Ότι Ονειρευόμαστε είμαστε....

Θέλω να γυρίσω στα παλιά…

Posted on

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail to someonePrint this page

old-791756_640….θέλω την παλιά μου γειτονιά…
Καλοκαιράκι…κάθομαι στο μπαλκόνι μου μπροστά στο laptop μου με αγαπημένη μουσική κι ένα ποτήρι παγωμένο καφέ. Η εποχή είναι περίεργη και η ψυχολογία μου και όχι στα καλύτερα της αλλά…. κάτι ακόμα μου λείπει..  Η ματιά μου γυρίζει στην παλιά μου γειτονιά και αυτομάτως κάνω την σύγκριση με το παρελθόν. Μου φαίνεται τόσα άδεια και καθώς κλείνω τα μάτια,στο νου μου έρχονται παιδικές φωνές, γέλια και ποδοβολητά.

Είναι γεγονός πως η ζωή δεν μου χαρίστηκε και πολύ και πως τα παιδικά μου χρόνια δεν ήταν και στρωμένα με ροδοπέταλα, όμως ανέκαθεν πίστευα πως … όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, αντί να ξινίζεις τη μούρη φτιάχνεις τεκίλα!!!! Έτσι παρ’ όλες τις δυσκολίες , επιλέγω να εστιάσω στις όμορφες στιγμές των παιδικών μου χρόνων που η αλήθεια είναι πως δεν είναι και λίγες.

swing-738429_1280Εκείνο που πάντα σκέφτομαι και πάντα θυμάμαι με αγάπη όταν γυρίζω πίσω στο χρόνο, είναι η γειτονιά που μεγάλωσα. Μετακομίσαμε στο σπίτι που μένουμε ακόμα, γύρω στο 1992.Χειμώνα του 1992. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς γνώρισα την πρώτη μου φίλη στη γειτονιά. Την Κατερίνα. Η βραδιά εκείνη έχει ζωγραφιστεί στο μυαλό μου με ανεξίτηλα χρώματα. Έπαιζα με δυο φιλαράκια μου μπάλα στην πυλωτή της πολυκατοικίας και ξαφνικά μέσα στο σκοτάδι διέκρινα ένα μικρό κατσαρομάλλικο κοριτσάκι γύρω στα 8. Την πλησίασα, την ρώτησα το όνομά της και της ζήτησα να παίξει μαζί μας. Αυτό ήταν. Κολλήσαμε αυτόματα. Από το επόμενο κιόλας πρωί παίζαμε σαν να γνωριζόμασταν χρόνια. Γιατί αυτό είναι το “μυστικό” των παιδιών. Αυτή η αγνή αθωότητα, αυτό το ταλέντο που έχουν και καταφέρνουν να κάνουν φιλίες στο λεπτό χωρίς πολλές ερωτήσεις και χωρίς πολλές περιστροφές. Την επόμενη μέρα γνώρισα κι άλλα παιδιά, την μεθεπόμενη κι άλλα. Έτσι σιγά σιγά γίναμε μια μεγάλη παρέα:Εγώ, ο Αντώνης, ο Δημήτρης, ο Κωνσταντίνος, ο Γιώργος, ο άλλος Δημήτρης, Η Τζίνα, ο Θάνος, Η Κατερίνα, ο Σωτήρης, η Βούλα, ο Νίκος, ο Σπύρος ήμασταν οι … στάνταρ στη γειτονιά ενώ έρχονταν και από άλλες γειτονιές και οι ώρες παιχνιδιού ήταν ατελείωτες.

 blue-199261_1280

 

Τι να πρωτοθυμηθώ; Κάθε καλοκαίρι από την ώρα που ξυπνούσαμε μέχρι την ώρα του μεσημεριανού φαγητού και από τη στιγμή που τελείωνε η ώρα κοινής ησυχίας μέχρι αργά το βράδυ, “ξαμολιόμασταν” στη γειτονιά και … του δίναμε και καταλάβαινε. Κρυφτό,κυνηγητό, μπάλα αλλά ακόμα και παιχνίδια της φαντασίας μας, όπως διόδια (!!!) γραφείο, μαγαζιά, νοσοκομείο, τηλεοπτικά κανάλια,σπιτάκια στο δασάκι  κι ένα σωρό άλλα. Μέχρι και κηδεία σ’ ενα ψόφιο χελωνάκι μου, είχαμε κάνει. Δεν σας κάνω πλάκα!!!!!!Κανονική λιτανεία, με την γιαγιά της φίλης μου της Κατερίνας να ψέλνει, τα μικρά αγόρια της παρέας να έχουν μετατρέψει ένα καροτσάκι οικοδομών σε….νεκροφόρα κι εμείς τα κορίτσια από πίσω να συνοδεύουμε. Μιλάμε για …. άγριες διαθέσεις!!!!!bear-792466_1280

Άλλα βράδια αποφασίζαμε να βαφτίσουμε τις κούκλες μας, φτιάχναμε προσκλητήρια, μπομπονιέρες, κεράσματα, και οι βραδιές έκλειναν με τσιμπούσι των γονιών μας σε κάποιο από τα σπίτια.

