MyDreamland

Ότι ονειρευόμαστε … είμαστε!

Online Story- Επεισόδιο 3

4472877398_148bb93a35_b

Η Έλενα έβγαλε από τον φάκελο ένα τετρασέλιδο γράμμα και ένα μικρότερο, κλειστό, άσπρο φακελάκι.

-Κι άλλος φάκελος; Σχολίασε χιουμοριστικά, την παλιά ιστορία η τσάντα με το τσαντάκι μου θυμίζει.

-Ποια?

-Έλα ρε συ! Δεν το θυμάσαι; Η τσάντα και το τσαντάκι, του Ψαθά! Ανοίγει τη μεγάλη τσάντα βγάζει το μικρό τσαντάκι, κλείνει τη μεγάλη τσάντα, ανοίγει το μικρό τσαντάκι.

-Καλά που το θυμήθηκες αυτό τώρα; είπε η Μαργαρίτα μην μπορώντας να συγκρατήσει τα γελια της.

-Ε αυτό μου θύμισε το φακελάκι μέσα στο φάκελο, απάντησε γελώντας η Έλενα αλλά ευθύς σοβάρεψε. Θες πρώτα να διαβάσεις το γράμμα; Η θες πρώτα να ανοίξουμε το φάκελο;

-Ένα-ένα τα φακελάκια παρακαλώ! Ξεκίνα με το γράμμα!

-Εγώ; Για εσένα είναι!!!

-Εσύ! Δεν μπορώ μόνη μου!

Η Έλενα ξεδίπλωσε τις τσαλακωμένες σελίδες, που ήταν διπλωμένες στα τέσσερα. Τα γράμματα της Ευθαλίας ήταν ευανάγνωστα και καλλιγραφικά, αλλά σε κάποια σημεία του χαρτιού, διάκρινε λεκέδες και μουτζούρες, και κατάλαβε ότι ήταν από δάκρυα. Πήρε μια βαθιά ανάσα, έπιασε το χέρι της Μαργαρίτας και ξεκίνησε δυνατά και καθαρά να διαβάζει:

 

4839598829_8a6fb10dfb_m«Μαργαρίτα μου…

Αγαπημένο μου κορίτσι…

Είμαι σίγουρη ότι αυτή τη στιγμή είσαι γεμάτη οργή, και με το δίκιο σου, και όχι μόνο για το κακό που σου προξένησε ο Χρήστος αλλά και για το θράσος μου να εμφανιστώ μπροστά σου και να σου πω κατάμουτρα  μετά από τόσα χρόνια, ότι το μοναδικό σου παιδί ζει. Μαργαρίτα μου δεν τελείωσα, δεν στα είπα όλα όσα ήρθα να σου πω ,θα ήθελα όμως να με αφήσεις να σου διηγηθώ  και τη δική μου ιστορία, να σε γυρίσω λίγα χρόνια πίσω.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα χωριό έξω από την  Αλεξανδρούπολη.  Γνώρισα το Χρήστο όταν υπηρετούσε στον Έβρο και ήρθε για λίγο στο χωριό και κάθισε στο καφενείο του πατέρα μου να πιεί καφέ. Τον είδα 2-3 φορές ακόμα, και κάποια στιγμή άρχισε να μου δείχνει ότι ενδιαφέρεται, και για να μην στα πολυλογώ με ζήτησε από τον πατέρα μου. Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα αλλά αφενός όπως ξέρεις τότε δεν  είχαμε και δικαίωμα να αποφασίσουμε, ο πατέρας μου δεν ξέρω γιατί, τον συμπάθησε από την πρώτη στιγμή κι αφετέρου το είδα σαν αφορμή να φύγω από το σπίτι μου και να ζήσω επιτέλους μακριά από τους γονείς μου. Μεγάλωσα σε ένα σπιτικό με πολύ αγάπη αλλά ένιωθα ότι αυτή η υπερπροστατευτικότητά τους με έπνιγε. Αχ και να ‘ξερα…

