να κάνω τη δουλειά που κάνω, να μου προκύψουν κι άλλες ευκαιρίες και να μπορέσω να εξελιχθώ πάνω στο αντικείμενό μου. Θα ήθελα ακόμα περισσότερο να βρω το άλλο μου μισό. Οικογένεια ξέρω ότι είναι λίγο δύσκολο να αποκτήσω πια… θα ήθελα όμως να βρεθεί εκείνος ο κάποιος που θα με γεμίσει με έναν διαφορετικό τρόπο. Κι αν δεν έρθει δεν πειράζει… Αν και η μοναξιά με τρομάζει πολύ, εχω ήδη τόσα που θα συνεχίσω να χαμογελώ!Κυρίως όμως θέλω όλοι όσοι αγαπάω να είναι καλά. Αυτό είναι το σημαντικότερο για εμένα.

Χθες έκλεισα τα 38 και συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά πόσο  γεμάτη είναι η δική μου ζωή. Γεμάτη από όλα… από γέλιο, από κλάμα, από χαρά, από λύπη, από ευτυχία, από απώλειες, από πολύ πολύ αγάπη, από ταξίδια, από ανθρώπους, από πολλές πολλές δυνατές στιγμές. Χθες έκλεισα τα 38 και για άλλη μια φορά μέτρησα αυτούς που έφυγαν κι αυτούς που έμειναν και αν και έχω πληγωθεί από κάποιες «φυγές” είμαι πολύ ευχαριστημένη από τον τελικό απολογισμό. Γιατί όσοι έχουν μείνει μου αποδεικνύουν συνεχώς πόσο με αγαπάνε και πόσο τυχερή νιώθω που τους έχω στη ζωή μου. Επίσης αν και είχα πολλές «αναχωρήσεις” από το αεροδρόμιο της ζωής, είχα και πολλές νέες «αφίξεις”. Γιαυτό νιώθω χαρούμενη, τυχερή, και ευλογημένη. Και γιαυτό θα κλείσω με το τελευταίο δίδαγμα της ζωής για μένα: 

«Όταν ο Θεός κλείνει μια πόρτα, κάπου ανοίγει ένα παράθυρο”! 

Χθες έκλεισα τα 38 και τα γιόρτασα με μερικά από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα. Δεν θα ήθελα να είμαι πουθενά αλλού… και με κανέναν άλλον. 

Χθες έκλεισα τα 38 και αν η ζωή μου έβαλε πολλές τρικλοποδιές…. εγώ επιλέγω να την ευγνωμονώ για τα δώρα που μου χάρισε και τα μαθήματα που πήρα από εκείνη. 

Wang Xi

Σας ευχαριστώ όλους για τις υπέροχες ευχές σας, είναι ένας πολύτιμος θησαυρός για εμένα!!!! 
Εύχομαι, του χρόνου τέτοια μέρα, να είμαι ξανά εδώ, να κάνω ξανά τον μικρό μου απολογισμό… και να είμαι τόσο χαρούμενη όσο είμαι. Με λιγότερες δυσκολίες και με περισσότερη ελπίδα… για όλους! 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email