MyDreamland

Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Online Story- Επεισόδιο 6

 

planeΗ Μυρτώ κάθισε στο κάθισμα του αεροπλάνου, έδεσε την ζώνη της και περίμενε με ανυπομονησία την απογείωση και την επιστροφή της στη συμπρωτεύουσα. Είχε ήδη επιθυμήσει τη θαλπωρή του μικρού σπιτιού της αλλά και τη ζεστασιά του βιβλιοπωλείου καθως και των δυο ηλικωμένων αφεντικών της. Ένιωθε τόσο άνετα μαζί τους…Σαν να ήταν εκείνοι η πραγματική της οικογένεια, σαν να μεγάλωσε εκεί κοντά τους, σαν να έπαιρνε παντα τη δική τους αγάπη.
Έφερε στο νου της την συνάντηση με τον καθηγητή της ο οποίος την προφτασε την ώρα που έβγαινε απο τη μεγάλη πόρτα του Πανεπιστημίου, και όλα οσα της είπε.
– Δεσποινίς Παπαδάκη; άκουσε μια φωνή πίσω της, Δεσποινίς Παπαδάκη σταθείτε μια στιγμη. Η Μυρτώ αποφάσισε να παριστάνει οτι δεν άκουσε αλλά την τρίτη φορά η φωνή ήταν πιο δυνατή και ένα χέρι ακούμπησε στον ώμο της! Ήξερε οτι δεν γινοταν πια να ξεφυγει και γύρισε προς τη μεριά του καθηγητή.
-Η Μυρτώ δεν εισαι;
-Μυρτώ Παπαδάκη λεγομαι ναι… υπαρχει κάποιο προβλημα; απαντησε αθώα εκείνη.
-Τη μητέρα σας την λένε Ευθαλία; Σωστά;
-Εχμ… έχασε τα λόγια της η Μυρτώ…. οχι οχι… μάλλον για συνωνυμια πρόκειται.
Ο καθηγητής χαμογέλασε και της απαντησε…
-Πολύ καλή προσπάθεια αλλά μάλλον δεν καταφερατε να με πεισετε. Ίσως γιατί δεν υπάρχει δεύτερο τέτοιο ονομα σε ολο το αμφιθέτρο-το συγκρατησα το δικο σας γιατί μου άρεσε-, κι αφετερου διότι η μητέρα σας, μου εδειξε φωτογραφία σας. Ωραια η ξανθιά περούκα αλλά … πολύ συνηθισμένη. Αφήστε που το καστανό τονίζει καλύτερα τα μάτια σας!
Η Μυρτώ αν και ντροπιασμένη ταράχθηκε στο άκουσμα του οτι η μητέρα της προφανώς την αναζητουσε.
-Συγνώμη για το ψέμμα, εχω τους λόγους μου που κρυβομαι, αλλά εσεις που ξέρετε για εμένα; Είπατε ήρθε εδώ η μητέρα μου;
-Ναι, ήρθε πριν λιγες μερες και με βρήκε. Πηγε σε ολους σχεδόν τους καθηγητές απ’οτι έμαθα. Μας ειπε ότι σας εψαχνε απο τη μέρα που φύγατε και παρακαλεσε αν εχουμε καποιο νέο σας να την ειδοποιησουμε.
Η κοπέλα βουρκωσε. Αρα η μαμά της.. την αναζητουσε, όπως μπορουσε..
-Σας παρακαλω μην την ειδοποιήσετε οτι με είδατε. Σας ικετεύω… εχω τους λόγους μου.
-Γιατί ειστε τόσο αναστατωμένη. Σας έκανε καποιο κακό?
class-Η μητέρα μου; οχι δεν θα μπορουσε ποτε… μονο καλό εχει κάνει για μενα στη ζωη μου.
-Τότε γιατί της το κάνετε αυτό δεσποινίς Παπαδάκη; Η γυναικα είναι σε πολύ ασχημη κατάσταση. Σας ψαχνει απεγνωσμένα και δεν έχει ουτε ένα νεο σας. Προφανώς έχετε καταφέρει να καλύψετε πολύ καλά τα ίχνη σας. Δεν πηγαινει οπως μου ειπε σε τηλεοπιτκές εκπομπές απο το φόβο μήπως εξαφανιστείτε ακόμα περισσότερο. Αλλά αν δεν εχει νεα σας θα αναγκαστεί να κανει κι αυτό. Μην την βάζετε σε τέτοια ψυχική οδύνη.Και μην μου ζητάτε να στερήσω απο μια μάνα την ειδηση οτι το παιδί της είναι καλά και ζωντανό.