Τον πρώτο καιρό του γάμου μας, εκείνος ήταν πολύ γλυκός και περιποιητικός τρυφερός και προστατευτικός. Φύγαμε από το χωριό μου για να μετακομίσουμε στο Κεφαλόβρυσο. Εκεί ευθύς άλλαξε συμπεριφορά απότομα. Έγινε σκληρός και αυταρχικός, μου φερόταν άσχημα και με χτυπούσε. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί. Ήταν λες και ένα γκρίζο σύννεφο είχε καρφωθεί πάνω από το κεφάλι του από την ώρα που περάσαμε τα σύνορα του χωριού. Ήταν λες και δεν ήθελε να δει κανείς συγχωριανός τον καλό του εαυτό . Ήμουν αποφασισμένη να τον εγκαταλείψω και να γυρίσω κρυφά στο χωριό μου ώσπου έμεινα έγκυος στον Φίλιππο οπότε δεν είχα άλλη επιλογή. Έτσι έσφιξα τα δόντια κι αποφάσισα να παραμείνω εκεί. Μετά τη γέννηση του Φίλιππου εκείνος μαλάκωσε αλλά αυτή η όμορφη αλλαγή δεν κράτησε για πολύ. Τρία χρόνια αργότερα, γέννησα τα δίδυμα, τον Βασίλη και τον Δημήτρη και σχεδόν αμέσως μετά τη γέννησή τους, μια σειρά από καταιγίδες, πλημμύρισε τα χωράφια μας, με αποτέλεσμα να καταστραφεί ολοσχερώς η σοδειά. Η ζημιά ήταν ανεπανόρθωτη και η οικογένειά μας καταστράφηκε οικονομικά.

10924255353_0af13f74b3Ο Χρήστος από το άγχος του και τη στενοχώρια του έγινε αλκοολικός. Αφού δεν μπορούσε πια να δουλεύει στα χωράφια, έβγαζε τη μισή μέρα στο καφενείο, πίνοντας και όταν γυρνούσε ξεσπούσε πότε σ’ εμένα πότε στον Φίλιππο. Την επόμενη μέρα έκλαιγε μετανιωμένος, μου ζητούσε συγνώμη και ξανά από την αρχή. Κάθε μέρα το ίδιο πράγμα.

Κάπως έτσι κυλούσε η ζωή μας. Εγώ ήμουν μόνη μου, δεν είχα παρέες καθώς όλες οι γυναίκες είμασταν κλεισμένες στα σπίτια μας. Ο Χρήστος, από φόβο μήπως τον εγκαταλείψω, μου είχε απαγορεύσει οποιαδήποτε επαφή με την οικογένειά μου, κι εκείνοι νόμισαν ότι τους ξέχασα. Άλλωστε τότε η επικοινωνία δεν ήταν γενικά εύκολη, πόσο μάλλον στο Κεφαλόβρυσο που ήταν αποκομμένο από τα πάντα. Η μόνη μου διαφυγή ήταν τα βιβλία. Ευτυχώς, μάλλον για να μην τον ενοχλώ, όχι μόνο δεν μου έφερε ποτέ αντιρρήσεις όταν με έβλεπε να διαβάζω, αλλά κάθε φορά που πήγαινε για δουλειές στην Καβάλα μου έφερνε ένα ή δύο βιβλία.

 Το μόνο σπίτι που βρισκόταν δίπλα μας στο χωριό, ήταν το δικό σας αλλά ξέρεις πόσο κλειστός άνθρωπος ήταν η μητέρα σου, έτσι δεν είχα έναν άνθρωπο να πω μια κουβέντα. Αρκετά πρωινά προσπάθησα να της πιάσω συζήτηση όταν κάναμε δουλειές στους κήπους μας και οι άντρες έλειπαν στα χωράφια αλλά ποτέ δεν τα κατάφερνα.

Σιγά σιγά άρχισε να πέφτει στην υπόληψή μου το μαρτύριο που περνούσαν όλα τα κορίτσια της ηλικίας σου. Άκουγα ψιθύρους στο μπακάλικο που πήγαινα να ψωνίσω, στους δρόμους, στην εκκλησία του χωριού και γενικά όποτε μου δινόταν η ευκαιρία να βρεθώ με κόσμο, αλλά δεν ήθελα να χωνέψω ότι συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ώσπου ένα βράδυ, όταν ο Φίλιππος ήταν οκτώ ετών, και τα δίδυμα πέντε, τρώγαμε στην κουζίνα όταν μπούκαρε ο πατέρας σου στο σπίτι σαν ταύρος μαινόμενος, όρμησε στο Χρήστο κι άρχισε να τον ξυλοκοπά. Τα παιδιά που δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι είχε γίνει έκλαιγαν τρομοκρατημένα ενώ εγώ προσπαθούσα να σταματήσω τον πατέρα σου προτού σκοτώσει τον άντρα μου, άσχετα αν τελικά του άξιζε. Από τα μισόλογά του κατάλαβα τι ακριβώς είχε συμβεί και έφριξα! Ειδικά όταν ο πατέρας σου μου είπε πως δεν ήταν μόνο μια φορά και πως τελικά σε άφησε έγκυο.

