MyDreamland

Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Bullying: Μια μάστιγα και όχι «αθώοι καυγάδες μεταξύ παιδιών»

Πριν ξεκινήσω να γράφω το άρθρο αυτό, έκανα μια έρευνα στο διαδίκτυο σχετικά με το bullying. Κι όμως αντί να μου λυθούν όποιες απορίες, μου δημιουργήθηκαν ακόμα περισσότερες, υπάρχουν ακόμα περισσότερα που δεν μπορώ να διανοηθώ, να αντιληφθώ, να κατανοήσω. Πολλά αναπάντητα ερωτήματα, πολλά αναπάντητα γιατί. Κι ένα κενό που μένει κάθε φορά που ένα παιδί αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή του εξαιτίας του εκφοβισμού. Στην οικογένειά του, στους φίλους του, στους συγγενείς, στους συμμαθητές του… 

Μετά τον τραγικό θάνατο του Βαγγέλη Γιακουμάκη 

σχεδόν 3 χρόνια πριν, άλλο ένα παιδί έδωσε τέλος στη ζωή του,  πριν λίγες μέρες στην Αργυρούπολη και οι ασκοί του Αιόλου άνοιξαν για μια ακόμα φορά.  Είναι τρομακτικό το να σκεφτεί κανείς πως μπορεί να ένιωσε ένα 15χρονο παιδί, τι συναισθήματα ήταν αυτά που τον εξώθησαν στο να γράψει τα σημειώματα και να δώσει τέτοιο τέλος στη ζωή του. Τι τρικυμίες μαίνονταν στη ψυχή του, τι σκέψεις ταλάνιζαν το μυαλό του, πόσο φοβισμένος, μόνος, εγκαταλελειμένος, παραιτημένος πρέπει να ένιωσε. Ήταν ένα έφηβο παιδί, σε μια ηλικία που θα έπρεπε να κάνει όνειρα για το μέλλον, θα έπρεπε να διασκεδάζει με τους φίλους του, θα έπρεπε να σχεδιάζει το υπόλοιπο της ζωής του. Θα έπρεπε να τον νοιάζει ποιος θα κερδίσει στο μουντιάλ, ποια κοπελίτσα θα φλερτάρει, ποιος θα κερδίσει στο survivor και πόσα like θα έχει η τελευταία του selfie στα social media. Όχι να τρέχει να κρυφτεί από μια ομάδα νταήδων που, ο Θεός ξέρει για ποιους λόγους, τον είχαν στοχοποιήσει και του ασκούσαν λεκτική και σωματική βία. Και αμέσως μετά από ένα πάρτυ στο οποίο φέρεται μάλιστα να πέρασε πολύ πολύ όμορφα, δέχθηκε εξυβριστικά και απειλητικά τηλεφωνήματα…  Κι εκεί το ποτήρι ξεχείλισε…. δεν άντεξε άλλο… και η αυλαία της δικής του ζωής έπεσε εκεί. ΓΙΑΤΙ?????? 

Πόσα ακόμα περιστατικά δεν γνωρίζουμε, πόσα συμβαίνουν γύρω μας, κάτω από τη μύτη μας και πόσα ακόμα θα βγουν στην επιφάνεια σιγά σιγά. Το ζήτημα όμως δεν είναι να ασχοληθούμε με το bullying μόνο όταν φτάσουμε στο τραγικό σημείο του να χαθεί μια ζωή ακόμα. Δεν είναι να ξεχάσουμε λίγο μετά το πρόβλημα αυτό αλλά να το  πολεμήσουμε στη ρίζα του. Ο άτυχος Βαγγέλης και ο άτυχος 15 χρονος από την Αργυρούπολη δεν είναι και δεν θα είναι τα μόνα θύματα της μαστιγας αυτής. Γιατι το bullying δεν είναι μόδα… είναι μάστιγα. Μάστιγα το ίδιο επικίνδυνη με τον αλκοολισμό, με τα ναρκωτικά, με τον τζόγο. Μάστιγα που έρχεται με μια άλλη μορφή. Με την μορφή της βίας, με την μορφή της καταπίεσης με την μορφή του εξεφτιλισμού. Και έχει τα ίδια αποτελέσματα: Κατάθλιψη, απομόνωση, φόβος και πολλές φορές… θάνατος. 

Δεν με τρομάζει μόνο το γεγονός ότι τα θύματα του bullying δεν μιλάνε αλλά με τρομάζει εξίσου και το μένος, ο θυμός, η οργή, η επιθετικότητα αλλά και το κόμπλεξ που μπορεί να έχουν οι λεγόμενοι Νταήδες. Με τρομάζουν οι λόγοι για τους οποίους ένα παιδί, ένας έφηβος μπορεί να γίνει τόσο επιθετικός σε έναν συμμαθητή του, να τον διασύρει, να τον χτυπήσει, να τον ξεφτιλίσει και εν τέλει να του καταστρέψει τη ζωή . Και μην σας ακούγεται υπερβολικό αυτό το «καταστρέφει», γιατί ναι… δυστυχώς πολλές ζωές έχουν καταστραφεί εξαιτίας του εκφοβισμού. Και δεν μιλάω μόνο για τον θάνατο.