-Υπάρχει λόγος δεν μπορώ να σας εξηγησω. Οκ πείτε της απλα οτι ειμαι καλά, ειπε η Μυρτώ και έφυγε τρέχοντας αφήνοντας άναυδο τον καθηγητη να αναρρωτιέται:
-Γιατί; Σάμπως ξερω και τίποτ’αλλο να της πω;;;;
Βυθισμένη μέσα στις σκέψεις της η Μυρτώ δεν κατάλαβε καθόλου πως πέρασε η ώρα. Το γεγονός ότι η μητερα της την έψαχνε τελικά, την ειχε αναστατώσει. Τόσο καιρό πίστευε πως κανεις δεν την αναζητούσε, επομένως το ειχε σχεδον δεδομένο οτι εκείνη δεν επρόκειτο να κάνει ποτε το πρώτο βήμα να επιστρεψει. Το νέο όμως ανέτρεψε τα πάντα μέσα της. Άρχισαν να την τυλίγουν οι τύψεις και πολλές σκέψεις βασάνιζαν το μυαλό της.
Την ώρα που έπαιρνε την βαλίτσα της να βγει στην πύλη είδε στο βάθος ενα γνωστό κεφάλι να της χαμόγελα και δεν πίστευε στα μάτια της! Ο Αλέξης ήταν εκεί και την περίμενε χωρίς καν να της το πει! Μολις την είδε να βγαίνει, έτρεξε διπλα της κι αφου την αγκάλιασε ζεστά της πηρε τις αποσκευες απο τα χερια για να την βοηθησει!!!!
-Παιδι μου τι κανεις εδω?θα επαιρνα ταξί!
-Σιγα μην σ’αφηνα να παρεις ταξί! Εχουμε οικογενειακή βραδιά στο σπιτι σημερα! Κι επειδή σε βλεπω οτι εισαι ετοιμη να φερεις αντιρρησεις και δεν παιζει να με ακουσεις έχω φέρει τα μεγάλα μεσα!
-Δηλαδη; ελιωσε στα γέλια η Μυρτώ!!!
-Μας περιμένει η μαμά στο αμαξι!!!!
dinner-Βρε Αλέξη!!!! ετοιμάστηκε να ξεκινήσει λογύδριο εκείνη αλλά δεν πρόλαβε διότι ο Αλέξης που την έιχε μάθει πια καλά άρχισε να την αναπαριστά και να την κοροιδεύει:
-”Βρε Αλέξη… αφου σου εχω πει… δεν θελω να βαζω σε κόπο την οικογενειά σου… εχουν κάνει τοσα για μενα… δεν νιώθω άνετα σου λεω” .. οκ τελειωσες????
-ΕΓΩ;;;; του απάντησε η Μυρτώ γελώντας!!!! Μόνος σου τα λες!!!!
-Σε γλίτωσα απο μεγάλο κόπο λοιπον! Μ’ευχαριστεις αργότερα! Γιαυτο ειναι οι φίλοι!! Πάμε τώρα;;;
-Πάμε…. απ’οτι βλεπω δεν εχω αλλη επιλογη και…. δεν με χαλάει καθολου! μου λείψατε μωρε!!!απάντησε συγκινημένη εκείνη και προχωρησε μπροστά να χαιρετήσει την κυρία Λένα που περίμενε έξω από το αυτοκίνητο με τα χέρια ορθάνοιχτα κι έτοιμη να την αγκαλιάσει!
Η οικογενειακή βραδιά ήταν ότι ακριβώς χρειαζόταν η Μυρτώ. Ο κύριος Λεωνίδας και η κυρία Νεφέλη ήταν εκεί και την περίμεναν ανυπόμονοι. Με την ίδια χαρά και αγάπη την υποδέχτηκε ο κύριος Γιώργος, ο γαμπρός τους αλλά και η 9χρονη Μαρίνα που την έβλεπε σαν τη μεγαλύτερη αδερφή της και που μόλις την είδε πήδηξε κυριολεκτικά στην αγκαλιά της. Η κυρία Νεφέλη για να την ευχαριστήσει της είχε φτιάξει το αγαπημένο της φαγητό ενώ την περίμεναν και ολόφρεσκα τρίγωνα Πανοράματος για τα οποία ξέρουν ότι τρελαίνεται. Η βραδιά πέρασε πολύ ομορφα. ¨Εφαγαν όλοι μαζί και η Μυρτώ τους είπε όλα τα νέα της για την Αθήνα και τις εξετάσεις της παραλείποντας φυσικά τη συνάντησή της με τον καθηγητή.