85345158_f9f59f6ec0Του υποσχέθηκα πως σύντομα θα τα μαζεύαμε και θα φεύγαμε διότι φοβόμουν πραγματικά πως θα τον καταγγείλει στην αστυνομία. Και ξέρω πως εδώ θα με σιχαθείς, αλλά δεν το έκανα για να τον προστατεύσω. Το έκανα για αν μην μεγαλώσουν τα παιδιά μου χωρίς πατέρα, αν και … μάλλον καλυτέρα θα ήταν έτσι. Ο πατέρας σου , μας εξανάγκασε με εκβιασμό να γυρίσουμε να πάρουμε και το παιδί. Τον παρακάλεσα να μην σου το κάνει αυτό αλλά δεν άκουγε τίποτα. Ήταν ανένδοτος. Έτσι για έναν περίπου μήνα μείναμε στο διπλανό χωριό, σε έναν συγγενή και όταν γέννησες, ο πατέρας σου μας έφερε το παιδί και μόλις εκείνο σαράντισε φύγαμε για την Αλεξανδρούπολη.»

 

Η Έλενα έκανε μια μικρή παύση για να δώσει λίγο χρόνο στην φίλη της να αφομοιώσει τα όλα όσα είχε ακούσει ως εκείνη τη στιγμή. Τα μάτια της Μαργαρίτας είχαν βουρκώσει. Το μυαλό και την σκέψη της ταλάνιζαν όλες αυτές οι άσχημες αναμνήσεις. Οι επιθέσεις από το Χρήστο, η εγκυμοσύνη της, η δύσκολη γέννα της και ο χαμός του παιδιού της….

-Συνέχισε… είπε στην Έλενα και σκούπισε τα μάτια της.

 

  5040199394_8886bb3fb7  «Μόλις πάτησα το πόδι μου στο χωριό μου, ένιωσα λες κι ανέκτησα την χαμένη μου δύναμη, λες και βρήκα επιτέλους το κουράγιο να αντισταθώ στο Χρήστο και την ελεεινή συμπεριφορά του. Αυτή τη φορά λοιπόν, καθώς ήξερα ότι θα είχα και την στήριξη της οικογένειάς μου, άλλαξα εγώ. Τον εκβίασα πως αν ακουμπήσει ξανά το χέρι του πάνω μου ή στα παιδιά μας, θα τον κατέδιδα στην αστυνομία. Λίγος εκφοβισμός και από τον αδερφό μου, που από την πρώτη κιόλας μέρα του είπα τα πάντα, και τον είχαμε του χεριού μας. Το μόνο που δεν έμαθε κανείς ποτέ είναι ότι το μωρό δεν ήταν δικό μου παιδί. Δεν υπήρχε λόγος να το στιγματίσω. 

    Η κόρη σου ήταν για μένα δώρο Θεού Μαργαρίτα μου. Την έβγαλα Μυρτώ σαν τη  μητέρα μου και την λάτρεψα σαν να ήταν δικό μου παιδί, το κοριτσάκι που ποτέ δεν απέκτησα. Της έδωσα όλη μου την αγάπη και αποφάσισα να την προστατεύσω. Αν και η αλήθεια είναι  ότι κι ο Χρήστος την πρόσεχε κι έδειχνε ότι την αγαπούσε,  δεν τον  εμπιστευόμουν πια καθόλου και φοβόμουν ότι το τέρας που έκρυβε μέσα του δεν θα αργούσε να επανέλθει . Ο Βασίλης και ο Δημήτρης την ένιωσαν επίσης σαν δική τους αδερφή αλλά ο Φίλιππος, την έβλεπε πάντα ανταγωνιστικά. Ζήλευε βλέπεις που η Μυρτώ πήρε από τον πατέρα τους την αγάπη, την στοργή και την προσοχή που εκείνος ποτέ δεν κατάφερε να κερδίσει.

    Δέκα χρόνια μετά την μετακόμισή μας στο χωριό, ο Χρήστος πέθανε από καρδιακή ανακοπή. Τα παιδιά μας με τη σειρά, έφυγαν και τα τρία για την Αθήνα, ήθελαν πολύ να φύγουν από το χωριό, όσο πιο μακριά γίνεται, και δεν σου κρύβω ότι κι εγώ ήθελα ακριβώς το ίδιο. Έτσι όταν τελείωσε και η Μυρτώ, την πήρα και φύγαμε.   Μάλιστα, επειδή ο Χρήστος στα δέκα χρόνια που μείναμε στο χωριό είχε καταφέρει να δημιουργήσει έχθρες καθώς χρωστούσε σχεδόν σε όλους, αποφασίσαμε να αλλάξουμε το και το επίθετό μας ώστε να μην μας βρει ποτέ κανείς. Εξάλλου οι γονείς μου είχαν πεθάνει, και δυο μικρότερα αδέρφια μου είχαν τελικά μεταναστεύσει, Ο Φίλιππος δούλευε σε μια εταιρεία με μεταφορές, Ο Βασίλης και ο Δημήτρης πέρασαν και οι δυο στο Μαθηματικό, και η Μυρτούλα που ήταν άριστη μαθήτρια κατάφερε και πέρασε στη Νομική Αθηνών….    Εγώ βρήκα δουλειά ως καθαρίστρια σε σπίτια και επιχειρήσεις, κι έτσι κουτσά στραβά τα βγάζαμε πέρα. Τα παιδιά είχαν τις ζωές τους, και μάλιστα ο Βασίλης με το Δημήτρη έκαναν πολύ παρέα με την αδερφή τους, την έπαιρναν μαζί τους στις βόλτες τους, ενώ ο Φίλιππος ποτέ δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει τη ζήλια του, και εξακολουθούσε να την κοντράρει σε πολλά θέματα.

