MyDreamland

Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Αχ Σεπτέμβρη μου…

aloneΚάθε Σεπτέμβρη τέτοιες μέρες με πιάνει το παράπονο… 

Ένα παράπονο που ήδη μετράει 14 χρόνια. 14 xρόνια από μια απώλεια που με γέμισε πόνο,θυμό, θλίψη και πολλά γιατί, πολλά ερωτηματικά. Σίγουρα ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, και σίγουρα ο πόνος έχει γλυκάνει. Χτυπάει όμως πονηρά και ύπουλα,σαν τερατάκι που καραδοκεί να … μυριστεί συναισθήματα και τρέφεται από αυτά. Χτυπάει λοιπόν, σε οικογενειακές συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις, αλλά και σε στιγμές που θα ήθελες να είναι εκεί . Τότε είναι που ο πόνος κάνει την εμφάνισή του….. Μαζί με όλες τις μνήμες, μαζί με όλες τις αναμνήσεις και τις εικόνες του παρελθόντος και  μαζί με όλα όσα σου λείπουν… όλα όσα στερήθηκες και συνεχίζεις να στερείσαι. Και τότε συνειδητοποιείς- για άλλη μια φορά- το μέγεθος της απώλειας και όλα αυτά τα κρυμμένα συναισθήματα σε πνίγουν…. και είναι ένας φαύλος κύκλος. Πάλι θα σκουπίσεις τα μάτια σου από τα δάκρυα που τρέχουν, πάλι θα σκεφτείς ότι τίποτα δεν αλλάζει και πάλι θα προχωρήσεις μπροστά, έχοντας την, πάντα στη ψυχή και στο μυαλό σου κι ελπίζοντας τουλάχιστον να σε βλέπει και να σε ακούει…. κι εσύ να την «νιώθεις» δίπλα σου. Μέχρι την επόμενη εμφάνιση του … μικρού τέρατος.Φαύλος κύκλος…
Δεν θα αναφερθώ άλλο στο θέμα αυτό αφενός γιατί έχω ξαναγράψει και παλιότερα μια σχετική ανάρτηση που μπορείτε να τα διαβάσετε εδω, αφετέρου γιατί όσα και να πω ποτέ δεν θα είναι αρκετά για να εκφράσουν όσα νιώθω. Κλείνοντας … όπως πάντα…. θα Της αφιερώσω το ίδιο κομμάτι που της αφιερώνω κάθε χρόνο. Ενα ιδιαίτερο κομμάτι που μολις το άκουσα το συνδύασα με την απώλεια αυτή καθώς εκφράζει απόλυτα τα συναισθήματά μου:

Στίχοι:

Πλάι μου στάθηκες, κι ύστερα χάθηκες,
σαν πυροτέχνημα, στον ουρανό,
δάκρυ πλημμύρισε, και σου ψιθύρισε,
το τελευταίο μου, το σ’ αγαπώ.

Σαν πυροτέχνημα κι εσύ,
απ’ τη ζωή μου πέρασες,
κράτησες μόνο μια στιγμή,
κι ύστερα με προσπέρασες.

Σαν πυροτέχνημα κι εσύ,
τον ουρανό ζωγράφισες,
κράτησες μόνο μια στιγμή,
κι ύστερα μόνη μ’ άφησες.

Τα άστρα σβήσανε, τα μάτια κλείσανε,
για να μη βλέπουνε το χωρισμό,
κι έμεινα μόνη μου, εγώ κι οι πόνοι μου,
πλοίο που βούλιαζε, σ’ ωκεανό.

Σαν πυροτέχνημα κι εσύ,
απ’ τη ζωή μου πέρασες,
κράτησες μόνο μια στιγμή,
κι ύστερα με προσπέρασες.

Σαν πυροτέχνημα κι εσύ,
τον ουρανό ζωγράφισες,
κράτησες μόνο μια στιγμή,
κι ύστερα μόνη μ’ άφησες.