Λίγο νωρίτερα το ίδιο απόγευμα, η Ευθαλία, σήκωνε το τηλέφωνο της ελπίζοντας όπως κάθε φορά που άκουγε το γνώριμο ήχο του, να εχει κάποιο νέο από το παιδί της.
-Παρακαλώ;
-Κυρία Παπαδάκη εσεις;
-Η ίδια… ποιός είναι παρακαλώ;
-Κυρία Παπαδάκη καλησπέρα. Λέγομαι Γιάννης Παπαβασιλείου και είμαι καθηγητής της κόρης σας στο Πανεπιστήμιο. Ήρθατε προ ημερών και μου ζητήσατε αν εχω κάποιο νέο της να σας ειδοποιήσω.
-Ναι ναι θυμάμαι!! Τι έγινε;;; Μάθατε κάτι;; του απάντησε η Ευθαλία βιαστικά νιώθωντας την καρδιά της έτοιμη να σπάσει από την αγωνία!
-Ήρθε σήμερα το πρωί κι έδωσε μάθημα κυρία Παπαδάκη. Προσπάθησα να την σταματήσω αλλά δεν με άκουγε. Μολις που πρόλαβα να της πω οτι την ψάχνετε και …. έδειξε να της κάνει εντυπωση.
-Της έκανε εντύπωση οτι την ψάχνω; μα γιατί;
-Τι να σας πω, δεν με αφησε να της πω πολλά, απλα μου ειπε να σας πω οτι ειναι καλά. Μετά έφυγε τρέχοντας.
-Και μονο που ξέρω οτι ειναι καλά εινα ένα σημαντικό βήμα κύριε Παπαβασιλείου. Σας ευχαριστώ παρα πολύ!
-Να ειστε καλά! Ελπίζω να καταφέρετε να την βρείτε σύντομα. Θα κάνω κι εγώ τη δική μου μικρή έρευνα και θα ενημερώσω τους φοιτητές να έχουν το νου τους. Καλή δύναμη και καλό κουράγιο σας εύχομαι!
-Να είστε καλά κύριε Παπαβασιλείου είπε εκείνη συγκινημένη κι έκλεισε το τηλέφωνο. Έμεινε για λίγαgirl-515667_640 δευτερόλεπτα να κοιτά το κενό, ένιωσε ένα βάρος να φεύγει από τους ώμους της μετά την είδηση οτι η Μυρτώ της, ήταν καλά και ζωντανή, και ξέσπασε σε κλάματα. Έπρεπε να ενημερώσει άμεσα την Μαργαρίτα. Επρεπε να το πει στα αγόρια και να δουν πως θα δράσουν από εδώ και στο εξής! Η κόρη της βρισκόταν κάπου, ηταν καλά και με τις ελπίδες αναπτερωμενες πια θα μπορουσαν να στήσουν ένα καλύτερο σχέδιο για να την βρουν και να την φέρουν πίσω.
Εκείνη τη στγμή άκουσε τα κλειδιά στη πόρτα και μπήκαν στο σπίτι ο Βασίλης και ο Δημήτρης οι οποίοι μόλις ειδαν τη μητέρα τους κλαμμένη αμέσως ανησύχησαν και το μυαλό τους πήγε στο κακό.
-Μαμά; τι έγινε; έτρεξε πρώτος δίπλα της ο Δημήτρης. Έμαθες κάτι για τη Μυρτώ; επαθε κατι;
-Καλα ειναι αγόρι μου, του απάντησε η Ευθαλία νιώθωντας τα μάτια της να γεμίζουν ξανά δάκρυα. Ειναι μια χαρα.
-Μα … που το ξέρεις; ήρθε δίπλα της και ο Βασίλης.Τι έμαθες; μίλησες μαζί της;
-Όχι … όχι εγώ.. την είδε ένας καθηγητής της από το Πανεπιστήμιο και την αναγνώρισε. Της μίλησε λιγο στα πεταχτά, αλλά δεν τον άφησε, έφυγε σαν κυνηγημένη μου είπε.