    Σε ένα μεγάλο καυγά μεταξύ τους, πέρσι, έγινε το μοιραίο. Ο Φίλιππος πάνω στα νεύρα του, αποκάλυψε στην Μυρτώ όχι 2687793127_78194a2a49μόνο ότι είναι ετεροθαλής αδερφή του και ότι η μητέρα της δεν είμαι εγώ, αλλά και όλες τις λεπτομέρειες που δεν θα έπρεπε ποτέ να ξέρει. Της μίλησε πολύ σκληρά, και δυστυχώς ούτε εγώ ήμουν στο σπίτι εκείνη τη στιγμή αλλά ούτε και οι δίδυμοι. Η Μυρτώ  έφυγε κλαίγοντας  και ήρθε να με βρει στο μαγαζί που δούλευα. Αιφνιδιάστηκα τόσο πολύ, που δεν κατάφερα να της κρυφτώ. Το παιδί κατάλαβε πως όλα όσα της είπε ο αδερφός της ήταν αλήθεια, πληγώθηκε, γύρισε στο σπίτι, μάζεψε μια βαλίτσα και εξαφανίστηκε. Από τότε ούτε την ξαναείδαμε ούτε την ξανακούσαμε. Το κινητό της σταμάτησε από την ίδια μέρα να ισχύει, μιλήσαμε με όλες τις φίλες της από τη σχολή που ξέραμε αλλά τίποτα. Πήγαμε στην αστυνομία, ψάξαμε παντού. Δεν καταφέραμε να την βρούμε.

   Εδώ είναι που θέλω να βοηθήσεις Μαργαρίτα μου. Ξέρω ότι δεν έχεις λόγο να το κάνεις, ξέρω ότι βρίσκεις μεγάλο το θράσος μου που απευθύνομαι σ’ εσένα αλλά πίστεψε με έχω απελπιστεί. Δεν ξέρω πια που αλλού να στραφώ. Φοβάμαι ότι κάτι κακό της έχει συμβεί. Ξέρω ότι δουλεύεις στην εφημερίδα, έχει τύχει να δω στην τηλεόραση το όνομά σου και τις υποθέσεις στις οποίες έχεις βοηθήσει.

Σε παρακαλώ βοήθησέ με να βρω την κόρη μας και σου υπόσχομαι ότι αν φυσικά το θέλεις κι εσύ, θα κάνω ότι μπορώ για να σας βοηθήσω να ανακτήσετε τα χαμένα χρόνια. Θα της μιλήσω για εσένα, για όσα πέρασες, και θα την προτρέψω να σε γνωρίσει. Αρκεί να είναι καλά. Σε εκλιπαρώ….βοήθησέ με.

 

Με αληθινή εκτίμηση και σεβασμό

Ευθαλία.

 

 

Υ.Γ: Στο φάκελο σου βάζω την πιο πρόσφατη φωτογραφία της Μυρτώς και ένα χαρτάκι με τα τηλέφωνά μας. Είμαι στη διάθεσή σου, κι εγώ και τα αγόρια μου, για όποιες άλλες πληροφορίες χρειαστείς.»

 

 

Η Έλενα σταμάτησε το διάβασμα και σκούπισε διακριτικά δυο δάκρυα που έτρεξαν στα μάγουλά της. Κοίταξε την Μαργαρίτα μην μπορώντας να φανταστεί τι συνέβαινε εκείνη τη στιγμή στο μυαλό και την ψυχή της. Εκείνη, στεκόταν αμίλητη και ακούνητη, με ένα απλανές βλέμμα, καρφωμένο στον τοίχο. Το μυαλό της είχε δεχθεί πολλές νέες πληροφορίες τον τελευταίο καιρό, ο εγκέφαλος ήταν δύσκολο να τα αφομοιώσει όλα αυτά. Τα πάντα γύριζαν μέσα στο κεφάλι της, εικόνες περνούσαν μπροστά στα μάτια της και αδυνατούσε να διακρίνει ποιες από αυτές ήταν αναμνήσεις και ποιες ήταν στη φαντασία της. 