Πλάι μου στάθηκες, κι ύστερα χάθηκες,
σαν πυροτέχνημα, στον ουρανό.

bachelorΈνας λόγος που δεν θέλω να εστιάσω εκεί, είναι πως σήμερα είναι μέρα χαράς. Επέλεξα λοιπόν να ευχαριστηθώ την σημερινή μέρα στο έπακρο. Διότι αύριο το πρωί ξεκινάω για  Καλαμάτα για να κάνουμε  το bachelor της φίλης μου της Μαρίας που παντρεύεται το άλλο Σάββατο, με τον καλό της (και θύμα της 😛 ) Βασίλη. Εκεί θα εστιάσω. Να περάσουμε καλά, να φάμε, να πιούμε, να χορέψουμε και να διασκεδάσουμε μέχρι πρωίας και γενικά να περάσουμε μια βραδιά που θα μας μείνει αξέχαστη!!!! Ανυπομονώ!!! 7 κορίτσια άλλωστε…. προκαλούν μια χαρά φασαρία!!! Τρέμετε Καλαματιανοί 😛 !!! 

 

Αυτές τις μέρες ξεκίνησα σιγά σιγά και κάτι που το ήθελα εδώ και καιρό κι επιτέλους το έκανα πραγματικότητα. Μεταπτυχιακό σε σπουδές σχετικές με πληροφορική!!! YEeeeeeah baby!!! Το πρόγραμμα διεκπαιρεώνεται απο το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Κύπρου και όλη η παρακολούθηση γίνεται Online (οχι δεν θα μεταναστεύσω φίλοι μου :P). Λέγεται Κοινωνικά Πληροφοριακά Συστήματα κι έχει να κάνει με τις σελίδες κοινωνικού περιεχομένου πχ Facebook Google κλπ. Ανάλυση και σχεδιασμός. Κάνω δήλαδη και webdesign που τόσο αγαπώ !!!!  Ακόμα δεν εχουν ξεκινήσει κανονικά τα μαθήματα. Χθες είχαμε την πρώτη online συναντηση μας με τον καθηγητή του ενός μαθήματος και φυσικά… έκανα πάλι το θαύμα μου.

classΠου λέτε τα μαθήματα γίνονται σε e-classes. Μπαίνεις λοιπον σε μια διαδικτυακή αίθουσα μαζί με τους καθηγητές και τους άλλους συμφοιτητές και η επικοινωνία γίνεται λίγο γραπτά και λίγο με το μικρόφωνο. Εγώ λοιπόν, σαν καλή φοιτήτρια που είμαι αποφάσισα να «μπω» στην αίθουσα νωρίτερα και να περιμένω και τους υπόλοιπους…Μπήκα λοιπόν, «έπιασα και θρανίο :P» και περίμενα…. περίμενα… περίμενα…. μαζί μου άλλος ένας φοιτητής. Οπότε.. περιμεναμε… μέχρι που διαπιστώσαμε ότι …… είχαμε «μπει» σε λάθος αίθουσα ρε φιλε!!!! Ακόμα και διαδικτυακά τέτοια κουλά λάθη κανω!! Τι να πω δηλαδής 😛 Και οχι τιποτ’ αλλο, κοροϊδευα κιόλα: «Μα που είναι ολοι; τους έπιασε φανάρι; μήπως είχε ουρά το κυλικείο». Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται κυρία Μαρία!! Πάρε να ‘χεις τώρα!!!! 😛 ευτυχώς το πήρε χαμπάρι ο άλλος φοιτητής και με ενημέρωσε και μπήκαμε στο μάθημά μου ωσάν άνθρωποι!!!! 😛
Θα σας πω εντυπωσεις απο το πρόγραμμα σε λίγο καιρό που θα ξεκινησουμε το διάβασμα και τις εργασίες αλλά και τις κανονικές online συναντήσεις. Μέχρι τώρα πάντως εχω εντυπωσιαστεί από το πόσο οργανωμένοι ειναι. Ειδωμεν!!

Κλείνοντας να σας υπενθυμίσω-παρακαλέσω να ψηφίσετε (όσοι δεν το έχετε ήδη κάνει) στην online ιστορία μας. Εχουμε μόνο 10 ψήφους σε κάθε gallop… 
Βάλτε το κι εσεις αν μπορειτε και αν φυσικά θέλετε στις σελιδες σας στο facebook πειτε το στους φίλους σας να μαζευτουμε κι άλλοι ρε παιδι μου να κάνουμε ένα ντου 🙂

 Κλείνοντας…. άλλο ένα τραγουδάκι για το μήνα….

 

Σας φιλώ γλυκά για την ώρα, λογικά θα τα πουμε πια από Κυριακή. Να έχετε όλοι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο

xoxo 

book

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email