-Οπότε είμαστε πάλι στο μηδέν… είπε απογοητευμένος ο Βασίλης που λίγα ψήγματα ελπίδας εμφανίστηκαν στην ψυχή του μετά την ανακοίνωση της μάνας οτι η μικρή του αδερφή είναι καλά!
-Δεν είμαστε στο μηδέν, του απάντησε παρηγορητικά ο Δημήτρης. Είναι καλά!!! Ξέρουμε οτι είναι καλά και … ζωντανή! Συνεχίζουμε λοιπόν να ψάχνουμε και επιταχύνουμε τους ρυθμούς μας.
-Πρέπει να ειδοποιήσω τον Φίλιππο είπε η Ευθαλία κι έκανε να πιάσει το κινητό της.
-Γιατί; απάντησε ειρωνικά ο Βασίλης; Για να περιμένει στη πόρτα να την ξαναδιώξει;
-Έλα τώρα Βασίλη,είπε λυπημένα η μητέρα του. Το μετάνιωσε, μας ζήτησε τόσες φορές συγνώμη και κάνει τόσα για να τη βρούμε. Συγχώρεσέ τον τώρα.
-Δεν μπορώ να τον συγχωρέσω μαμά! Όχι μονο για το γεγονός οτι έκανε αυτή την αποκάλυψη στην αδερφή μου με τόσο απαίσιο τρόπο αλλά και για το γεγονός οτι ολα αυτά τα χρόνια της φερόταν άδικα, λες κι εκεινη εφταιγε για όσα περασαμε απο τον πατέρα.
-Εχεις δίκιο, σε καταλαβαινω, τα συζητησαμε. Ομως δεν προκειται να βοηθησουμε ετσι τη Μυρτώ. Προτεραιοτητα μας τώρα ειναι εκεινη καλέ μου, και μονο αν ειμαστε ενωμενοι μπορουμε να την βοηθησουμε.
-Τέλος πάντων, αποκρίθηκε απρόθυμα εκείνος υποχωρώντας και στο αυστηρό βλέμμα του Δημήτρη που του έκανε νόημα οτι αυτό δεν ειναι της παρουσης. Πάρτον. Εγώ παω να κάνω ένα ντους κι επιστρέφω να βαλουμε τα πράγματα κατω να δουμε πως θα δρασουμε απο εδώ και στο εξής.
Η Ευθαλία πήρε το κινητό της και αναζήτησε το τηλέφωνο του Φίλιππου,όμως δεν πρόλαβε να τον καλέσει διότι εμφανίστηκε στην οθόνη το όνομά του καθώς την καλούσε εκείνος.
-Φίλιππε; απάντησε γεμάτη αγωνία και ανυπομονησία να του μεταφέρει τα καλά νέα
-Έλα μαμά, εγώ είμαι! Όλα καλά;
-Έλα αγόρι μου, που βρίσκεσαι;
truck-driver-614191_640-Μόλις έφυγα από την Καβάλα με το φορτηγό. Θα διανυκτερεύσουμε στη Θεσσαλονίκη απόψε και αύριο με το καλό θα επιστρέψουμε. Εσύ τι κάνεις; περίεργα μου ακούγεσαι.
-Μια χαρά είμαι! Είχαμε νέα για τη Μυρτώ!
-Τι νέα μαμά; Είναι καλά; ρώτησε γεμάτος αγωνία ο Φίλιππος.
-Καλά είναι Φίλιππε! Πήγε στο Πανεπιστήμιο να δώσει μαθήματα και κάποιος καθηγητής της την αναγνώρισε και μου τηλεφώνησε. Δεν του είπε τίποτα παρά μόνο να μου πει ότι είναι καλά, και μετά εξαφανίστηκε πριν προλάβει να μάθει κάτι άλλο ο άνθρωπος. Τουλάχιστον ξέρουμε οτι ειναι ζωντανή…..
-………
-Φίλιππε; είσαι εδω; με άκουσες;
-Ναι μαμά….. άκου δεν εχω καλό σήμα. Θα σε πάρω μετά….