Τον κυκεώνα στον οποίο είχε βρεθεί, διέκοψε η Έλενα λέγοντας της:

-Μαργαριτούλα; Είσαι έτοιμη να ανοίξουμε τον φάκελο; Είσαι έτοιμη να δεις την κόρη σου;

-Όχι…απάντησε εκείνη με σβησμένη φωνή. Αλλά δεν νομίζω ότι ποτέ θα είμαι. Άνοιξε το.

Η Έλενα έβγαλε την φωτογραφία της Μυρτώς και στο αντίκρυσμά της χαμογέλασε. Ήταν πολύ όμορφη και έμοιαζε πάρα πολύ στη μητέρα της. Είχε πάρει τα γκριζοπράσινα μάτια της αλλά και τα ίσια καστανά μαλλιά της που τώρα η Μαργαρίτα τα είχε σε κοντό καρέ.

-Είναι πολύ όμορφη, της είπε, και της έδωσε τη φωτογραφία.

Η Μαργαρίτα, που είχε κλειστά τα μάτια, τα άνοιξε και ….. ένιωσε σαν να την χτύπησε κεραυνός. Στην φωτογραφία βρισκόταν η κοπέλα της οποίας την εξαφάνιση της είχαν αναθέσει…Ξαφνικά όλα ήταν τόσο ξεκάθαρα μπροστά της. Φυσικά! Μυρτώ! Και στο άκουσμα του ονόματος της κόρης της είχε σκεφτεί: «τι ειρωνία…και την αγνοούμενή μου έτσι την λένε». Η μητέρα της είχε δώσει το όνομα Θάλεια στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ενώ το επιθετό τους ήταν διαφορετικό. Μυρτώ Γαλανού ήταν πια, και όχι Παπαδάκη. Όλες οι πληροφορίες που σχετίζονταν με την υπόθεση άρχισαν να ξεδιπλώνονται μπροστά της και να αναζητά συνδετικούς κρίκους ανάμεσα σε όλα όσα της είχε αποκαλύψει η Ευθαλία στο γράμμα της και στην ιστορία της αγνοούμενης. Τα τρία αδέρφια, η Νομική, η εξαφάνιση μετά από την αποκάλυψη κάποιου μυστικού. Δεν είχε προλάβει να ασχοληθεί με το μυστικό καθώς μετά την επίσκεψη της Ευθαλίας ο νους της ήταν μόνο στο δικό της προσωπικό δράμα.

-Δεν το πιστεύω… ψέλλισε… δεν το πιστεύω δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό…

285835148_dfe47e1a43Η Έλενα που έβλεπε τη φίλη της να γουρλώνει τα μάτια και αμέσως να χάνει το χρώμα της σάστισε με την αντίδραση της.

-Τι έγινε πάλι; Την ρώτησε

-Αυτή είναι…

-Η κόρη σου; Ναι αυτή είναι! Αυτή είναι η Μυρτώ σου! Είναι τόσο όμο… Μαργαρίτα τι έπαθες που πάς;

-Δεν καταλαβαίνεις! Αυτή είναι! Περίμενε να σου δείξω!

 Η Μαργαρίτα είχε βρεθεί σε παραλήρημα είχε πεταχτεί από τον καναπέ σαν ελατήριο και έψαχνε την τσάντα της. Έβγαλε από μέσα το τάμπλετ της και άρχισε να πληκτρολογεί με μανία! Όταν η σελίδα άνοιξε αυτό που έψαχνε , το έδωσε στην φίλη της λέγοντας της:

-Δες τη φωτογραφία της κοπέλας, για την οποία ετοιμάζουμε το αφιέρωμα στην εφημερίδα, είπε πλησιάζοντας την Έλενα

-Την αγνοούμενη λες;

-Ναι!! Δες!

Η Έλενα πήρε το τάμπλετ στα χέρια της και όταν είδε τη φωτογραφία έμεινε άναυδη!! Τόσο καιρό η Μαργαρίτα μελετούσε την εξαφάνιση της ίδιας της κόρης της!!!

-Μου κάνεις πλάκα!!!!

-Προφανώς όχι!

-Δεν είναι δυνατόν! Μα πως….

-Κι όμως είναι δυνατόν…. Έλενα νιώθω τόσο μπερδεμένη νιώθω τόσο………. Τι θα κανω Θεέ μου;

Η Έλενα την αγκάλιασε και της είπε:

-Όλα θα πάνε καλά Μαργαρίτα μου. Θα τα βάλουμε όλα κατω και θα δούμε πως πρέπει να δράσεις απο εδώ και στο εξης. Δεν θα πρέπει να ενημερώσεις την εφημερίδα για τις εξελίξεις; Τον Διευθυντή σου, τον αρχισυντάκτη σου κάποιον;

-Δεν νομίζω ότι είναι και πολύ συνετό αυτό, της απάντησε εκείνη αφού σκέφτηκε λίγο.