Οργανώναμε show όπως καλλιστεία και …. (ναι το κάναμε κι αυτό) και κακκιστεία με παρουσιαστές (εγώ) κριτική επιτροπή και μοντέλα!

kids-464652_1280Εκείνο που περιμέναμε όμως με χαρά και ανυπομονησία ήταν η γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Ρηγανά. Από νωρίς, γυρίζαμε όλες τις γειτονιές να μαζέψουμε τα στεφάνια που οι νοικοκυρές έφτιαχναν την Πρωτομαγιά. Οι άντρες και τα αγόρια ετοίμαζαν τη φωτιά και σιγά σιγά μαζεύονταν κι από άλλες γειτονιές και πηδουσαμε μέσα από τις φωτιές.Καλά εγώ ούτε για αστείο…. ένα κούτσουρο μου έβγαλαν κάποια στιγμή στην άκρη κι έκανα ότι το ψευτοπήδηξα 😛 για να πω ότι κάτι έκανα αλλά δεν το χα σε τίποτα μάνα μου να γίνω κοκορέτσι!!!Γιατί πιστέψτε με αν έκανα μια σοβαρή προσπάθεια να πηδήξω μέσα από τις φωτιές… η κατάληξη μόνο αυτή θα μπορούσε να είναι 😛 .Θυμάμαι ακόμα που μια χρονιά, μας τελείωσαν τα ξύλα και τα στεφάνια, πετάξαμε στη φωτιά ένα παλιό παρατημένο στρώμα και “φούντωσε ο τόπος”  Φυσικά η βραδιά τελείωνε με μπουγέλο το οποίο πραγματικά απολάμβανα όσο και οι άλλοι.

Ακόμα και τις πιό δυσκολες χρονιές , όταν μετά από κάποιο μεγάλο χειρουργείο η ανάρρωση κράτησε για…αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, και δεν μπορουσα να τρέξω και να παίξω όπως οι άλλοι, με κατέβαζαν με το καρεκλάκι μου στην πυλωτή και όλα τα παιδιά μαζεύονταν γύρω μου και παιζαμε παιχνίδια που  μπορούσα να παίξω. Παιχνίδια με λέξεις, με τραγούδια, ή πετουσαμε ο ένας στον άλλον μια μπάλα. Και δεν σκεφτόμουν καθόλου: “γιατί κι εγώ να μη μπορώ;”. Μου έφτανε απλά που ήμουν εκεί, που είχα παιδιά τριγύρω μου και δεν ήμουν κλεισμένη σ’ ενα νοσοκομείο. Μου ήταν υπεραρκετό .

nature-670025_1280Η νοερή σύγκριση με τα χρόνια εκείνα φέρνει στη ψυχή μου μια θλίψη. Πως καταντήσαμε έτσι οι άνθρωποι; Πως γίναμε τόσο αδηφάγα ζωά και καταστρέψαμε ότι όμορφο υπήρχε γύρω μας; Πως αποξενωθήκαμε έτσι;Πως καταντήσαμε να φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε; Θυμάμαι οτι παλιά, στην πόρτα μας υπήρχε πάντα πάνω ένα κλειδί για να μπορούμε όλοι να μπαινοβγαίνουμε με άνεση, θυμάμαι οτι τα σπίτια και τα μπαλκόνια ήταν πάντα γεμάτα. Θυμάμαι πόσο γρήγορα και πόσο εύκολα οι δικόι μας έστηναν γλέντι τρικούβερτο από το πουθενά. Ενας μεζές λίγο κρασί (καλά… πολύ κρασί) και λίγη μουσική και δεν ήθελαν τίποτ’ άλλο. Γελούσαν με την ψυχή τους και έκαναν όλα τα δύσκολα στην άκρη έστω και για λίγο, αλλά με πολύ μεγαλύτερη ευκολία απ’οτι τώρα.Πως μειώθηκαν έτσι οι αντοχές μας;

Δεν ξέρω ποιος φταίει για όλα αυτά ξέρω όμως οτι οι εποχές αυτές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί…δεν θα γυρίσουν ποτέ  . Ξέρετε κάτι όμως; Νιώθω τυχερή που μπόρεσα να τα ζήσω και που έχω γεμάτα το μυαλό και την καρδιά μου από αυτές τις ζεστές αναμνήσεις. Από τα παιχνίδια από τα γέλια ακόμα και απο τους τρελούς καυγάδες και τις μεταξύ μας μάχες.

Κι αν όλοι αλλάξαμε, κι αν ο καθένας τράβηξε το δρόμο του, κι αν δεν υπάρχει πια ιδιαίτερη επικοινωνία με πολλούς από εμάς, πιστεύω πως ανέκαθεν θα υπάρχει πάντα ένας δεσμός που θα μας δένει και θα μας κρατά εδώ στην γειτονιά μας… και ο δεσμός αυτός είναι οι αναμνήσεις μας….και τα παιδικά μας χρόνια

 

Υ.Γ: Από τις στιγμές αυτές και τα πρόσωπα αυτά εμπνεύστηκα κι έγραψα το «Χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις» (part1) (part2) (part3) που μοιράστηκα μαζί σας τα περασμένα Χριστούγεννα.

Αφιερωμένο στη γειτονιά μου αλλά και στους φίλους μου που μοιραστήκαμε ατελείωτες ώρες ξέφρενου παιχνιδιού,και αναμνήσεις που θα μείνουν για πάντα ανεξίτηλες στη καρδιά και το μυαλό μου:

ARVE Error: Mode: lazyload is invalid or not supported. Note that you will need the Pro Addon activated for modes other than normal.

 

Εδώ μπορείτε να μου αφήσετε το σχόλιό σας....

Σχόλια...

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail to someonePrint this page

Ρίξτε μια ματιά κι εδώ

Show Buttons
Hide Buttons