Ο Φίλιππος και μόνο στο άκουσμα ότι η αδερφή του ήταν καλά, ξέσπασε σε δυνατούς λυγμούς προκαλώντας την απορία του συναδέλφου του, που οδηγούσε εκείνη τη στιγμή το φορτηγό. Ένιωσε τις τύψεις και τις ενοχές να βαραίνουν ακόμα περισσότερο τις πλάτες του , όμως ένιωσε και μια μεγάλη ανακούφιση. Η Μυρτώ ήταν καλά. Δεν την είχε σκοτώσει αθελά του, δεν της είχε κάνει κακό με το αδικαιόλογητο και άσβεστο μίσος του. Μετά τη φυγή της, ο Φίλιππος ένιωσε να κάνει στροφή 180 μοιρών. Τα αδέρφια του μόλις έμαθαν τι είχε συμβεί τον είχαν χτυπήσει τόσο πολύ που συνειδητοποίησε το μέγεθος της ζημιάς και του πόνου που είχε προκαλέσει. Αλλά εκείνο που τον ταρακούνησε περισσότερο ήταν η γεμάτη πόνο θυμό και “γιατί” ματιά της μάνας του όταν της ζήτησε να τον συγχωρέσει.
Η μάνα τον συγχώρεσε…. οι δίδυμοι όμως ποτέ, και πως θα μπορούσαν άλλωστε όταν ο ίδιος δεν είχε ακόμα συγχωρέσει τον εαυτό του; Έφερε στο νου του όλες τις στιγμές που συμπεριφέρθηκε στην αδερφή του με απαίσιο και απαράδεκτο τρόπο, ενώ εκείνη το μόνο που αποζητούσε, τουλάχιστον σε μικρότερη ηλικία, ήταν η αγάπη του και η αποδοχή του…..

Την επόμενη μέρα το πρωί,ο Φίλιππος μόλις τελείωνε τον καφέ του, σε μια όμορφη καφετέρια στην πλατεία
Αριστοτέλους, και ήταν έτοιμος να ξεκινήσει για την Αθήνα, όταν χτύπησε το κινητό του και στην οθόνη εμφανίστηκε το τηλέφωνο του αφεντικού του.
-Καλημέρα αφεντικό! Όλα καλά;
-Καλημέρα Φίλιππε! Μια χαρά όλα, που βρίσκεστε; Ξεκινήσατε;
-Μόλις τώρα τελειώσαμε τον καφέ μας, και ετοιμαζόμαστε για την αναχώρηση. Γιατί; Έγινε κάτι; ανησύχησε ο νεαρός άνδρας καθώς το αφεντικό σπάνια τους τηλεφωνούσε χωρίς κάποιο λόγο όταν βρίσκονταν σε ταξίδι.
-Όχι οχι, όλα καλά! Μια χάρη θέλω από εσένα!
-Πες μου αφεντικό! Τι μπορώ να κάνω;
-Λοιπόν θέλω να πας στη διεύθυνση που θα σου πω να παραλάβεις κάτι για μένα! Μένει ο κουμπάρος μου εκεί και θέλει να μου στείλει κάποια πράγματα. Αφού είσαι εσυ στη Θεσσαλονίκη σκέφτηκα ότι είναι ευκαιρία για να μην χρεώνεται ο άνθρωπος.
-Δεν φαντάζομαι να είναι τίποτα ύποπτο και να με μπλέξεις σε ανύποπτο χρόνο! αστειεύτηκε ο Φίλιππος και ο Βλάσσης, το αφεντικό του έβαλε τα γέλια!
-Όχι ρε συ! Κάτι δώρα για την κόρη μου είναι! Την έχει βαφτίσει και κάθε τρεις και λίγο της στέλνει διάφορα. Λοιπόν θα πας;
-Φυσικά και θα πάω, είπε ο Φίλιππος, κάτσε να σημειώσω τη διεύθυνση και το όνομα.
-Η οδός είναι Πλάτωνος 15, στο Πανόραμα. Ο κουμπάρος μου λέγεται Γιώργος Μακρής. Αν δεν είναι εκείνος στο σπίτι θα είναι η γυναίκα του η Λένα. Θα πάρω εγώ τώρα τηλέφωνο να είναι κάποιος εκεί. Μην ξεκινήσεις ακόμα… σε παίρνω πίσω σε 5 λεπτά.
-Εντάξει αφεντικό! Πες ότι έγινε ήδη!
-Σ’ευχαριστώ Φίλιππε. Να σαι καλά αγόρι μου.