-Γιατί όχι; Ίσως μπορούν να μας βοηθήσουν.

-Φοβάμαι πως αν τους πω ότι η Μυρτώ είναι κόρη μου, θα με βγάλουν από την υπόθεση. Θα θεωρήσουν ότι εμπλέκομαι συναισθηματικά και δεν θα είμαι αντικειμενική. Και έτσι δεν θα μπορώ να γράψω το άρθρο ή να βοηθήσω με κάποιο τρόπο.

-Δεν έχεις κι άδικο! Άλλα κάποια στιγμή δεν θα το μάθουν; Αν απολυθείς;

-Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το μετά να σου πω την αλήθεια. Η συγκεκριμένη εφημερίδα έχει πολλές πηγές και διασυνδέσεις όχι μόνο σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη, που μπορώ και πρέπει να χρησιμοποιήσω προκειμένου να την βρω. Είναι η μόνη μου ελπίδα.

-Σωστά. Θα πρέπει όμως να πας στην Ευθαλία , να της μιλήσεις να μάθεις όσα περισσότερα μπορείς κι από εκείνη κι από τους γιους της.

-Τον μεγάλο αν τον δω αυτή τη στιγμή μπροστά μου μπορεί και να τον χαστουκίσω!!!

-Μαργαρίτα… κοίταξε με. Ναι εχεις δίκιο, καταλαβαίνω ότι πονάς γι’ αυτά που πέρασε η Μυρτώ και για την σφαλιάρα που έφαγε όμως… μην ξεχνάς ότι και ο Φίλιππος θύμα του Χρήστου είναι. Του άσκησε τόσο σωματική όσο και ψυχολογική βία. Είναι ένα παιδί, που ο πατέρας του, του φερόταν απαίσια σχεδόν σε όλη του τη ζωή, και σε εκείνον αλλά και στη μητέρα του, και στα μικρά του αδέρφια, και ξαφνικά έκανε την εμφάνισή του ένα μωρό, που δεν είναι καν της μητέρας του για να κλέψει όλη του την αγάπη. Προφανώς ο Φίλιππος δεν κατάφερε ποτέ να το ξεπεράσει. Έχει πληγές ανεπανόρθωτες. Δεν τον δικαιολογώ….όμως…. Προσπαθώ να τον καταλάβω, κι αν θες να είσαι ψύχραιμη σε όλη αυτή την ιστορία … θα πρέπει να κάνεις το ίδιο. Αυτό το τέρας έκανε μεγάλο κακό σε πολλούς ανθρώπους. Τόσο άμεσα , όσο και έμμεσα.

-Το κτήνος! Κρίμα που πέθανε διότι πολύ θα ήθελα να τον σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια τώρα που έχω τη δύναμη.

-Τότε καλύτερα που πέθανε γιατί δεν έχω καμιά διάθεση να σου φέρνω τσιγάρα στη φυλακή.

10610607485_d99b820750Μαργαρίτα παρόλο που πονούσε δεν μπορεσε να κρατηθεί και να μην βάλει τα γέλια με την καινούρια ατάκα της φίλης της και την αγκάλιασε σφιχτά.

-Τι θα έκανα αν δεν είχα εσένα μου λες;

-Δεν ξέρω και δεν μ’ενδιαφέρει! Και δεν θα χρειαστεί και να το μάθουμε! Είμαι εδώ για εσένα και το ξέρεις!!!

-Το ξέρω… και συγνώμη που δεν έδειξα να το θυμάμαι τον τελευταίο καιρό!

-Με όλα αυτά που σου συνέβησαν, όλες αυτές τις ανατροπές… δεν μου κάνει καμιά εντύπωση! Δεν μπορώ να φανταστώ πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου… πόσο δύσκολο σου είναι όλο αυτό αλλά θα δεις… όλα θα πάνε καλά!

Οι δυο φίλες αγκαλιάστηκαν για άλλη μια φορά και η Έλενα είπε:

-Πάμε για ύπνο να ηρεμήσουμε να ξεκουραστούμε και αύριο να είμαστε σε θέση να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά; Να δούμε από πού θα ξεκινήσουμε;

-Αν και δεν νομίζω να τα καταφέρω να κλείσω μάτι απόψε… νομίζω ότι καλό θα μου έκανε να ξαπλώσω λίγο.

-Μαργαρίτα, πριν πάμε για ύπνο… υπάρχει άλλη μια εκκρεμότητα που πρέπει να σκεφτείς.

-Ξέρω… ο Θωμάς.