Άραγε τι δείγματα έχουν αυτά τα παιδιά από τα σπίτια τους; Τι μαθαίνουν; Πως ζουν; Τι αρχές τους περνάνε (Αν τους περνάνε) οι γονείς αυτοί; Γιατί για ορισμένους το νταηλίκι είναι μαγκιά, είναι εξυπνάδα είναι ανωτερότητα. Γιατί για ορισμένους το να είσαι ευαίσθητος, ευγενικός, χαμηλών τόνων, σε κάνουν αυθόρμητα «φλωράκι»,»χλεχλε»,»λουγκρα» και άλλα τέτοια «έξυπνα» παρατσούκλια που ακούμε διαρκώς. 

Γονείς… το είχα γράψει και σε παλιότερη ανάρτηση…. ακούστε τα παιδιά σας οι μεν, διδάξτε τα δικά σας οι δε. Μάθετε τα να σέβονται τους γύρω τους, τους μεγαλύτερους, τους ίσους, τους διαφορετικούς. Να προστατεύουν τους αδύναμους. Να δίνουν και να παίρνουν αγάπη. Μάθετέ τα πως η ουσία δεν είναι να βγουν από το σχολείο τους αριστούχοι, είναι να βγουν άρτιες και ακέραιες προσωπικότητες. Μάθετέ τα πως το νταηλίκι δεν είναι μαγκιά , είναι στην ουσία αδυναμία, είναι δειλία, είναι ανασφάλεια και κομπλεξισμός. Μαθετέ τα να απλώνουν το χέρι για να δώσουν βοήθεια, κι όχι για να σπρώξουν ή να χτυπήσουν. Προσπαθήστε να καταλάβετε ότι η καραμέλα «παιδιά είναι θα μαλώσουν» πρέπει να φύγει πια από το μυαλό σας. Δείξτε ένα ενδιαφέρον όταν οι εκπαιδευτικοί σας καλούν για να σας μιλήσουν για περιστατικά βίας στα οποία τα παιδιά σας είναι θύτες ή θύματα. Δεν μιλάμε για απλούς καυγάδες ανάμεσα στα παιδιά εδώ. Οι καυγάδες μετά ξεπερνιούνται και οι δυο πλευρές τα βρίσκουν. Εδώ μιλάμε για μια μορφή επαναλαμβανόμενης βίας με στόχο τα αδύναμα άτομα που συνήθως δεν μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους. 
Ακούστε τα παιδιά που υποφέρουν, νιώστε τα, αφουγκραστείτε τα. Ενδιαφερθείτε να μάθετε περισσότερα για τη ζωή τους. ψάξτε κι ας νιώθουν οτι «παραβιάζετε» την ιδιωτικότητα τους. Αργότερα θα σας ευχαριστούν .Καλά όλα μέχρι ενός ορίου φυσικά. Με σωστό τρόπο και όχι με αυταρχικότητα και φόβο. Σκοπος ειναι να σας εμπιστευτούν οχι να σας φοβούνται.  

 

Προσπαθήστε να εστιάσετε στα ουσιώδη κι όχι στα επουσιώδη όπως βλέπω να γίνεται από πολλούς πολλούς γονείς τριγύρω μου. Μάθετε, ενημερωθείτε, ενωθείτε, χτυπήστε το πρόβλημα στον πυρήνα του. Ξεκινηστε καμπάνιες και σεμινάρια να μάθετε πως μπορείτε να εντοπίσετε το πρόβλημα και πως μπορείτε να το αντιμετωπίσετε. Πως να εντοπίσετε όλα τα σημάδια στα παιδιά σας και πως να τα βοηθήσετε. 

Κινητοποιηθείτε πριν να είναι πάλι αργά….
Πριν άλλο ένα παιδί, άλλος ένας νέος χαθεί άδικα…. 
Δώστε βάση στο πρόβλημα αυτό… δεν είναι απλά ένας καυγάς ανάμεσα στα παιδιά….
Γιατί το Bullying δεν είναι μόδα… 
Είναι μια μάστιγα… είναι μια απειλή με πολλές και διαφορετικές μορφές…. 
Αγκαλιάστε τα παιδιά σας… ακούστε τα… αφουγκραστείτε τα… νιώστε τα και διδάξτε τα σωστά….
Η αγάπη, η σωστή ενημέρωση και η υποστήριξη μόνο καλά αποτελέσματα μπορούν να επιφέρουν… 
#pote_xana 

 

Print Friendly, PDF & Email