GR-thessalon-pano-1
Το αγόρι αφού ενημέρωσε τον συνάδελφό του, τον Κώστα, για την “αποστολή” τους και αφού έλαβε το επιβεβαιωτικό τηλεφώνημα από τον Βλάσση ξεκίνησε με το φορτηγό για το Πανόραμα προκειμένου να εξυπηρετήσει το αφεντικό του. Το Πανόραμα είναι μια καταπληκτική περιοχή της Θεσσαλονίκης, που βρίσκεται στους πρόποδες του Χορτιάτη και έχει καταπληκτκή θέα σε όλη τη πόλη. Ο Φίλιππος ζήλεψε πραγματικά όσους ζούσαν εκεί και θαύμασε τα υπέροχα σπίτια τους. Βρήκε το σπίτι, μια όμορφη δυόροφη βίλα και χτύπησε το κουδούνι. Του άνοιξε μια όμορφη, χαμογελαστή και καλοστεκούμενη γυναίκα και τον καλωσόρισε:
-Καλησπέρα! Είσαι ο φίλος του Βλάσση;
-Καλησπέρα σας! Ναι εγώ είμαι! Μου είπε οτι έχετε κάτι να μου δώσετε.
Η γυναίκα χαμογέλασε και του έδωσε το χέρι της:
-Εγώ είμαι η Λένα, έλα πέρασε μέσα να σε κεράσουμε κάτι πριν φύγεις.
-Όχι, όχι σας ευχαριστώ, Είμαι βιαστικός γιατί πρέπει να ξεκινήσουμε για Αθήνα. Εξάλλου περιμένει ο συνάδελφός μου στην πόρτα….
-Κατάλαβα, είπε εκείνη και τον παρατήρησε προσεκτικά. Η Λένα είχε την εντύπωση ότι είχε ξαναδεί κάπου το νεαρό αγόρι. Η φυσιογνωμία του, της ήταν πολύ γνώριμη αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει από που. Συγνώμη, του είπε πριν πάει στο δωμάτιο να φέρει τα πράγματα, έχουμε ξανασυναντηθεί;
-Όχι δεν νομίζω, της απάντησε απορημένος ο Φίλιππος. Εξάλλου πρώτη φορά μένω στη Θεσσαλονίκη. Συνήθως απλά περνάμε αλλά δεν κάνουμε στάση, παρά μόνο για ένα καφέ.
-Περίεργο, μου θυμίζεις κάποιον πολύ έντονα αλλά δεν μπορώ να καταλάβω ποιον. Τέλος πάντων … συμβαίνει, του χαμογέλασε γλυκά η Λένα. Έλα, πέρνα μέσα όμως μη στέκεσαι στη πόρτα. Έρχομαι αμέσως, πάω να φέρω τα πράγματα.
-Σας ευχαριστώ, απάντησε ο Φίλιππος ευγενικά . και πέρασε μέσα στο σπίτι κλείνοντας πίσω του την μεγάλη ξύλινη εξώπορτα. Βρέθηκε αμέσως σε ένα μεγάλο χωλ και έριξε μια ματιά τριγύρω του, εντυπωσιασμένος από την διακόσμηση. Σε ένα τοίχο, υπήρχε ένα κάδρο σαν πίνακας ανακοινώσεων με φωτογραφίες και σημειωματάκια. Πλησίασε και κοιτούσε χαμογελαστός τις φωτογραφίες, προφανώς των παιδιών του ζευγαριού. Άλλες από το σπίτι, άλλες στο λιμάνι μπροστά στο Λευκό Πύργο, κάποιες από μια παραλία και…. ξαφνικά ο Φίλιππος ένιωσε να τον χτυπάει κεραυνός. Κοίταξε προσεκτικά μια φωτογραφία που βρισκόταν μπροστά του και δεν πίστευε στα μάτια του, καθώς έβλεπε ένα 9χρονο κοριτσάκι να κάθεται αγκαλιά στα πόδια της αδερφής του! Αμέσως ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνάει το κορμί του και άρχισε να τρέμει ολόκληρος. Ήταν έτοιμος να ρωτήσει την Λένα από που ξέρει την Μυρτώ αλλά χίλιες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό του και τον συγκράτησαν. Κι αν η Μυρτώ τους είχε πει την αλήθεια και την βοηθούν να κρυφτεί; Αν της πει ποιος είναι θα την ειδοποιήσουν και θα φύγει ξανά. Και θα βρεθούν πάλι στο μηδέν. Τι να κάνει; Να τηλεφωνήσει στη μάνα του; Να πάρει κατευθείαν τη Μαργαρίτα; Να πάει στην αστυνομία; Ή να μείνει ο ίδιος στη Θεσσαλονίκη και να την αναζητήσει μόνος του;

Print Friendly, PDF & Email