-Ακριβώς…. Τι θα κανεις;

-Αχ δεν ξέρω Έλενα… φοβάμαι να του τα πω όλα αυτά.

-Τι φοβάσαι βρε Μαργαρίτα; Τι έκανες εσύ που θα έπρεπε να ντρέπεσαι και να φοβάσαι;

-Καταρχήν του έκρυβα τόσο καιρό το παρελθόν μου, τον είχα φλομώσει στα ψέματα για την οικογένειά μου και για τη ζωή μου. Κατά δεύτερον, ξαφνικά βρίσκομαι μ’ ‘ένα παιδί. Αν δεν το θέλει; Αν δεν το δεχτεί;

-Δεν μιλάς σοβαρά! Μαργαρίτα… ναι εντάξει δεν θα του αρέσει που του είπες τόσα ψέματα αλλά αν σε αγαπάει θα σε καταλάβει όπως κι εγώ. Αλλά είναι δυνατόν να μην δεχτεί το παιδί σου; Στο κάτω κάτω δεν είναι και ότι του το έκρυψες! Εξάλλου εδώ θα δοκιμαστεί η σχέση σας και θα φανεί αν όντως αυτός ο άνθρωπος αξίζει να είναι δίπλα σου.

-Δεν θέλω να τον χάσω….

-Και τι θα κάνεις; Θα ζεις μέσα στο ψέμα; Μαργαρίτα άκου… ξέρω το Θωμά χρόνια. Η ψυχή του είναι σαν ψυχή μικρού παιδιού. Δεν υπάρχει περίπτωση να σε εγκαταλείψει. Κι αν το κάνει θα απαλλαγούμε από αυτόν μια ώρα αρχύτερα. Εξάλλου μην ξεχνάς ότι αν σε πληγώσει …. Θα έχει να κάνει με την κόρη μου… συμπλήρωσε και ξέσπασαν σε γέλια.

-Θυμάσαι;

-Αν θυμάμαι λέει; Δεν θα ξεχάσω ποτέ το σαστισμένο ύφος του Θωμά που δεν ήξερε τι να της απαντήσει.

 

Όταν η Ισμήνη συνάντησε για πρώτη φορά τον Θωμά ως «φίλο» της νονάς της αν και μικρούλα ,ήταν πολύ «αυστηρή» και προστατευτική. Τον έβαλε να καθίσει σε μια καρέκλα και σκαρφάλωσε σοβαρή σοβαρή στα πόδια του φέρνοντας το προσωπάκι της στο ύψος των ματιών του. Κάρφωσε τα μάτια της στα δικά του και του είπε:

-Με βλέπεις καλά;

-Σε βλέπω απάντησε ο άμοιρος Θωμάς που δεν περίμενε σε καμιά περίπτωση αυτή την αντίδραση της μικρής.

-Αυτή την όμορφη εκεί τη βλέπεις; Του ξαναείπε δείχνοντας με το δαχτυλάκι της την Μαργαρίτα που είχε βάλει το χέρι μπροστα από το στόμα για να μην ξεσπάσει σε γέλια.

-Την βλέπω… είπε χωρίς να τολμήσει να πάρει τα μάτια του από τα δικά της!

-Αυτή λοιπόν είναι η νονά μου!!!! Το ξέρεις;

-……το ξέρω….. ψέλλισε εκείνος.

-Αν λοιπόν την στενοχωρήσεις και την δω ποτέ να κλαίει, και φταις εσύ, θα χεις να κάνεις μαζί μου!!! Ξηγηθήκαμε??

-….μάλιστα…ξηγηθήκαμε! Ο Θωμάς προσπαθούσε να κρατηθεί σοβαρός κάτι που ήταν πολύ δύσκολο αν σκεφτεί κανείς ότι απέναντί του είχε την Ισμήνη με τη Μαργαρίτα που ήδη είχαν ξεσπάσει σε έναν χείμαρρο γέλιου. Τότε η μικρή Ισμήνη, κατέβηκε από τα πόδια του  και του έδωσε το χεράκι της με έναν επίσημο τρόπο λέγοντας:

-Εντάξει λοιπόν…. Τώρα μπορούμε να είμαστε φίλοι!!!

 

Οι δυο κοπέλες στην ανάμνηση αυτού του σκηνικού γέλασαν με την καρδιά τους, ξεχνώντας για λίγο τις εξελίξεις που είχαν φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή της Μαργαρίτας.

-Εντάξει, είπε εκείνη, όταν σταμάτησαν να γελάνε. Πάμε για ύπνο κι αύριο θα προσπαθήσω να του τα πω! Στο υπόσχομαι!

 

Αν και δεν το περίμεναν οι δυο κοπέλες, ήταν τόσο εξουθενωμένες που κατάφεραν να πέσουν σε λήθαργο μέχρι το επόμενο πρωί. Η Έλενα άνοιξε τα μάτια της, και διαπίστωσε ότι η φίλη της ήδη είχε σηκωθεί. Πήγε στη κουζίνα και την άκουσε να μιλάει στο τηλέφωνο.

-Καλημέρα, της είπε η Μαργαρίτα την ώρα που τελείωνε την συνομιλία της. Σε ξύπνησα;

-Όχι όχι, δεν σε κατάλαβα καθόλου όταν σηκώθηκες. Θα φτιάξω καφέ! Θέλεις;

-Βασικά μιλούσα με το Θωμά, έχω ξυπνήσει καμιά ώρα τώρα και σκέφτηκα πολύ καλά τα όσα είπαμε. Έχεις δίκιο. Πριν ξεκινήσω όλη αυτή την αναζήτηση, όλη αυτή τη περιπέτεια που με περιμένει, πρέπει να ξέρω αν αυτός ο άνθρωπος είναι πρόθυμος να μείνει δίπλα μου.

-Συμφωνώ!

-Οπότε του τηλεφώνησα και κανονίσαμε να βρεθούμε στο στέκι μας. Κάνουν και ωραίο πρωινό εκεί οπότε θα πιούμε τον καφέ μας και θα του πω τα πάντα.

-Θέλεις να έρθω μαζί σου;

-Το σκέφτηκα κι αυτό αλλά νομίζω πως είναι μια συζήτηση που θα πρέπει να κάνουμε οι δυο μας!

4710296994_ec3a483e62-Πολύ σωστά, της απάντησε χαμογελαστή η Έλενα και η Μαργαρίτα έφυγε για να ετοιμαστεί. Ο φόβος, η αγωνία αλλά και η αμφιβολία ήδη είχαν φωλιάσει στην ψυχή της. Ήξερε ότι ο Θωμάς την αγαπούσε, ήξερε ότι ήταν πολύ καλός άνθρωπος, αλλά δεν έπαυε να ήταν άντρας. Ένας άντρας που σκόπευε να μοιραστεί την υπόλοιπη ζωή του μαζί της. Πως θα μπορούσε λοιπόν να του φορτώσει αυτό το μυστικό; Πως θα μπορούσε να του φορτώσει το βάρος της δικής της οικογένειας όταν η ίδια δεν ήξερε ακόμα τι θα ακολουθούσε; Η Έλενα όμως είχε δίκιο. Δεν έπρεπε να ζουν μέσα στο ψέμα, ούτε του άξιζε κάτι τέτοιο εξάλλου. Ήδη ήταν ανήσυχος ότι κάτι τρομερό της συνέβαινε, την είχε δει σε πολύ άσχημη κατάσταση, έτσι έπρεπε πια να του πει όλη την αλήθεια.

Όταν έφτασε στην αγαπημένη τους καφετέρια, είδε ότι εκείνος είχε ήδη φτάσει και όταν η Μαργαρίτα άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα, σηκώθηκε όρθιος και αμέσως την αγκάλιασε σφιχτά και της έδωσε ένα ζεστό φιλί, δείχνοντας της πόσο του λείπει. Εκείνη ανταπέδωσε και κάθισαν δίπλα δίπλα.

-Είσαι καλά; την ρώτησε ο Θωμάς διστακτικά, χωρίς να ξέρει καν αν έπρεπε να της κάνει κάποια ερώτηση.

-Καλά είμαι μωρό μου…. Βασικά όχι δεν είμαι καλά… δεν είμαι καθόλου καλά, αλλά επιτέλους κατάφερα να ξεδιαλύνω κάποια πράγματα, και είμαι λίγο πιο ήρεμη τώρα. Θα στα πω όλα… στο υπόσχομαι.

Αφού λοιπόν έδωσαν την παραγγελία τους στον σερβιτόρο, η Μαργαρίτα πήρε βαθιά ανάσα, και του εξιστόρησε τα πάντα. Για τα παιδικά της χρόνια, για τον βιασμό της από το Χρήστο, για την γέννηση της κόρης της και το ψέμα των γονιών της ότι πέθανε, για την φυγή της από το χωριό και έπειτα κι από την Ελλάδα, για την επίσκεψη της Ευθαλίας στο γραφείο της, για το γράμμα, και τέλος για την ανακάλυψη ότι η υπόθεση της αγνοούμενης που είχε αναλάβει, αφορούσε τελικά το ίδιο της το παιδί!

 

Photos by: stormwarning., andrewrennie, Alison Christine,KaylaKandzorra ,tamburix, Jan Krömer,
Purple Sherbet Photography
namuit

Print Friendly, PDF & Email